آقايي از رفتن روزانه به سر کار خسته شده بود در حاليکه خانمش هر روز درخانه بود.او مي خواست زنش ببيند براي اودر بيرون چه مي گذرد.بنابراين دعا کرد :خداي عزيز :من هر روز سر کار مي روم و 8 ساعت بيرونم در حاليکه خانمم فقط در خانه مي ماندمن مي خواهم او بداند براي من چه مي گذرد؟بنابراين لطفا اجازه بدين براي يک روز هم که شده ما جاي همديگه باشيم.

خداوند با معرفت بي انتهايش آرزوي اين مرد را برآورد کرد .صبح روز بعد مرد با اعتماد کامل همچون يک زن از خواب بيدار شد و براي همسرش صبحانه آماده کرد بچه هارو بيدا کرد و لباسهاي مدرسه شونو اماده کرد براشون صبحانه داد ناهارشان را تو کوله پشتي شون گذاشت و به مدرسه برد.خانه رو جارو کرد- براي گرفتن سپرده به بانک رفت- به بقالي رفت- جاي خواب )کجاوهء)گربه هارو تميز کرد- سگ رو حمام دادو ساعت يک بعد از ظهر بود و او عجله داشت براي درست کردن رختخوابها - به کار انداختن لباسشويي- جارو و گرد گيري - تي کشيدن آشپز خانه- رفتن به مدرسه براي آوردن بچه ها و سرو کله زدن با آنها در راه منزل - آماده کردن شير و خوردنيها و گرفتن برنامهءبچه ها براي کار خانه - اتو کشي و مرتب کردن ميز غذا خوري نگاه کردن تلويزيون حين اتو کشي در ساعت 4:30 بعد از ظهر و............ ......... (از ذکر انجام بقيه کارها فاکتور گيري شد.) .......

در ساعت 9:00 او از يک کار طاقت فرساي روزانه خسته شده بود او به رختخواب رفت در حاليکه بايد رضايت .........صبح روز بعد بلافاصله قبل از بيدار شدن از خواب گفت :خدايا :من چه فکري مي کردم من سخت در اشتباه بودم براي غبطه خوردن به موندن روزانه زنم در منزل لطفا و لطفا اجازه بده من به حالت اول خود برگردم .

خداوند با معرفت لايتناهي خود جواب داد :پسرم من احساس مي کنم تو درست را ياد گرفتي و خوشحالم که مي خواهي به شرايط خودت برگردي ولي تو فقط مجبوري نُه ماه صبر کني زيرا تو ديشب حامله شدي !!!

این متن با ایمیل به دست من رسیده!

عملیات نجات

خوب یک غروب پاییزی ست که درخت های حیاط دانشگاه را روز به روز زیباتر می کند .
یاد دو سه روز پیش افتادم که داشتیم با دخترها راجع به زیاد کوه رفتن بچه های دانشگاه حرف می زدیم و بالاخره به این نتیجه رسیدیم به این خاطر این قضیه پر طرفدار است که عملیات نجات در آن جا همچنان ادامه خواهد داشت. خوب بالاخره رودخانه است، کوه است، زمین خوردن و لیز خوردن است. یکی باید باشد که خانم ها را نجات بدهد.
ن زانویش ضرب دیده و چند هفته ای هست که لنگ لنگان می رود دانشگاه و برمی گردد. فکر می کنید چند بار تاکسی گرفته است. هیچی... هر بار پایش را که از پانسیون بیرون می گذارد همینطور ماشین است که برای خانم نگه می دارد. بعد او بین ماکسیما و پرادو انتخاب می کند و به مقصد می رسد. هر شب هم ماجراها داریم با این پای ضرب دیده و دوست دارانش.
نمی دانم چه مرضی هست که دخترها- از عقاید مذهبی و لاییک تا سنتی و مدرن- همه کشته و مرده این جنتلمن هایی هستیم که در هر صورت عملیات نجات را رهبری می کنند،چه آن باز کردن در باشد و یا کمک برای رساندن شما به مقصد.
خلاصه آقایان!
غافل نشوید از این عملیات ها.

همچنان قدم می زنم!

من گفتم کل این جریان قانون احوال شخصی زنان شیعه یک جوک به تمام معناست که باور نکردید.
بعد از فتوای اقایان علما، وارد مرحله جدیدی از این جوک چند مرحله ای شده ایم.
یک نفر متخصص لازم است که از منظر جامعه شناسی این پدیده را یک جوری به ما حالی کند!
پلیززز

آقایان عزیز، خانم های محترم
برای تغییر باید بسترش را ایجاد کرد. وقتی آدم های جامعه ما حرف ملای محلشان وحی منزل است ومغزها به طور کامل تعطیل است وسطح سواد واشتغال ومشارکت اجتماعی اساسا انسان ها در افغانستان این قدر پایین است. نمی شود دیگر!
وقتی داعیه تغییر را داری یا کتک می خوری یا فحش می شنوی یا مثل اکثر خانم هایی که من می شناسم سکوت می کنی و وضع موجود را تحمل می کنی.
چرا قبل از هر کاری نگاهی به تاریخ مبارزات اجتماعی کشورهای دیگر نمی اندازیم تا بلکه یک کمی راه رفته دیگران را تکرار نکنیم وهی نخوریم به دیوار؟
یک نمونه اش هم همین مساله کنترل جمعیت بود در ایرا ن در دهه شصت!
آقایان علمای ایران فتوا دادند که حرام است.
بعد که یک عده ای پیدا شدند( این عده متخصص وجامعه شناس وپزشک و از همه مهمتر اطلاعات مذهبی هم داشتند) که این آقایان محترم را شیر فهم کردند که این به نفع اسلام ومسلمین است!
برای مطالعه بیشتر به پیوست ها ولینک ها مراجعه کنید!
بعد هم،
چرا فکر می کنیم که می توانیم بدون داشتن پایگاه وقدرت مذهبی تغییر ایجاد کنیم؟( این جای بحث دارد)

پ ن: تخریب نکنید این خانمی را که شیعه نیست و دارد مثل انسان دلش برای احقاق حقی می تپد. غنیمتی است در این بازار مکاره آدم فروشی!
لینک ها:
کنترل جمعیت ،ضرورت ها وشرایط
http://www.hawzah.net/Hawzah/Magazines/MagArt.aspx?LanguageID=1&id=22321
آیت ا.. صافی گلپایگانی : کنترل جمعیت برای آینده تشیع یک تهدید است.
http://62.220.100.204/blocked2.html
آیت ا.. خمینی مصرف قرص های ضد بارداری را حلال اعلام کرد.
https://www.aftab.ir/articles/social/psychopathology/c4c1200387698p1.php

جستجو کنید: حق حضانت فرزند را و حق طلاق،تحصیل وکار
کسانی هم که زبان دیگری حالیشان می شود تاریخ مبارزات زنان در کشورهای دیگر را بخوانند و تاریخ فمینیسم را!

قانون احوال شخصیه زن شیعه ٣
سه سال پیش بود که دوست نازنینی که خانم هم بود، برای تحصیل به خارج از کشور رفت.
همان وقت ها یکی از کسانی که پستی در دولت داشت و روحانی( تحصیل کرده در حوزه) بود به این دوستم گفتته بود داریم کاری می کنیم که این آزادی بی حد!!! را از شما بگیرد. همان وقت ها به بعضی از دوستانم گفتم حتما چیزی در جریان است. بعد همه مان به این دلخوش کردیم که جامعه جهانی اجازه نخواهد داد!
جامعه جهانی هم سکوت خواهد کرد. همانطور که در مورد خیلی از بیعدالتی هایی بزرگ تر از این سکوت کرده است!
در آن وقت پدر یا همسر دوست من نمی توانستند از خروج او از کشور جلوگیری کنند،اما امروز به لطف آقای کرزی و روحانیون همیشه در صحنه هم پدرها -که از نظر فکری فاصله ای به اندازه سیاه چاله های فضایی با فرزندانشان پیدا کرده اند- و هم همسران دارای قدرتی می شوند که می توانند از تحصیل، کار و فعالیت اجتماعی زن ها - در سایه قانون- جلوگیری کنند.
تازه شما مالک بدنتان هم نیستید یعنی اگر همسرتان شما را مورد بی حرمتی - جسمی و روانی - قرار داد، می تواند هر وقت که میلش بود ،علیرغم میل شما، با شما را بطه جنسی داشته باشد. من اسمش را می گذارم تجاوز!
خوب چون مفاد این قانون به همت خانم های شیعه حاضر در پارلمان و دیگر زن ها- که ننگ بر آنها که سکوت کرده اند وفکر می کنند در امان خواهند بود از این ظلم آشکار- هنوز منتشر نشده است ،باید ببینیم دیگر چه برای ما پخته اند !
جالب ترین قسمت این قضیه هم این است که بیشترین اعتراض به این قوانین را هم مردها انجام داده اند. کجایید ای زن های بلاگر، نویسنده، حقوق دان، فعال سیاسی واجتماعی؟؟؟

خانم شکریه بارکزی:
فکر نکن که زنان هم مذهب تو از این قوانین رسته اند، به سراغ تو هم خواهند آمد!

این جاها را بخوانید:
بگذارید عدالت پیروز شود!
پیکر زن همچون میدان نبرد!
گزارش گاردین

صحبت هایش مثل پتک خورد توی سرم، مثل مشت هایی که آن روزها خوردم، به خاطر زن بودنم!
این بار حرف های این نازنین مثل سیلی هایی ست که به صورت من" انسان" می خورد. نه شرمنده ام از زن بودم و نه نالان!
گفت: متجاوز و مورد تجاوز قرار گرفته به یک اندازه مقصرند. گفت کسی که مورد تجاوز قرار می گیرد به اندازه متجاوز ، خواهان آن است!
فکر می کنم یک ساعتی موضوع بحثمان شد وآخر سر هم گفت: هر اتفاقی -چه خوب ،چه بد- که در هر جایی رخ می دهد.ما هم در آن نقش داریم!
مدت ها به آن حرف فکر کردم. راست می گوید. در هر رویدادی بگردیم و جای پای خودمان را در آن پیدا کنیم.
تک تک ما برای تصویب این قانون رای مثبت دادیم!
تویی که از مفاد آن خبر داشتی و دم بر نیاوردی!
تویی که به خواهرت ظلم کردی!
تویی که همسرت را کتک زدی!
تویی که جلوی تحصیل دخترت را گرفتی!
تویی که زن را یک انسان نمی بینی!
تویی که فکر می کنی زن را باید انداخت توی گونی به نام چادر!
تویی که فکر می کنی چون زنی حق داری همیشه درمانده و ذلیل باشی!
تویی که فکر می کنی زن یعنی :رخت شور،نظافت چی و آشپز!
تویی که فکر می کنی کار کردن زن مساوی ست با فساد!

من برای تصویب این قانون چه قدمی برداشته ام؟؟؟

آنوقتی که داشتند آن قانون را می بردند پارلمان و همه تان خبر داشتید خفقان گرفته بودید. تا بی بی سی و ... اعتراض کردند که این قانون به ضرر زن های شیعه افغانستان هست همه تان غیرتی شدید و فریادتان در آمد.
می شود لطفا همه تان خفه شوید و از این ایمیلها نفرستید که ای وای همه مان بدبخت شدیم وبیایید اعتراض کنیم آن هم از طریق یک سازمان خارجی!!!؟
حتما سازمان ملل وحقوق بشر و هزار موسسه بین المللی باید اعتراض کنند تا شما از خواب بیدار شوید، بعد صورت آدم هایی را به خودتان بگیرید که یعنی واقعا برایتان مهم است !
هزار سال است که صد بار بدتر از این قانون دارد در تمام خانه های افغانستان بر سر زن ها اجرا می شود، بر سر مادرها، خواهرها وزن های خودتان! چقدر اعتراض کردید؟ چقدر تغییر دادید؟ چقدر به آن فکر کردید؟ چقدر در مورد آن گفتگو کردید و چقدر عملا در برابرش ایستاده اید!
حالا می خواهید جریانی را که صدها سال است ادامه دارد متوقف کنید؟
مشکل ما زن های افغانستان( همه،چه شیعه و چه سنی) شیخ ... و امسال آنها نیستند،مشکل خود ما زن ها هستیم. هزار قانون هم اگر به نفع یا ضرر ما وضع شود اگر خود ما نخواهیم هیچ کس نه می تواند آن را تغییر دهد و نه آن را بر سرمان اجرا کند!

داشتم فیس بوک را چک می کردم.
بعد رسیدم به طرفدارن سیما ثمر!
چرا اکثر طرفداران او را آقایان تشکیل می دهند؟
چرا یک زن که در رده بالاتری قرار می گیرد زن های دیگر از او فاصله می گیرند؟
آیا واقعا این حسادت زنانه است که نمی گذارد همدیگر را بیشتر قبول داشته باشیم یا قضیه چیز دیگریست؟

آی تهران! تهران! چهره ابی ات پیدا نیست.

اگر از کشوری به کشور دیگر سفر کنی.همیشه نقطه صفر مرزی یا سالن ترانزیت میدان هوایی مثل برزخ می ماند.
وای به حالت هم که خانمی تنها باشی.
بهترین راه کمتر آزار دیدن در این سفرها این است که خودت را به نادانی بزنی و سرت را به نشانه تایید بالا وپایین تکان بدهی.
وای به روزی که یک پیرزن پرچانه که می خواهد از همه چیز زندگیت سر دربیاورد کنارت نشسته باشد و مرتب هم با موبایلش که صدای زنگش مثل آرنگ موتر لاری است حرف بزند.
دوباره تهران،دلتنگی ،درس وکتاب...

اندر احوالات سیاه سر بودن!

از این جا گرفته ام.

اونروزها که فکر میکنی رو پیشونی خانم ها نوشته : غذاپز و ظرف شور. دلم نمیخواد مرد باشم ، دلم میخواد بفهمی من یک انسانم نه یک زن .
اونموقع که چون زنم و به قول تو ضعیفه و ترسو !!!! فکر میکنی میتونی به عنوان یه راننده تاکسی سرم داد بکشی و بگی دلم میخواد شیشه طرف تو رو بدم پایین چون خودم سرم درد میگیره اگه شیشه ام پایین باشه ،دلم نمیخواد مثل مردهای هیکلی یه بَر و بازوی تنومند داشته باشم و قبل از اینکه به فکرت خطور کنه که بهم زور بگی با خودت دو دو تا چهار تا کنی نکنه یه کتک سیر بهم بزنه این یارو . دلم میخواد بفهمی من یک انسانم نه یک زن . پس زور نگو و بد صحبت نکن.
وقتی که با قیافه خسته و لباس نه چندان شیک و با مقنعه ای که از دور شیپور میزنه این خانومه از سرکار اومده و تیپ و قیافه اش به این حرفها نمیاد ، هی جلو پام می ایستی و من میرم جلوتر باز دست بر نمیداری و آخر سر ماشین ها پشت سرت بوق میزنن و منم مجبور میشم یا یه حرف نامربوط بهت بزنم یا آب شم از خجالت (که خیلی وقتها هم نمیدونم چرا جای تو من آب میشم از خجالت !!!!) یا اینکه الکی موبایلم رو بگیرم دم گوشم و زل بزنم به شماره ماشینت که مثلا دارم شماره ماشینت رو میدم به ۱۱۰ تا شرت کم شه که معمولا این آخریه جواب میده اونوفت دلم نمیخواد مرد باشم تا بدون اینکه منو ل خ ت در رختخواب فرض کنی راهتو بکشی بری خونه ات و به زنت بگی : وفادارترین مرد روی زمین منم ! بی لیو می !!!! دلم میخواد بفهمی شریک زندگی ات بالاخره میفهمه همچین وفادار وفادار هم نیستی .دلم میخواد بفهمی من یک انسانم نه یک زن . چرا برای یه انسان مزاحمت ایجاد میکنی تو خیابون ؟
اون زمان که بیشتر از پسرهای خانواده به پدر و مادر میرسم ولی وقتی موضوع به ارث و میراث میکشه سهم تو دو برابر من میشه دلم نمیخواد مرد باشم دلم میخواد بفهمی من یک انسانم نه یک زن .یک انسان بیشتر از انسانی دیگر زحمت کشیده و درسته که پول جواب مناسبی برای این زحمت نیست اما بی انصافی مناسبی که میتونه باشه اگه به تو که تقریبا هیچ کاری نکردی بیشتر برسه. میدونی بعضی وقتها پوله مهم نیست . چرا آدمها با شنیدن کلمه پول فقط یاد وجه مادی قضیه می افتند ؟
اونموقع که به عنوان یک شوهر ، برادر بزرگتر ، پدر ، دایی ، عمو و ... به خودت اجازه میدی رفت و آمدم رو محدود کنی ، نذاری با دوستانم معاشرت کنم ، نذاری لباس باز بپوشم و بلند بخندم ، هر رنگی دلم میخواد انتخاب کنم و ... دلم نمیخواد مرد باشم دلم میخواد بفهمی منم انسانم در درجه اول. مثل تو حق دارم لباس آستین کوتاه بپوشم تو گرمای تابستون با شلوارک لب دریا باشم با هر لباسی که میخوام هرجا که میخوام شنا کنم با هر کی دلم خواست حرف بزنم هر کجا خواستم برم . من حق داشتن آزادی رو دارم .
چرا رو پیشونی من به عنوان یک زن نوشته باید غذا پختن و بچه داری بلد باشم اما رو پیشونی تو نوشته روزنامه خوندن و ولو شدن رو مبل بعد از اومدن از سرکار رو بلده اونم به صورت حرفه ای !!! من درک نمیکنم وقتی خانومها از اینکه شوهرشون بهشون تو کار خونه کمک میکنه افتخار میکنن چون فکر میکنن دارن لطف میکنند . اما به خودشون افتخار نمیکنن وقتی که خسته و مرده از سرکار میان ، بدنشون ضعیف تر از شوهرشونه ، روحشون لطیف تره ، اونا با این شرایط دستکم هشت ساعت کار کردند و شوهرشون هم همین طور ولی با یک بدن قوی تر . اما اینکه بعد از کار میپرن تو آشپزخونه رو لطف نمیدونن . اینقدر به این کار ادامه میدن که دیگه خسته میشن از فداکاری اونوفت میفهمند که زیاد مایه گذاشتند . چطور اونموقع فکر میکردین وظیفه تونه اما حالا شد فداکاری ؟ مگه آدم از انجام وظیفه هم گله میکنه ؟ اونموقع دلم نمیخواد مرد باشم دلم میخواد بفهمی ما انسانیم . به غذا احتیاج داریم ، به خونه تمیز نیاز داریم . پس این مهارتها رو به عنوان یک انسان بلد باش و به انسان دیگه ی تو خونه کمک کن .
نمیدونم . نمیدونم . نمیدونم به خدا بگم عدالتت چندان درست به نظر نمیاد یا بگم عدالتت توسط آدمیانت ، این اشرف مخلوقاتت تحریف شده ؟! نمیدونم چرا خودم رو نمیتونم قبل از انسان بودن یک زن تصور کنم ؟ چرا نمیتونم کارهایی که همجنسانم در طول قرون متمادی به عنوان کوچکترین وظیفه شان در نظر گرفتند را بپذیرم ؟
من یک انسانم نه یک زن !!!

پ.ن تذکرمندانه : توروخدا منو به فمینیست بودن ملقب نفرمایید که نه اصلا میدونم چیه نه سر از این جنگولک بازی ها آدمها در میارم . من به عنوان یک انسان به این موضوع نگریستم . یه روز هم راجع به انسان بودن مردها مینویسم.
پ.ن روشن کنانه افکار عمومی : من از زن بودن خودم شاکی نیستم . از آدم نبودن بعضی انسانها اندوهگینم .
پ.ن اعترافانه : ما مخلص هر انسان مذکری هستیم که مشمول حرفهای بالا نیست . کم نیستند در اطرافمان .

چرا گلی را دوست دارم؟؟؟



برای آن‌ها که که دوستم ندارند
به بهانه اکران فیلم «مجموعه دروغ ها» ساخته ریدلی اسکات در آمریکا با بازی گلشیفته فراهانی چاپ شده است. مطلب گلشیفته را به صورت کامل در این جا بخوانید: ***
زماني از خودم سوال مي‌كردم اگر من وارد سينما نمي‌شدم امروز چه مي‌كردم. زماني كه 14 ساله بودم و در حياط مدرسه با دوستانم بازي مي‌كرديم و ساز مي‌زديم... همزمان تعطيل شدن با مدارس ديگر در يك ساعت دل‌هايمان را می‌لرزاند. هنوز بعد از مدرسه قبل از رسيدن به خانه گريزي به كافي‌شاپي و خوردن سيب‌زميني و نوشابه هيجان‌انگيز بود...
هسته‌هاي آلبالو را از بالاي پل‌هاي عابر به پايين پرت كردن، دوم خرداد، پخش كردن پلاكارت‌هاي تبليغاتي براي كساني كه از صميم قلب دوست داشتيم...
وقتي با سازهاي كوچك و بزرگ چون ديوانگان از قفس پريده به خيابان مي‌زديم و خيابان انقلاب پر مي‌شد از صداي سازهاي ما، سازهايي كه حتي از درون جعبه بيرون نمي‌آمدند تنها شمايل جعبه سازها كافي بود تا فضاي خيابان پر از موسيقي و شور شود...
آن زمان كه قرار بود در يكي از بهترين كنسرواتورهاي جهان سوليست شوم و بعد از بازگشت به وطنم يك مدرسه شبانه‌روزي موسيقي در شمال برپا كنم...
آن زمان كه مرتب كنسرت مي‌داديم و پدر مادرهايمان به ما افتخار مي‌كردند. در جشنواره‌هاي موسيقي مقام مي‌آورديم. همشاگردي‌هايم همه و همه از خانواده‌اي چون خانواده خودم فرهنگي و تحصيل كرده بودند. شب‌هاي تولدهايمان بعد از رقص و پايكوبي مادر پدرها با هم مي‌نشستند و از قديم حرف مي‌زدند. از زماني كه دانشجو بودند. از دانشكده هنر ملي، از ادبيات، از شعر...
چه مي‌شد اگر آن روز گرم تابستان عكس‌هاي من به دست داريوش مهرجويي نمي‌رسيد. من از بزرگترين هديه عمرم محروم مي‌شدم. آري زندگي چون سوزن‌بان، ایستگاه‌های مسير قطار مرا عوض كرد...
من در باغ‌هاي گلابي و سيب غرق شدم و چون دختري سحر شده، توسط سينما جادو شدم. من سوار بر درختان ميوه و بال‌زنان بر رودهاي دماوند تاختم و ديگر به زندگي گذشته‌ام بازنگشتم. در خزان محله مبارك آباد دماوند. در ساختن بادبادك‌ها و دزديدن سيب‌هاي قرمز باغ همسايه، در گردو شكستن‌ها، در هم‌صحبتي با محمود كلاري، علی كني... زمانی که نمی‌دانستم رسالتی انجام می‌دهم که بزرگ‌تر از آن چیزی است که فکرش را می‌کردم و اين به تمام صدماتي كه به من خورد مي‌ارزيد ...
هنگامي كه نمي‌فهميدم دوستاني كه دو ماه كامل سر فيلمبرداري با آنها زيسته بودم و از آنها آموخته بودم چرا بايد براي هميشه در غبار زمان محو شوند... زير سرم‌ها و در بيمارستان‌ها تنها گريه مي‌كردم و نام دوستانم را در گروه زير لب زمزمه مي‌كردم و زماني كه دوباره به زندگي قديم خود بازگشتم ديگر بازي‌هاي هنرستان برايم جذاب نبود.دوستانم همه كودك شده بودند و من در ميان 25 همشاگرديم تنها ...
ذهنم در حرف‌هايي بود كه شنيده بودم. چيزهايي كه ديده بودم. صحبت راجع به فلسفه زندگي، عشق، درد، شعر، ديگر كسي مرا نمی‌فهميد ...
و سه سال بعد كه بليت سفرم در دستم بود و خانه‌ام در وين اجاره شده بود مادرم را كنار كشيدم و گفتم: من نمي‌خواهم بروم... اين راه، راه من نيست!
مادرم هاج و واج مرا نگاه كرد و هيچ نگفت. انگار بارها اين صحنه را در خواب‌هاي خود ديده بود كه آنقدر پافشاري مي‌كرد من نروم سر فيلم درخت گلابي.
ادامه دادم: من نمي‌خواهم مخاطبينم قشر مرفه روشنفكري باشد كه معمولاً به ريستال‌هاي پيانو مي‌روند... من عاشق موسيقي راك هستم... وقتي خوانندگان متال مورد علاقه‌ام دردهايشان را فرياد مي‌كشيدند من چنان خالي مي‌شدم كه هيچ ربطي به شوپن و موتسارت نداشت... مادرم من مي‌خوام براي مردم عام كار كنم... مادرم اشك در چشمانش درخشيد و هيچ نگفت و من از آن سال به رودخانه سينما افتادم. رسالت بزرگ سينما...
لذت هديه كردن لحظه‌اي از خودت به تماشاچي. هديه‌اي كه هرگز پس نخواهي گرفت. نمي‌داني اين هديه، اين رود به كجاها خواهد رفت. نمي‌داني چه كساني را سيراب و چه كساني را غرق مي‌كند... حتي شايد سال‌هاي سال بعد، زماني كه ديگر خودم از اين آب خارج شدم جوي باريكي هنوز در سر پاييني تپه‌اي به سوي گلي مي‌رود و آن گل را سيراب مي‌كند. رسالت هنر همين است...
مگر فروغ زماني كه شعر مي‌گفت مي‌دانست 50 سال بعد از او هنوز زن‌ها با شعرهايش زنده مي‌شوند و قدرتمند. مگر شاملو مي‌دانست، زماني كه خود را در اتاقش حبس كرده بود و تنها اشعارش را با ضبط صوتي ضبط مي‌كرد و امروز جوانان در كوه‌هاي شمال تهران به اشعارش گوش مي‌دهند و جان مي‌گيرند... مگر اساتيد موسيقي ما مي‌دانستند كه با نواي صوت چنان حركتي ايجاد مي‌كنند. و من، من كوچك، من نوپا،كه كوچك‌تر از آنم كه اسمم كنار اين عزيزان بيايد، با خودم عهد كردم كه بازيگر نباشم... سلحشور باشم كه به ميدان جنگ مي‌رود. مهم پيروز شدن نيست، مهم جنگيدن است. براي مردمي كه حتي شايد دوستم نداشته باشند...
هنر مانند آفتاب است مانند درخت. حتي به كساني كه دوستت ندارند هم بايد به همان اندازه درخشان بتابي... حتي به كساني كه با تبر قرار است قطعت كنند هم همان‌قدر سايه دهي، ذات هنر اين‌ است ...
و من بازي كردم و كردم. از خيلي مسائل گذشتم براي اهداف بزرگتر. رسالت سينما برايم آنقدر ارزشمند است كه هرگز براي پول كار نكردم. هرگز. بزرگترين چيزي كه به آن فكر كردم اين بود كه این فيلم چه تاثيري خواهد داشت... نه براي امروز كه براي فرداهايي دورتر... و نتيجه هم حاصل شد. هنوز كه هنوز مردم از بوتيك ياد مي‌كنند. از اشك سرما. و با وجود اشتباه‌هايي هم كه داشته‌ام اميدوارم تعداد اين فيلم‌ها براي من بيشتر و بيشتر شود...
سنتوري تا ابد در ذهن تماشاگرانش خواهد بود... درد علي سنتوري درد جوانان كشور است... درد ستاره فيلم ديوار... درد سپيده در ميم مثل مادر... نمي‌دانم دنياي امروز به سياست‌مداران همانقدر نيازمند است كه به هنرمند. اگر حافظ يا سعدي قانون‌گذار كشور بودند، اگر نيماها، سهراب‌ها، حسين عليزاده‌ها،‌ داريوش مهرجويي‌ها، كمال الملك‌ها، اگر بهرام‌ بيضايي‌ها مردم را هدايت مي‌كردند،زندگي چگونه مي‌شد؟
دنياي امروز ما بيش از هر چيز به هنر نياز دارد. هنري كه روح تمامي انسان‌ها را جلا مي‌دهد و شاد مي‌كند. هنري كه ما ملت ايران بيش از هر ملتي به آن نيازمنديم چون با هنر زاده شديم و با هنر خواهيم مرد... شعر در خون ما است... همانطور كه عشق... همانطور كه موسيقي...
من هم به اندازه مورچه كوچكي گوشه‌اي از اين ريسمان هستم. ريسماني كه مي‌تواند آنقدر قوي باشد كه ميليون‌ها انسان‌ها را از منجلاب ترس، غم، ناراحتي بيرون كشد. و اميد دهد به روزهاي سبزتر. روزهايي كه پر از شعر است و رنگين كمان. پر از مهر و عشق. عشق بي‌انتظار... چرا كه هنرمندان كساني هستند كه بي‌انتظار عشق مي‌ورزند. من در مقابل تمام زجرهايي كه در هر فيلمي كشيدم هيچ انتظاري از مخاطبينم ندارم هيچ... حتي شايد با گوجه فرنگي و تخم‌مرغ از من استقبال كنند ولي من تمام خودم را گذاشتم... هديه‌اي كه هرگز پس گرفته نمي‌شود. عاشقانه به خاكم، به مردمم، عشق مي‌ورزم و هرچه كردم براي آنها بوده و خواهد بود...
بي‌انتظار
بي‌انتظار
بي‌انتظار
من دست كساني كه مرا دوست ندارند را هم محكم‌تر مي‌بوسم و سعي مي‌كنم براي آنها بهتر و بهتر بازي كنم. بيشتر و بيشتر تلاش كنم...
با عشق
گلي

بدون شرح!!!!!

از صبح که این را دیده ام هر چند دقیقه یک بار دوباره نگاه می کنم!!!

بعد دوباره برمی گردم سر کارم وبعد دوباره نگاه می کنم!!!!

من که نظرم را اعلام کنم رسما همین ملت همیشه در صحنه اعدامم می کنند. نظر شما چیه؟؟؟

دی دو تا نقطه!!!!

ما شرقی ها

چند شب پیش که داشتم از سر بی حوصلگی شبکه های ماهواره را عوض می کردم ،تبلیغ فیلم "دروغ ها " را دیدم .همان فیلمی که گلشیفته فراهانی در آن بازی کرد- با بازی لیوناردو دی کاپریو- وبعد از آن شایعات مبنی بر ممنوع الخروج بودن او وبعد هم ان قضیه که گفتند بازیگرهای سینمای ایران اگر می خواهند در فیلم های خارجی بازی کنند باید مجوز بگیرند و...


امروز هم داشتم مصاحبه اش را اینجا می خواندم وبه این فکر کردم که ایرانی و افغان و پاکستانی وهندی و... ندارد.




همه ما شرقی ها،بد بختی های ما، بد جوری به هم شبیه است!!!!



پ ن:بعد هم چند وقت پیش در یکی از شبکه های ماهواره ای ایران داشتند با آقای همایون ارشادی که در" بادبادک باز" بازی کرده بود مصاحبه می کردند و در واقع کارنامه هنری اش را مرور می کردند و یک کلمه از بادبادک باز نگفتند!!! وحسرتش را به دلم گذاشتند.
آخر من بیشتر از آن که بادبادک باز را یک فیلم امریکایی بدانم. با آن زبان دری ،بیشترمال خودم- مال افغان ها- می بینم!





پ ن 2: یادم نمی آید که گفته باشم قرار است در این بلاگ چیزهای جدی جدی بنویسم. برای خود من هم این جا بیشتر دفتر چه خاطرات است تا تریبونی برای حرف های جدی!!! قرار هم نیست طور دیگری بشود!

پ ن 3: عکس ها ربطی به مصاحبه ها ندارد!!!

برای آخر هفته

قبل نوشت: دوست نازنینی در جواب سوال من راجع به فمینیست(جنبش برابری خواهانه زنان) دو یادداشت کامل ومفصل (بدون ذکرمنبع ) گذاشته است که دیدم حیف است آنجا باشد!

برخي از محققان اين‌گونه گفته‌اند زنان فمينيست با صدايي بم و آهنگي رو به بالا صحبت مي‌كنند. اين‌گونه زنان از لحاظ روان‌شناختي مهارت و صلاحيت چنداني ندارند. اما آناني كه با قاطعيت بيشتري حرف مي‌زنند با صدايي و با آهنگي رو به پائين، قاطعيت بيشتري دارند
در مورد شكل‌گيري فمينيسم اين‌گونه بايد گفت كه تحولات اقتصادي اجتماعي قرن نوزدهم در اروپا و آمريكا باعث شكل‌گيري جنبش بين‌المللي در بين زنان شد. سازماندهي زنان مجرد يا مطلقه با طرز تفكر و رفتاري واحد و اين در حالي بود كه نزاع و درگيري‌هاي بسياري به خاطر حمايت برخي از مردان از آنان صورت گرفت. زنان در واقع به دنبال حقوقي مساوي با مردان و نيز شغل‌هاي مشابه با آنان بودند و اين همان «اولين موج فمينسم» بود كه در اواخر قرن نوزده با اهداف ديگري نظير پايان دادن به رسوايي و خفت‌هاي ناشي از سوءاستفاده‌هاي جنسي و جسمي از زنان و همچنين رهايي از قيد و بندهايي بود كه مردها براي زنان به وجود مي‌آوردند شكل گرفت. و هنوز با گذشت دو قرن باز هم ايده جداسازي زن و مرد باعث ايجاد بحران در اذهان عموم مي‌شود.

برای علاقمندی و معومات بیشتر تو از جنبش فیمنسم

خوب است در قدم اول از اقدام دانشجویان حقوق و علوم سیاسی دانشگاه مشهور فرانسه" سوربون" نام لاتین شاید اینقسمی باشد SORBONNE" نقل قول شود... ولی اصل مطلب یعنی طرز دیدگاه اشخاص و ادیان را در مورد این جنبش در صورت امکان متعاقبا ارسال خواهم داشت :ماه مه ۱۹۶۸ در پاریس – تولد جنبش نوین زنان در فرانسه در جنبش دانشجویی ماه مه ۱۹۶۸ دانشجویان دختر نیز شرکتی فعالانه داشتند. آنها اما از خواست دگرگونی در جامعه به خواست برابرحقوقی میان زن و مرد رسیدند. از این روی، ماه مه ۱۹۶۸ تاریخ تولد دومین جنبش حقوق زنان در فرانسه بود.در ماه مه ۱۹۶۸، دانشجویان در شهر پاریس، پایتخت فرانسه، به پا خاستند. آنها دانشگاه قدیم ومعروف سوربون را اشغال کردند و در محله دانشجویی کارتیه لاتن در برابر پلیس سنگر چیدند.
بسیاری از دانشجویان، دختر بودند. جنبش جوانان دانشجو تبدیل به جنبش اعتراضی‌ای وسیع شد که کارگران هم به آن پیوستند. هدف این جنبش، اعتراض به جامعه قدیم بود و خواست ایجاد جامعه‌ای دیگر. زنانی که در این جنبش شرکت داشتند به زودی این اندیشه را بیان داشتند که هدف اصلی جنبش، یعنی ایجاد جامعه‌ای دیگر، به معنای بنای جامعه‌ای است که در آن زنان و مردان از حقوق برابر برخوردار باشند.
از این رو ماه مه ۱۹۶۸ تاریخ تولد دومین جنبش حقوق زنان در فرانسه نیز هست. نخستین جنبش حقوق زنان در این کشور، همچون در بسیاری از دیگر کشورهای جهان، در آغاز قرن بیستم میلادی پدید آمد. در آن زمان فعالان حقوق زن در درجه نخست خواستار حق رای برای زنان بودند. نمایندگان جنبش نوین حقوق زنان از سال ۱۹۶۸ تا کنون توانسته‌اند با مبارزات پیروزمندانه‌شان تاثیر فراوان بر جامعه بگذارند.
دستاوردهای چهل سال اخیر از نظر دو تن از رهبران جنبش حقوق زنان فرانسهآن زلنسکی خاطراتی زنده از وقایع ماه مه ۱۹۶۸ دارد: همه چیز به ناگهان ممکن به نظر می‌رسد. می‌توان به جامعه‌ای عادل‌تر دست یافت که در آن زنان هم بتوانند سرانجام حاکم بر زندگی و سرنوشت خود باشند؛ درست همخوان با آنچه سیمون دوبوار، نویسنده فرانسوی، در سال ۱۹۴۹ در کتاب فمینیستی کلاسیک‌اش “جنس دوم“ مطرح کرده است. آن زلنسکی هم این کتاب را خوانده و در سال ۱۹۶۶ به همراه هم مسلکانش از هر دو جنس زن و مرد، انجمنی فمینیستی را تاسیس کرده بود.
آن زلنسکی، کمی پس از آنکه هم‌دانشگاهی‌هایش در ماه مه ۱۹۶۸ دانشگاه سوربون را اشغال کردند، به آنها پیوست. وی در این باره می‌گوید: “ما عطر انقلاب را با اشتیاق تمام استنشاق کردیم. اما به زودی طعم تلخ ناامیدی را چشیدیم. چیزی نمی‌دیدیم که نشان‌دهنده برخورد انتقادی به وضعیت زنان باشد. برای همین تصمیم گرفتیم که در همه جا ضرب المثلها و گفته‌های معروف در باره زنها را آویزان کنیم. کمی بعد به این فکر افتادیم که جلسه بحث عمومی بگذاریم. انقلابیون در طبقه اول دانشگاه سوربون یک دفتر باز کرده بودند. در آن دفتر آدم می‌توانست سالنی را برای برگزاری جلسه رزرو کند. در آنجا با دانشجویی آشنا شدیم که به ما گفت: چی؟ شماها می‌خواهید در باره انقلاب زنها بحث کنید؟ مسئله‌ای نیست. هر وقت بخواهید، می‌توانید. و سالنی را برای دو روز بعد در اختیار ما گذاشت.“
جلسه با موفقیت فراوان برگزار شد. سالن پر از جمعیت شده و بحثی بس زنده در آن جریان یافته بود. تعجبی هم نداشت، چون موضوع برای بحث کم نبود. زیرا هنگامی که در ماه مه ۱۹۶۸ دانشجویان برای تحقق رؤیای خود، یعنی بنای جامعه‌ای عادل‌تر، به خیابانها آمدند، بسیاری از زنان فرانسوی از نقش سنتی خود فاصله گرفته و مشغول کار در خارج از خانه‌هایشان شده بودند.
زنان فرانسوی تا سال ۱۹۶۵ برای آنکه بتوانند قرارداد کاری را امضا کنند و شماره حسابی در بانک برای خود داشته باشند، باید نخست اجازه همسر خود را به طور کتبی در دست می‌داشتند. سه سال بود که این قانون برچیده شده بود.در آن هنگام هنوز موضوع تنظیم خانواده موضوعی داغ بود. اگر چه در سال ۱۹۶۷ قانونی تصویب شده بود که اجازه تبلیغ برای داروی پیشگیری از بارداری را می‌داد. اما باید ماهها می‌گذشت تا چنین قانونی قدرت اجرایی پیدا کند. سقط جنین ممنوع بود و در این باره هم سکوت می‌شد که روزانه به طور متوسط یک زن در فرانسه بخاطر استفاده از راههای غیرقانونی برای سقط جنین جانش را از دست می‌داد.سیمون ایف آن سالها را به یاد می‌آورد. او که از سال ۱۹۶۰، در ۳۵ سالگی در انجمن مشاوره خانواده فعال بود، در سال ۱۹۶۸ با شوق بسیار به جنبش دانشجویی پیوست. سیمون ایف می‌گوید: “در آن موقع وضعیت زنان در فرانسه متاثر از اخلاقی دوگانه بود. مردان اجازه خیلی کارها را داشتند که برای زنان ممنوع بودند، حتی اگر آن کارها قانونی نبودند. اما ممنوعیتهای اجتماعی در زندگی روزمره برای زنان حکم کرست را داشتند. هر زنی برای خودش تنها بود و در موضع ضعف قرار داشت. زنان زیر فشار بار خانواده سنتی بودند و در بند تقدیر زندگی روزمره. مردان در همه چیز حرف اول را می‌زدند، از جمله حق سرپرستی فرزندان به آنها داده می‌شد. زنان مجبور بودند یا تسلیم سرنوشت شوند یا عصیانی درونی را تحمل کنند.“مردان و آرزوی قهوهحوادث سال ۱۹۶۸ این امکان را به زنان دادند تا سر فرود نیاورند، به عصیان درونی پایان دهند و آن را در بیرون نمایان سازند.
اگر چه رفقای چپ آنان مدام به همرزمان زنشان اطمینان می‌دادند که اگر انقلاب پیروز شود، زنان هم خواه ناخواه به حقوق برابر با مردان خواهند رسید، اما زنان در طول جلسات طولانی بحث به زودی دریافتند که مردان به ندرت علاقه‌ای به شنیدن چیزی نشان می‌دهند که زنان برای گفتن دارند. سیمون ایف با لبخندی بر لب حکایتی را تعریف می‌کند که هر روز اتفاق می‌افتاد: “در میتینگ‌های سیاسی اغلب پیش می‌آمد که یکی از مردها با صدای بلند بگوید: من دلم قهوه می‌خواهد. اما ما فمینیستها با هم قرار گذاشته بودیم که به هیچ وجه یکی از ما زنها بلند نشود تا آن طور که مردها انتظار داشتند، قهوه درست کند. اگر کسی می‌خواست بلند بشود، چنان نگاه زهرآگینی به او می‌کردیم تا مجبور بشود دوباره سرجایش بنشیند.
طولی نکشید که مردها متوجه شدند که ما دیگر برایشان قهوه درست نخواهیم کرد.“زنان فرانسوی که می‌دیدند مردان به طور فعال از آنان حمایت نمی‌کنند، تصمیم می‌گیرند که انقلاب خود را پیش برند، آن هم از طریق گروههای زنانی که در سراسر فرانسه ایجاد می‌شوند. در ماه اوت ۱۹۷۰ ده زن فمینیست فرانسوی، که در میانشان آن زلنسکی نیز بود، تاج گلی را بر مزار سرباز گمنام در پاریس می‌گذارند، به یاد زن گمنام‌تر سرباز گمنام. از این عمل نمادین به عنوان تاریخ تولد جنبش آزادی زنان (MLF) در فرانسه یاد می‌شود.
اگر بخواهم و موقعی که بخواهمدر این جنبش، زنان - چه پیر، چه جوان، چه فقیر، چه ثروتمند - یک شعار را تکرار می‌کنند: “بچه، اگر بخواهم و موقعی که بخواهم.“
این جنبش همچنین علیه خشونت بر زنان مبارزه می‌کند. تظاهرات و فعالیتهای زنان سرانجام به بار می‌نشینند: در سال ۱۹۷۴ دولت فرانسه قانون مجاز بودن سقط جنین را تصویب می‌کند.زنان فرانسوی گام به گام پیروزیهایی دیگر را نیز از آن خود می‌کنند: در فرانسه سالهاست که داروی پیشگیری از بارداری رایگان است و حتی پزشک عمومی و خانگی هم مجاز است با تجویز قرص سقط جنین به بارداری ناخواسته پایان دهد. سیاستمداران فرانسوی در سخنرانی‌های خود به موضوع خشونت علیه زنان می‌پردازند و آن را محکوم می‌کنند. امروزه در فرانسه امری بدیهی است که مادران هم بتوانند کار کنند. زنانی که کودکانشان را به تنهایی بزرگ می‌کنند، برخلاف گذشته از احترام برخوردارند. قوانین بسیاری تصویب شده‌اند برای آنکه از حقوق زنان چه در دنیای کار، چه در دنیای سیاست حمایت شود.
با این همه هنوز کاری هست که انجام نگرفته است، کاری کارستان، همان گونه که آن زلنسکی می‌گوید: “آینده فمینیسم، آینده جنبشی که خواستار آن است که زنان و مردان از حقوق انسانی برابر برخوردار باشند، عبارت از این است که مردها رفتار مردانه‌شان را زیر سوال ببرند. همان طوری که گروهی از مردان فمینیست در اوایل دهه ۱۹۷۰ این کار را شروع کرده بودند و انجام می‌دادند. متاسفانه جنبش مردان فمینیست رکود پیدا کرده است. اما به هر حال، برای من مهم است که در آینده زنها آزاد باشند. وقتی که زنها آزاد باشند، مردها هم می‌توانند در زندگی روزمره‌شان رفتاری انسانی‌تر داشته باشند.“

اخیرا کتابی خواندم به نام "زن های خوب پولدار نمی شوند."

کتاب به این سوال جواب می داد که چرا اکثر آدم های پولدار دنیا مرد ها هستند وزن ها چطور می توانند روز به روز توان اقتصادی خود را بهبود ببخشند.

در این کتاب ریشه این مشکل را در فرهنگی که تمام جهان(البته کتاب را یک زن امریکایی که استاد دانشگاه است نوشته است) را فرا گرفته است . در فرهنگ جهانی دخترها این طور تربیت می شوند که "دختر خوبی " باشند وبخشی از این خوب بودن شامل این است که زیاد به "پول " فکر نکنند ودر پی پول بیشتر نباشند.
عموما خانم ها از این که در مورد پول بحث کنند وبا در سرمایه گذاری های اقتصادی سهم بگیرند باز داشته می شوند، زیرا این کارها نیازمند رک گویی وصراحت است که این برای زن های خوب رفتاری شایسته شمرده نمی شود.

در این کتاب اولین قدم برای به دست گیری موقعیت اقتصادی و بهبود آن ،غلبه بر پیش فرض های ذهنی و فرهنگی شمرده می شود ودر پی آن نویسنده راهکارهای سود مندی را برای برنامه ریزی ،پس انداز وسرمایه گذاری، با ذکر مثالهای واقعی وعملی ارایه می کند.

خواندن این کتاب رابه تمام خانم ها توصیه می کنم چون، اولین قدم برای دستیابی به استقلال فردی،رسیدن به استقلال مالی است.استقلال مالی هم صرف، کارکردن وپول در آوردن نیست!!!
البته اگر در پی یافتن وتداوم استقلالتان هستید!!



پ ن: زمان زیادی است که برچسب فمینیست بودن به من می خورد-چه از جانب دوستان وچه از جانب دیگران.چه به عنوان نفرین وچه به عنوان آفرین!!!من خودم هیچ اطلاعاتی راجع به فمینیسم ندارم وهیچ تعریفی از آن. اگر کسی منبع موثقی راجع به تاریخچه فمینسم وبعد عقاید آن سراغ دارد -ترجیحا انگلیسی زبان که با یک تیر دو نشان بزنم- به من معرفی کند. بعد ها شاید بتوانم وقتی این برچسب به من زده می شود، با مشت بزنم توی چانه طرف یا از او تشکر کنم!!!