یک گردنبند طلا برایم سوغات گرفته بود که اسم خودش و من بود. مدت هاست از خودم نمی پرسم چرا. از دیگران هم نمی پرسم. گفته بود که می گیرد و من هم گفتم باشه! واقعا فکرش را نمی کردم که بگیرد. تشکر کردم و گردنبند توی جعبه ته کمد است.
شاید سهم ما از آدم ها قصه سندرلا و هپی اندینگ نیست. شاید سهم ما از آدم ها یک گردنبند طلاست که واقعا نمی شود گردنت کنی و راه بیافتی و به مردم جواب پس بدهی بابت نوشته رویش. شاید سهم ما از آدم ها یک لیوان قهوه و كروسان در یک عصر تاریک زمستانی است. یک ساعت خندیدن و خبر گرفتن از تنها دوست مشترك مان. سهم ما آدم هایی ست که اشتباها به تور هم خوردیم و کوتاه در بیداری توهم زدیم! همین!
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر