داشتم یک مستندی می دیدم از شرکت هرمی توی امریکا در همین سال های اخیر... جالب ترین قسمت ش این بود که یکی می گفت از کل این ماجراها به این فکر میکنم که روان آدمی چقدر آسیب پذیره و ربطی به هوش، سواد ، تجربه، سن و سال و اینکه کجای دنیا زندگی می کنی نداره!
کسانی که طعمه این شرکت هرمی شده بودند اغلب دخترهای جوان زیبا و موفق و حتی با خانواده های پولدار که همه فاکتورهای آدم های موفق و خوشحال را داشتند، چرا باید بیافتند در چنین منجلابی که جسم و روح شان برای سال ها برده یک نفر باشد؟
از همان آسیب پذیری ذاتی روان آدمی می آید و در نهایت اینکه حواسمان باشد در روابط مان چقدر قدرت به طرف مقابل می دهیم. قدرتی که به پدر و مادر، خانواده، دوست می دهیم و مهم تر از همه قدرتی که با دوست داشتن یک نفر به او می دهیم و اگر طرف مقابل نابغه ای با ضریب هوشی ۲۴۰ باشد که فکر کنی تمام جواب های عالم هستی را دارد و می خواهد دنیا را نجات بدهد، شانس کمی داری که تحت تاثیرش قرار نگیری.
و در نهایت اینکه آدمی اشتباه می کند و هیچ چیزی مطلق نیست اما مهم ست وقتی که متوجه اشتباهت شدی در پی جبران باشی، اول از همه برای خودت و دوم برای آدم هایی که بهشان ناخواسته اسیب زده ای.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر