نوشتن با هیچ چیزی قابل مقایسه نیست، حداقل برای من نیست.
یک کلمه، یک صحنه، یک فکر یا حتی جمله ای در یک نوشته دیگر دری را به روی تو باز می کند و تو فکر می کنی این را باید بنویسم. اولین کلمه یا جمله را می نویسی و مطلقا نمی دانی که نتیجه چه خواهد شد. گاهی هم شکل کلی را می دانی اما جزییات خودشان می آیند. چی بود آن گفته مشهور: راه خودش را نشان می دهد.
نوشتن برای من مثل آغاز کردن یک سفر بی مقصد و بی مسیر است. مقصد خیلی مهم هست و نیست، اما مسیر مهم تر ست.
جالب ترین قسمت ش هم آنجاست که آن لحظه الهام که می آید، آن کلمه، آن جمله یا صحنه، باید بنویسی ش. هر جا که هستی توی خیابان، توی اتوبوس. گاهی حتی پشت چراغ یک نوت کوچک برداشته ام و این اشتباه بزرگی ست. باید ماشین زندگی را بزنی کنار خیابان و خودت را به نوشتن بسپاری و بگذاری تو را با خودش ببرد، چون آن نوت کوچک کافی نیست برای بیاد آوردن آن الهام ...
نوشتن برای من یک تراپی ست، بازخوانی و بازنوشتن دوباره خودم در قالب های مختلف. بررسی دنیا و آفرینشم از زاویه های بیشمار. تراپی که تو را وادار می کند همه چیز را بار بار به خاطر بیاوری و دوباره نگاه تازه ای کنی و دوباره روی ترازو بگذاری و خودت را، جهان خودت را قضاوت کنی.
وقتی یک نوشته تمام می شود انگار موجودی خلق شده است که بیرون از تو به حیات ش ادامه می دهد. دیگر از تو جدا شده است و زندگی خودش را دارد، چه بسا برداشتی که از آن می شود فرسنگ ها از چیزی که مقصود تو بوده فاصله داشته است. اما کاری از تو بر نمی آید، او یک موجود مستقل جدا از توست و تو امیدواری که عمر درازی داشته باشد.
تو رفته ای سراغ آفرینش بعدی... صفحه سفید بعدی ...
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر