بعد رفتن مامان مثل یک ظرف چینی قدیمی هزار تکه شدم. طوری که نه خودم خودم را می شناختم و نه دیگران مرا. خودم را از همه آدم ها و وطن کندم و در جای دیگری کاشتم. طوری از زبان فارس کوچ کردم که غیر از دوستان و خانواده ام و سوشیال مدیا با کسی فارس حرف نمی زنم. سالهاست کتاب فارسی نخوانده ام. 

فکر میکردم یا یک ناجی پیدا می شود و تکه هایم را بند می زند و یا برای همیشه همینطور هزار تکه می مانم.

اما این طور نشد، ناجی نیامد و من تکه هایم را به هم پیوند زدم و آدم دیگری ساختم.