روزمره از تعطیلات

 امروز کار کردم، یه قسمتی از بودجه سال. جدید رو گذاشتم روی سیستم تا ببینم تنظیمات ش درست کار می کنه یا نه. یه ثبت مهم هم برای سال جدید زدم. هنوز همه چیز خیلی تازه ست و هر کاری که انجام میدم برای اولین باره. سخته مسولیت کاری رو داشتن که همزمان همه سازمان، اداره مالیات و حسابرس ها زیر ذره بین شون قرار می دن و همه مسولیت ش کم و بیش با خودته! اضافه کاری واقعیت جدیدیه که باهاش باید کنار بیام و متاسفانه این واقعیت کار کردن با. کورپوریت هاست چون می بینم که همه همکارام هم در طول تعطیلات دارن ایمیل هاشون رو جواب می دن و لابد کار می کنن.

دیروز با سین حرف می زدیم، سین از اون دختراییه که طبق گفته خودش تا حالا به بودجه و تصمیم مالی توی زندگیش فکر نکرده و شوک اخیری که بهش وارد شده وادارش کرده که به همه چیز فکر کنه. میگه خود الان م رو بیشتر از قبلی دوست دارم. 

من به این فکر می کنم که یادم نمیاد هیچ وقت مسولیت مالی زندگیم رو نداشتم، حنی از همون ابتدایی یک جوری می دونستم که منابع م محدوده و باید تصمیم بگیرم صرف چه چیزی بشن!

شکننده بسان تنگ بلوری

چشمم خوب شد اما یک هشدار جدی بود که سلامتی شکننده تر از اون چیزی هست که ما فکر میکنیم. روز ۵ م تعطیلات هست و خیلی داره خوش میگذره توی خونه و کاری نکردن. 

پیاده روی، کتاب خوندن، فیلم دیدن، توی سوشیال مدیا چرخیدن، خرید کردن چیزهای کوچیک و ساده، دیر خوابیدن و دیر بیدار شدن و ساعت ها توی تخت موندن، فکر کردن به آینده، به سال پیش رو به ده سال بعد، اشپزی نکردن و غذای حاضری و بیرون خوردن، چایی ... خیلی خوش می گذره بعد یکسال و چه بسا بیشتر، استراحت عمیق کردن! 

شنبه های قبل کریسمس

 گوشه چشم چپم ورم کرده و درست مثل کسی که مشت خورده توی چشمش، درد سنگین خفیفی دارد. کمی چشمم از حالت عادی اش کوچکتر شده اما فکر نمی کنم جز خودم که سنگینی پلک م را حس می کنم کسی متوجه ش بشود. دکتر رفتن هم کنسل است، یک: چون من خیلی تنبل م و دو: چون بر اثر تنبلی خودم بیمه جدید را دیر گرفتم و تا اول سال بعد شروع نمی شود. امروز طرفای نه صبح بیدار شدم، چون شب قبل ش قرص خورده بودم، چون اخیرا بی خواب شده ام... بله من هم بی خواب می شوم. بیایید با هم دست به دعا برداریم که این ورم چشمم همانطور که بی خبر آمده، بی خبرهم برود. آمین!

صبحانه همیشگی نیمرو، نان بربری، گوجه و خیار و چای شیرین. یک فیلم دو ساعته را دیدم و زدم بیرون. رفتم مال تا هم فعالیت فیزیکی روزانه ام را انجام داده باشم و هم اگر چیز جذابی دیدم خرید کنم. 

یکی دوساعت توی مال چرخیدم و یکی دو تا چیز کوچک خریدم و رفتم رستوران ایرانی و جوجه کباب همیشگی را سفارش دادم. مدت هاست که تنهایی خرید و کافه و رستوران رفتن جزو روتین م شده. مال پر بود از خانواده های خوشبخت خندان در حال خرید. من این وقت ها به هیچ کسی حسودیم نمی شود چون من آن آدم خوشبخت در حال خرید با خانواده، بوده ام و این آدم تنهای از هفت دولت آزاد در حال خرید هم بوده ام و می توانم بگویم واقعا خوشحالی یک انتخاب است و ربط کمی به شرایط آدم ها دارد. 

بیایید با هم دست به دعا برداریم تا من قبل سال نو این رمان نه چندان جذاب نروژی را بخوانم و بروم سراغ کتاب های سال بعد! چون از نیمه رها کردن کتاب ها، هر چند غیر جذاب شان خوشم نمی آید.

مای لاولی بورینگ لایف

 این یک زن سفید ایرلندی ست که دو تا دختر نوجوان دارد و خانه رویایی و همسرش که حتما شغل خوبی دارند. همیشه چیزی برای شکایت کردن دارد. مثلا وقتی فیلم گوزنی را که موقع پیاده روی دیده بودم نشان ش دادم به رییس گفته بود، چرا من را نبرده ای این پارک نزدیک؟ ما چرا همیشه برای جلسه های دو نفره پیاده روی اطراف افیس می رویم؟ 

این را نه به شوخی ، به جدیتی که کسی مثلا پارتنرش را نه ریسش را متهم به کم کاری می کند گفت. یکی دو بار دیگر هم اینطوری دیدمش و فکر کردم لابد کارش زیاد است اما فکر می کنم رویکردش به زندگی ناله کردن است. 

زندگی ها از دور بی نقض به نظر می رسند و شاید هم باشند اما آدمها تمام تلاششان را می کنند تا جهنم شخصی شان را پیدا کنند و نقض های زندگی شان را با ذره بین نشان میدهند. 

چراغ های کریسمس

 امشب که داشتم از مهمانی برمیگشتم، یکساعت باید توی باران رانندگی می کردم. شب بود و باران می بارید و من ضبط را خاموش کرده بودم، کمی شیشه را پایین داده بودم تا بیشتر صدای باران را بشنوم. همین کار را توی کافه دیروز کرده بودم، هدفون ها را برداشته بودم از گوشم و آن جا کنار کتاب ها ته کافه یک مبل دنج پیدا کرده بودم. کروسان پسته ای و قوری چای سفارش داده بود. کتابم را روی پایم گذاشته بودم و غرق شده بودم توی صدای کافه، صدای حرف زدن آدمها، کشیده شدن میز و صندلی ها و صدای برخورد فنجان ها و لیوان ها و کتابم را می خواندم. 

امروز توی جاده با پس زمینه صدای باران و شب به تو فکر میکردم که بگویی برویم چراغ های کریسمس را ببینیم. بگویم سرد است. بگویی: لباس گرم بپوش، کلاه و دستکش و شال گردن بردار! من را ببری چراغ های کریسمس را نشانم بدهی ...

آدم برای بودن، چقدر نیاز دارد؟

 غذا. خوردن م را خیلی ساده کرده ام. همه چیز در نزدیک ترین حالت طبیعی اش. آخرین باری که کنسرو خوردم را یادم نمی آید. سبزیجات و میوه تازه، مرغ و گوشت که خودم می پزم. نان و برنج در کمترین مقدار ممکن. حتی دیدن اسنک های بسته بندی شده حالم را بد می کند. آخرین باری که پفک خوردم را یادم نمی آید.

چرا این ها را گفتم؟ چون درباره غذا خوردن توی ذهن خودم به کمال رسیده ام. کمالی که بی نیازی در آن هست. خوردن یک نیمروی ساده می تواند به اندازه برانچ در یک رستوران چند ستاره و چه بسا بیشتر خوشحال م کند. آن توی سکوت چهار زانو نشستن پشت میز کافی با چای و نان و نیمروی ساده، یک شنبه یا یکشنیبه عالی ست و چیزی کم ندارد. 

فکر کنم برای لباس پوشیدن هم دارم به همان بی نیازی می رسم. از هر چیزی چند تای با کیفیت و ساده که با هم میکس و مچ بشوند. 

فکر می کنم و رویایم این است  که می شود این بی نیازی را به همه زندگی تسری داد. چرا که دلم نمی خواهد تا آخر عمر بدوم که خانه ام بزرگ تر شود و نان م چرب تر و لباس م زرین تر... نیازی به آن نمی بینم. چیزی برای اثبات کردن ندارم.

من آن سکون آخر هفته، قدم زدن بی خیال در یک کتابفروشی و نشستن در یک کافی شاپ در ظهر یک روز پاییز و خریدن هفتگی میوه و سبزیجات و درست کردن یک غذای ساده  را به خیلی چیزها ترجیح می دهم. 

حواس م هست ... حواسم هست که همین چیزی که من اینجا تعریف می کنم برای ۸۰ درصد آدم های کره زمین دور از دسترس است... حواس م هست و بابت داشتن حق این انتخاب ها، سپاسگذارم!!!

بنشین برایت چای بریزم ...

این یکی دو هفته خیلی گریه کردم. به خاطر فشار کار زیاد نبود و شاید هم خستگی آن بود. این پرش بزرگ کاری بود و این که هر مرحله واقعا کسی را نداشتم که برایش حرف بزنم. کسی که زیر خستگی روزمرگی ها چیزی تعریف کنم و کمی بارم را سبک کنم. هر شب هم یاد آدم های رفته می افتادم که اگر مثلا مامان بود یا اگر فلانی بود و یا اگر ... 

وقتی آفر کارم را گرفتم فکر کردم که اوکی ... اما استرس داشتم ، وقتی قراردادم را امضا کردم ... وقتی از کار قبلی استعفا دادم ... امروز که اولین بخش کارم را برای کار جدید تحویل دادم و رییس جدیدم انگار یک نفسی کشید، فهمیدم که واقعا رسیده ام و باید خستگی در کنم و بعد هفته ها، دو ساعت آخر کار را برای خودم چای ریختم و استراحت کردم. برگشتنی هم جایزه برای خودم سوشی خریدم .