پیرمرد حسابی از دستمان عصبانی بود. یکدفعه داد زد: چرا فکر می کنید ما داریم جلو می رویم و همه چیز دارد اتفاق می افتد. اتفاق ها افتاده است،ما داریم به یاد می آوریم!

ناریخ: شنبه یازده و نیم صبح یکی از روزهای اردیبهشت 88

ترم قبل یک ماه از ترم گذشته بود که پذیرش دانشگاه را گرفتم. تمام ترم به دویدن در دانشگاه و وزارت خانه ها گذشت. پر از استرس وفشار ودلتنگی!!!
اما این ترم هم حجم درس ها کمتر شده،کارهای اداری ام روی غلتک افتاده و از دویدن ها خبری نیست.دلتنگی هم برای خودش زیباست.
یک آقای محترمی هم با اعتماد به نفس بالایی!!!! فرموده اند که اگر من روسری سرم می کردم ایشان افتخار دیدارشان را به من می دادند. من هم متقابلا به ایشان عرض می کنم: من هم اگر اعتماد به نفس شما را داشتم دنیا را فتح می کردم!

آی تهران! تهران! چهره ابی ات پیدا نیست.

اگر از کشوری به کشور دیگر سفر کنی.همیشه نقطه صفر مرزی یا سالن ترانزیت میدان هوایی مثل برزخ می ماند.
وای به حالت هم که خانمی تنها باشی.
بهترین راه کمتر آزار دیدن در این سفرها این است که خودت را به نادانی بزنی و سرت را به نشانه تایید بالا وپایین تکان بدهی.
وای به روزی که یک پیرزن پرچانه که می خواهد از همه چیز زندگیت سر دربیاورد کنارت نشسته باشد و مرتب هم با موبایلش که صدای زنگش مثل آرنگ موتر لاری است حرف بزند.
دوباره تهران،دلتنگی ،درس وکتاب...

مرزها

نمی گم از همون اول مثل روز برام روشن بود. نبود!

دو سه نفری می خواهند با من همراه شوند ولی هیچ کدامشان اهلش نیستند، هزار نفر را دارند که مشورت کنند ونظر بخواهند.

از تهران اتوبوس می گیرم و بعد صبح زود می رسم ترمینال مشهد، بعد هم تاکسی می گیرم تا خود مرز، از مرز که رد شوم یکراست می روم فرودگاه هرات وبرای کابل بلیط می گیرم. این طوری است دیگر؟

چهارده فروردین چند سال قبل بود که از آن مرز گذشتم، هیچ فکرش را نمی کردم که چند سال بعد بین سفر هوایی و تجربه کردن آن سفر ،بخواهم دوباره از آن مرز بگذرم. اما این دفعه فرق می کند، خیلی فرق می کند!

همه چیز طبق روالش باشد در کمتر از بیست وچهار ساعت توی خانه ام خواهم بود. چای ام را می خورم و با خواهرها غیبت آدم های تهران وکابل را می کنیم. تو هم آن جایی، هر از چندگاهی لبخند می زنی...

ملالی نیست جز...

صبح ساعت 6 از خواب بیدار شدم و کفش وکلاه کردم تا راه بیافتم و کارهای اداری(اقامت و ویزا و...)را پیگیری کنم. اول آمدم وزارت علوم که شهرک غرب است و بعد از یک ساعت معطلی کاشف به عمل آمد آن جنابی که می تواند مشکل من را حل کند ساعت یازده می آید ودر این یک ساعت وچهل وپنج دقیقه باقیمانده بنده باید غاز بچرانم!!!
آن خانمی که راهنمایی ام می کرد که روسری یاسی رنگ زیبایی هم سرش بود ورویش چادر ملی(درست گفتم؟) سرش کرده بود وبا هیچ کس هم در آن یک ساعتی که من در دفترش بودم دعوا نکرد -جای شکر است -گفت که برو طبقه همکف بخش اطلاع رسانی وبرو توی اینترنت،خوب کور از خدا چه می خواهد ؟؟؟
آمدم این جا ودر کمال حیرت دیدم که سه پایه کامپیوتر گذاشته اند و کلی کتاب ومجله وبعد که از خانمی پرسیدم که چه طور می توانم از این نعمت ها استفاده کنم ؟ فرمودند برو تو واستفاده کن!!!
بنده هم الان نشسته ام پشت یکی از این کامپیوترها ومی لاگم!تازه بلاگر هم فیلتر نیست!

سایت دانشگاه(Computer Lab)این سایت مفید بلاگر را مسدود فرموده اند.
خوابگاه هم که قربان خدا بروم در طبقه پانزدهم یک برج،نزدیک تجریش است وما در طبقه آخرش.همه چیز هست غیر از اینترنت.
فعلا که تمام وقت ازادم در وزارت ها و سفارت(چه سفارتی داریم ما،آخ که دلم می خواهد هر چه فحش در زندگیم بلدم به آن مدیران و...)می گذرد.

هنوز دارم گیج می زنم در این شهر خاکستری وبه شدت اعتماد به نفسم هم پایین آمده است!قرار است به زودی خوب شوم.


ملالی نیست جز گم شدن گاه گاه خیالی دور که به آن شادمانی بی سب می گویند.

قرار نبود که من بعد از آن پست قبلی برای آخر هفته پست دیگری بگذارم- آن شعر هم برای باد آوری خودم بود که چه قدر سوادم،در مقایسه با آن چیزی که من انتظار دارم،در زمینه ادبیات کهن، ناچیز است!!!!!

همیشه در ایران حسرت این را داشتم که در کنار این همه کلاس های جور واجور که برای نوجوان ها می گذارند ،کلاس هایی بگذارند برای درک متون ادبی قدیمی!! مثل شاهنامه،بوستان وگلستان،تاریخ بیهقی،مثنوی ،دیوان شمس و...

این جا که وضعیت آموزش اسف بار تر از این هاست!!!!

بگذریم ،رفته بودم کتابخانه دانشگاه تا برای آخر هفته ام کتاب بگیرم،چشمم خورد به اعلامیه های تبلیغاتی که دانشجو ها برای انتخابات انجمن دانشجویی- Student Government- به در ودیوارزده بودند وبرای کاندیداها تبلیغات کرده بودند.

دلم گرفت که ما این تجربه ها را نداشتیم. من در دوران دانشجویی اگر چه عضوغیر رسمی انجمن دانشگاه بودم اما همیشه در جلساتشان احساس مهمان ها را داشتم وبیجاره رضا- رییس انجمن- که همیشه من را به زور می برد سر جلسات واز من کار می کشید وهمه دختر وپسرهای انجمن که ماه بودند.

رضا زنگ می زد: جلسه داریم،جلسه هیات تحریریه داریم،می خواهیم برویم اردو،می خواهیم برویم کوه و...

یادش بخیر!!!!

اعتراف می کنم در طول دوران تحصیلم هیچ وقت احساس نکردم بین من وهمکلاسی ایرانیم تفاوتی هست!!! حداقل محیط آکادمیک آن وقت ها برای ما افغان ها - با توجه به تجربه خودم- تبعیض آمیز نبود!!! جز در هنگام انتخاب رشته که جز چند شهر که دانشگاه های بین المللی داشت ،نمی توانستیم شهر های دیگر را انتخاب کنیم.

وقتی مکتب نبود!

وقتی مشق شب نداشته باشی. وقتی نگران مقاله آخر ترم نباشی!
وقتی که همکلاسی(هم صنفی) نداشته باشی!
وقتی که درست سه هفته مانده به آخر ترم وهمه چیز افتاده توی سرازیری و تو می روی کلاس هایت را لغو می کنی و مرخصی می گیری تا ببینی توی زندگیت چه کاره ای؟!!
وقتی استادی توی زندگیت نباشه!
اون وقت زندگی یک چیزی کم داره!

* در همین راستا از امیر خواستم لیست کلاس های ترم آینده گروهشان را برایم بفرستد، ببینم چه خاکی می شود به سرم بریزم با این بی کلاسی!!!!

*** دیشب برنامه زنگ خطر را دیدیم -من واقعا این برنامه را دوست دارم .
چند روز پیش که رزا را می رساندیم اون آقای لاغر توی برنامه زنگ خطر را دیدیم که سوار کرولای مشکی اش بود .توی اون ترافیک خفن ده مزنگ کلید کردم به نیما که برو ازش امضا بگیر! نیما هم گفت وسط این ترافیک واین شلوغی نمی شود!!!
کلی دپرس شدم! دی دو تا نقطه!