یک عکس دارم از یکی از لوکس ترین مراکز خرید سیول در کره جنوبی.
هر کسی عکس را ببیند غبطه می خورد که چه خوش بحالم بوده:
سفر تقریبا چهار روزه ای بود به دعوت وزارت خارجه کره برای بلاگرهای اسیایی برای پوشش آمادگی المپیک زمستانی ۲۰۱۸
تازه به صورت قانونی جدا شده بودم و بشدت حالم بد بود، دو بار در طول پرواز پنیک اتک گرفته بودم، یکی شان اینقدر شدید بود که فکر می کردم دارم میمیرم. تمام طول سفر می ترسیدم دوباره پنیک اتک بگیرم. دندان هایم را ارتودنسی کرده بودم و چون نمی توانستم درست غذا بخورم و اشتهایی هم نداشتم بشدت لاغر شده بودم، خواب درستی هم نداشتم. هیچ دوستی دور و برم نداشتم، داشتم اما چون چند سال بود دور بودم ازشان ، دور افتاده بودیم از هم. هیچ وقت آنقدر در زندگی حالم بدون علت بد نبود.
الان عکس های آن روزها را می بینم و فکر میکنم: چرا خوشحال نبودم؟
چون واقعا نمی دانستم چقدر آن شرایط طول می کشد. آیا حالم بدتر می شود. کارم را دوست نداشتم. اگر می دانستم سه سال بعد همه چیز سر جای خودش برمیگردد و من آرام می شوم...
وسط گران ترین موزیکال کره ای بودیم که خوابم برد- بعدتر کسی در گروه باورش نمی شد که من وسط آن نمایش خوابیده باشم- کسی بیدارم کرد و گفت اگر حوصله ات سر رفته یک مرکز خرید همین نزدیکی ست، حوصله ام سر نرفته بود، به معنی واقعی کلمه روحا خسته بودم. یکی آن عکس را آنجا از من گرفت، با چشم های خسته و خواب آلود!
اما همه این ها را نوشتم که بگویم آن چیزی که آدم ها در سوشیال مدیا پست می کنند- حداقل برای من- شوآف نیست. یک نوع ثبت خاطره است برای یاد آوری که تو این لحظات را خوب یا بد گذرانده ای. مخاطب همیشه خودم هستم، برای یاد آوری به خودم. برای بازخوانی برای خودم.
آدم ها خوب یا بد قضاوت شان را می کنند، مهم این ست که تو از مسیری که آمده ای، از آدمی که بوده ای راضی باشی.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر