این یکی دو هفته خیلی گریه کردم. به خاطر فشار کار زیاد نبود و شاید هم خستگی آن بود. این پرش بزرگ کاری بود و این که هر مرحله واقعا کسی را نداشتم که برایش حرف بزنم. کسی که زیر خستگی روزمرگی ها چیزی تعریف کنم و کمی بارم را سبک کنم. هر شب هم یاد آدم های رفته می افتادم که اگر مثلا مامان بود یا اگر فلانی بود و یا اگر ...
وقتی آفر کارم را گرفتم فکر کردم که اوکی ... اما استرس داشتم ، وقتی قراردادم را امضا کردم ... وقتی از کار قبلی استعفا دادم ... امروز که اولین بخش کارم را برای کار جدید تحویل دادم و رییس جدیدم انگار یک نفسی کشید، فهمیدم که واقعا رسیده ام و باید خستگی در کنم و بعد هفته ها، دو ساعت آخر کار را برای خودم چای ریختم و استراحت کردم. برگشتنی هم جایزه برای خودم سوشی خریدم .
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر