اولین کارم را در امریکا که گرفتم مدیر مالی یک تینک تنک(اتاق فکر) در واشنگتن دی سی بود. اگر آدم عاقلی دور و برم بود حتما میگفت که نباید آن کار را قبول می کردم، اما قبول کردم و خودم را انداختم در سیستمی که چیز زیادی ازش نمی دانستم، روی کاغذ همه چیز را می دانستم اما تجربه اش را نداشتم و تجربه خیلی مهم است. الان که به آن روزها فکر میکنم برایم جالب است که شدم مسول مالی یک سازمانی که همه کارها را باید خودم از صفر انجام می دادم و عملا سیستم یادگیری هم نبود و رییس م هم وقت یاد دادن نداشت یا من بلد نبودم سوال کنم. یک سال و نیم استرس و شکنجه و هر روز یک چیز جدید!
چرا این ها را نوشتم؟ همین دیروز داشتم تراز حساب های پیش پرداخت را می دیدم که مثل گوره خر ابلق است و قاعدتا نباید اینطوری باشد و تازه داشتم تصویر بزرگتر را می دیدم که چرا این حساب هیچ وقت تراز نشده. چون واقعا همه تیم که هر کدام دستی در این حساب دارند هر کسی برای خودش یک چیزی ثبت کرده و کسی تصویر بزرگتر را ندیده یا وقت نداشته یا هر چی.(از نظر خودم مشکل اینجاست که در دو سالی که من اینجام سه تیم لیدر عوض شده که دو تاش موقتی بوده، یعنی تیم سازی صفر)
ریس قبل میخواست تراز کردن و تمیز کردن این حساب را بیندازد گردن من و جنجالی سرش داشتیم. تیم لیدر موقت جدید هم برنامه اش همین بود، گفتم قربانت، تو شروع کن، من ادامه می دهم! بر فرض من این حساب را تراز هم کنم تا سیستم ثبت هماهنگ و درست نباشد همین راه است و همین نتیجه!
میخواستم بگویم باید چیزها را یاد بگیرم اما خودم را نیندازم توی چاهی که بقیه قرار است پز اش را بدهند و تایتل اش را بگیرند و من زیر بارش استرس بگیرم. همین!
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر