شنبه

 خانه دوستم خواب بودم و طبق معمول گربه اش مثل خودش زود بیدار شده بود و پنجه به در می کشید، یکساعت خواب من به درگیری آن دو تا گذشت که گربه سر و صدا می کرد و این مثلا بی صدا سعی می کرد او را آرام کند تا من بخوابم... نشد که بخوابم... بیدار شدم املت درست کردم و بیرون بوران و برف ست و من دلم نمی خواهد توی این هوا رانندگی کنم. 

با هم

 صبح زود خودم را از تخت کندم و رفتم جزیره، در واقع جزیره نیست یک پارک نسبتا مخفی ست کنار رودخانه و وسط پایتخت که انگار فقط محلی های سفید می شناسند. زمین از باران شب قبل خیس بود و پرنده ها می خواندند. طولانی ترین راه را انتخاب کردم و راه رفتم. قلبم از دعوای شب قبلش سنگین بود. نمی دانستم که حرف زدن درستش می کند یا نه. 

بعدتر شین گفت عصر بیایم پیشت که حالت بهتر بشود. گفتم بیا و چهار پنج ساعتی نشستیم و بعدتر هیلی آمد و طرفای ده شب خمیازه کشان و خوشحال از کافه بیرون آمدیم.

آدم هام دارند سر جایشان قرار می گیرند. 

مهمانی

با رعنا و امیر حرف زدن مثل حرف زدن توی خانه خوشحال خان با دوستان قدیمی ست. فکر کردم می شود مثل همان وقت ها، همانطوری که همه سرشان گرم ست، من خواب بروم و کسی ناراحت نشود؟

پ ن: امیر گفت دوست با تو خیلی خطرناک ست، آدم احساس میکند قابلیت این را داری که هر لحظه بگذاری و بروی!

راست می گفت. من همیشه آماده ام، آماده فرار... کی شروع شد؟ 

سه شنبه و چهارشنبه ابری

 دلم میخواد ۲۴ ساعت توی تخت باشم. دلم رو توی تخت جا میگذارم. تلفن می زنم. قرار میگذارم. دوش میگیرم. آرایش می کنم و مهمانی می روم. معاشرت میکنم و لبخند می زنم، حتی شوخی می کنم و به جوک ها می خندم. بانک، فروشگاه، خشکشویی، کافه، ... برمیگردم و دلم همچنان توی تخت جا مانده است. 

یک جایی میانه زندگی، به همه یقین هایت شک می کنی. به احساس هایت، به منطق و دلیل ها و چراهایت ... به دلیل سلام نکردن دیگری... به نادیده گرفتن شدن... به غمگین و خوشحال شدنت هم شک می کنی... به اینکه آن سرخوشی توی اتوبان ۳۹۵ و موسیقی توی ماشین واقعی بود یا این غم مرطوب ...

تنها یقین جهان ملافه های سفید ست که بی هیچ انتظاری، هر موقعی تو را در آغوش می گیرند... نمی پرسند، شک نمی کنند، امتحان نمی گیرند، گله نمی کنند، سکوت و فریاد هم نه ... همیشه امن اند!

 

دوشنبه خوب

 زندگی جایی پاش رو از رو خرخره ت برمیداره که تو شل می کنی. 

همه جای دنیا پر از خبر جنگ و آوارگی و بدبختیه. قلب من در آروم ترین و مطمئن ترین جای زندگیش. با هر تلنگری هم اشکم سرازیر میشه. تو اسمش رو بگذار افسردگی و استرس. من میگم انسان بودن، من میگم عاشق زندگی و آدم هاش بودن ...

چارشمبه

 خب کم کم یاد می گیرم و به روش سخت هم یاد می گیریم که رهایی در جزییات ست. خوشبختی هم در جزییات ست. زندگی هدف های بلند مدت و کوتاه مدت و با سرعت دویدن به طرفشان نیست. زندگی جزییات خوردن ، خوابیدن ،کار کردن، معاشرت کردن ... ست. 

همه برای زنده مادن باید غذا بخورند، اما سبک غذا خوردن و کیفیت غذا خوردن ميزان خوشبختی ات را تعریف می کند. ربط خیلی کمی هم با پولدار بودن دارد. سالم و درست و به موقع و با آداب غذا خوردن ست که تو را متمايز می کند. لاغر، چاق، سالم یا بیمار...

همه باید کار کنیم، اما نوع کاری که انتخاب می کنیم، جایی که کار می کنیم، چطور با خودمان و دیگران در کار رابطه برقرار می کنیم و اولویت های کاری مان را می سنجیم. 

همه مان ۲۴ ساعت در روز وقت داریم و این که چطور این ۲۴ ساعت را می گذرانیم یا تلف می کنیم، سرنوشت ما را می سازد.

به نوع دیگر، این هدف های غلط نیست که زندگی ما را ویران می سازد. این عادت هایی که در زندگی داریم ست که ما را به فنا می دهد. عادت ورزش نکردن، بد رفتار کردن، بد خوردن، بی موقع و بد خوابیدن، مراوده با آدم های اشتباهی، وقت تلف کردن توی سوشیال مدیا، دنبال کردن خبرها و آدم هایی که هیچ ربطی به ما ندارد...

سه شنبه

 یک طوری از کار و زندگی بریدم که برگشتنم با خداست... 

انتخاب کردن برام سخته، دلم میخواد یکی همه گزینه ها رو بگذاره روی میز و بگه انتخاب کن و من انتخاب کنم. مثل جریان ماشین خریدن که به حامد گفتم می خوام ماشین بخرم. گفت بودجه ت چقدره و چند تا سوال دیگه. یک روز رفتیم بنز و آیوودی دیدیم و روز بعدش بی ام دبلیو و همون جا قرار داد بستم و هفته بعد ماشین رو خودم تحویل گرفتم. ماشین قبلی رو هم با هم رفتیم کارمکس قیمت گرفتیم که یکی پیدا شد و درخواست که به قیمت کارمکس بفروشم بهش. 

سر عوض کردن آپارتمان هم دلم می خواد یکی باشه گزینه ها رو بگذاره روی میز و من برم فقط قرار داد امضا کنم. می دونم چه آپارتمانی می خوام. می دونم کدوم منطقه می خوام و بودجه م هم میخونه. اما جاش رو پیدا نمی کنم. به امیر بگم شاید گزینه ای داشته باشه. 

تعطیلات رفتن هم همین شد، به امیر گفتم می خوام برم تعطیلات ترجیحا یک جای گرم. همون موقع یک تور هتل و هواپیما سه روزه برای میامی پیدا کرد. شد یکی از بهترین سفرهایی که رفتم تعطیلات! حتی رستوران ها و گالری ها رو هم روزو کرده بود و من فقط می گفتم اوکی. بس که می دونست چی حال منو خوب میکنه. حالا اگر خودم همه این کارها رو می کردم و همون جاها هم می رفتم، هیچ بهم خوش نمی گذشت. مشکل اینجاست که نمیخوام به پروسه و جزییات و گزینه ها فکر کنم.