منظره های دیروز و رنگ های پاییزی نفسم را بند آورده اند، به دوستم گفتم آنقدر رنگ پاییزی زیبا دیدم که تا سال دیگر پاییز -اگر زنده بودم- چشم هایم پر خواهند بود.
ساعت ها رانندگی در جاده های پنسیلوانیا با رنگ های بی نظیر پاییزی، زنده مان کرد. آنقدر که هر چند دقیقه یکبار کسی ناخوادگاه می گفت: چقدر زیبا و بقیه تایید می کردند.
آخر شب که از خستگی توی تخت داشتم بیهوش میشدم، زنگ زدند که چه وقت خواب؟ یکساعتی توی بار-کتابخانه قدیمی هتل نشستیم و نوشیدیم و حرف زدیم تا آن روز را درست بسته باشیم.
امروز را هم پیش رو داریم در این پالت رنگارنگ...
گوشی ام پر است از فیلم و عکس اما امروز که نگاهشان می کردم دیدم، آن زرد، آن سرخ، آن طلایی و نارنجی و آن اخرایی که من دیدم هیچکدامشان ثبت نشده است. بعضی چیزها را باید زنده دید، شنید و لمس کرد... قابل انتقال نیست.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر