یک سریال جاپانی می بینم که دخترک به جای دبیرستان تصمیم گرفته برود و گیشا بشود. این تصمیم را با بهترین دوستش گرفته و شهرش را ترک کرده تا برود کیوتو و گیشا بشود. دوستش برای این کار زاده شده و استعداد بالایی دارد اما درست نقطه مقابل او این دخترک ست که هیچ استعدادی در اجرا ندارد و چند ماه بعد رفتن به شهر جدید و شروع آموزش استادهایش به این نتیجه می رسند که او بدرد این کار نمی خورد.
دنیای کوچک ش ویران می شود و بدتر از شکست خوردن این ست که نمیخواهد قولی را که به صمیمی ترین دوستش داده است که با او بماند را بشکند. اما قبل از ترک کردن شهر بر اثر اتفاقی، استعداد فوق العاده اش- که برای خودش و دوست صمیمی اش عادی ست- رونمایی میشود. هنر غذا درست کردن و او در همان جا به عنوان آشپز استخدام می شود...
من اما یک طور دیگری نگاه میکنم ... چرا آدمی از انسان عادی بودن فراری ست؟ چرا عادی بودن خوشحال مان نمی کند؟ ایا این در ذات ماست که باید که جایی ، استعداد خارق العاده ای داشته باشیم؟ آیا هر کدام ما یک ماموریت شخصی داریم که برای آن خلق شده ایم؟
سریال این ست:
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر