آخرین باری که قرار بود شیشه های آپارتمانم رنگ تمیزی بگیرد روزی بود که از سر کار آمدم و رزا گفت: ببین خاله ش! رازمیر از صبح بیدار شده می خواسته بهت کمک کنه و سراسر شیشه پر بود از رد دست های رازمیر.
به شیشه ها دست نزدم ... رد دست های راز مانده بود روی شان، مثل آدم آهنی اسباب بازی ش که ماه هاست صندلی عقب ماشین من تکان می خورد و یاد آوری می کند که روزی به دیدن خاله اش آمده.
امروز طبق معمول همه روزهای اول ماه داشتم روی فیش های حقوق کار می کردم که نگاهم به شیشه ها خورد و یاد دوستی افتادم که اخیرا آمده بود دیدنم و گفت: معصومه، بده شیشه ها رو پاک کنند!
گفتم: کار خودم ست.
امروز بی هوا بین رد کردن فیش های حقوقی آخر ماه، شیشه پاک کن برداشتم و شروع کردم به پاک کردن.
پاک کردن رد آدم ها از زندگی ... حتی اگر ناخوشایند باشد. حتی اگر بخواهی آن رد دست ها تا ابد بماند. بالاخره یکی می آید که قضاوت می کند، به گذشته ات... به رد دست آدم ها توی زندگی ت!
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر