استانبول ۶- ملاقات شرق و غرب

 خیلی چیزها را نمی شود درباره این شهر نوشت، حتی عکس ها و فیلم گرفتن هم حق مطلب را ادا نمی کند. باید اینجا باشی، توی خیابان راه بروی، توی کافه بنشینی و آدم ها را تماشا کنی. با مردم حرف بزنی تا بدانی از چی حرف می زنم... این شهر دو روح دارد و من هر دو را دوست دارم... یکی بدون دیگری معنایی ندارد... 

باید پیاده رو های کنده کنده را ببینی، کوچه هایی که به هیچ ختم می شوند و ناگهان یک دکان ببینی که انگار ترکیب رنگ و دکورش را بهترین طراح های دنیا انتخاب کرده اند. یکی را ببینی با ساده ترین روح روستایی و بدوی و دیگری که پیچیدگی شخصیت ش می تواند دوباره عاشق ت کند. 

استانبول ۵- اینجا یکسره بارانی ست

 دو روز است کم و بیش بی وقفه باران می بارد. آدم ها تند و تند از هم رد می شوند و تلاش من برای خانه ماندن در هوا بارانی بی ثمر. دیروز تمام روز را در بازار گذراندیم، با اتوبوس رفتیم و برگشتیم، کارت اتوبوس خریدم (موفقیت در تجربه های وزمره). وقت برگشتن یک بطری شراب قرمز ترکی خریدم، ۸.۵ دلار :))) . امروز رفتم دیدن دوستی و برگشتم. شب مهمان دارم... می دانم روزهایم هیچ شباهتی به آدمی که به شهر و کشور جدید سفر کرده است ندارد و از این بابت بسیار خرسندم.

استانبول ۴- ما بیرون از خویش سفر نمی کنیم

 به این سفر استانبول احتیاج داشتم، برگشتن دوباره به خودم. دیدن خودم از زاویه ای دیگر در جغرافیایی دیگر... امکان تجربه های دیگر... دیدن زن توی آینه از بعدی دیگر و دوباره و بیشتر دوست داشتن اش...

سفرها بیشتر از آن که بیرونی باشند، درونی اند... دلم نمی خواست در استانبول تنها توریست باشم که بودم و نبودم... دلم می خواست اینجا زندگی کنم. تاکسی و اتوبوس و مترو سوار شوم، توی رستوران ها و کافه های محلی غذا بخورم... ولع دیدن جاهای توریستی را نداشته باشم چون همه می روند و باید! رفت. چیزهای ساده و کاربردی بخرم که از اینجا به یادگار بماند... سعی کنم آدم های اینجا را بفهمم، ارزو ها و حسرت هایشان را... 

استانبول زیباست  و استانبول زشت... لایه های قدیمی و لایه های جدید... آدم های کوتاه و آدم های محجبه و آدم های مهربان و آدم های نامهربان به خود... آدم های تمیز و آدم های خوش پوش ...

و دیدن خواهرم بعد ده سال و دختر و همسرش برای اولین بار وشناختن شان و وقت سپری کردن باهاشان که بدون آنها استانبول شهر نامهربان تری می شد ...

بستن پرونده های باز آدم ها توی ذهنم، آدم هایی که پرونده های بازی برای سال ها توی ذهنم داشتم و بستم، بی آنکه تلاشی کنم، بخشی از خودشان را به من نشان دادند... 

استانبول ۳- خوش می گذرد؟ یا کسی اینجا کتاب نمی خواند ...

 برنامه امروز دیدن ایاصوفیاست. قرارم این بود که نه صبح آنجا باشم اما الان ده است و تلفن به چارج است و مغزم هنوز به ساعت دی سی کار می کند. خانه ام در سکوت و صدای گنجشک ها از بیرون می آید. بساط خوراکی هایی که خواهرم آورده از دیشب روی میز پهن است، چای های نیمه خورده و لیوان های خالی و باقی غذایی که توی یخچال است و برای شام م نگه داشته ام. همه و همه نشان زندگی تو خانه ای ست که سیم کشی های روکارش نشان از قدمت ش دارد. 

منتظرم تلفن م خارج بشود و بروم کلیسا- مسجد- موزه ایاصوفیا را ببینم. بهترین تصمیمی که در این سفر گرفتم این بود که طولانی اینجا باشم، توریست گذری نباشم و همه چیز را تا جایی که می توانم سر صبر ببینم. 

 بعضی وقت ها پر از استرس و اضطراب نشسته ای، به هزار چیز فکر می کنی و کنترل هیچ چیزی در دست تو نیست و هیچ چیزی درست به نظر نمی آید و در عین حال هیچ کاری نمی شود کرد...هیاهویی که درون توست، جنگی که تو در برابر جهان داری و در نابرابری تمام ... یک حالت دورنی ست و هیچ چیزی نیاز به تغییر یا عمل ندارد. همانطور که به صداهای درون سرت گوش می دهی ، یکدفعه جهان آرام می شود. همه چیز در جای خودش قرار! می گیرد. نفس ت عمیق و پیوسته می شود و شانه هایت عقب می رود و در جای خودش می ایستد. جهان ت ساکن و ساکت می شود و تو صدای پرنده ها را که تمام مدت بیرون می خواندند، می شنوی... صدای باد که توی دیوارهای می پیچد و حرکت آرام ابرهای سپید پشت پنجره...

ساده به نظر می رسد اما ساده نیست. بودن در آن لحظه ها که مثل هديه ای به تو داده می شود و تو هیچ کنترلی روی آمدن و رفتن ش نداری اما مانند نوشیدن آب سردی در میانه یک روز گرم تابستان که بی درخواست تو، به تو تعارف می شود، خنک ت می کند ...

عکس ها ...

  گالری گوشی م رو مرتب میکنم تا جا برای عکس های سفر پیش رو باز بشه، پرت می شم به ۲۰۱۹، به روزهای اول کار رسمی واشنگتن ، به مهمونی های آفیس. به سلفی های تو آسانسور... خونه فالزچرچ... پرت می شم به لاس وگاس همون سال، به کالیفرنیا و کریسمس و سال نو اون سال... که چقدر درد داشت برام، به سفر با آدم هایی که ندیده بودمشون و نمی شناختم به خاطر دیدن آدمی که ارزشش رو نداشت. 

دیشب داشتم فکر میکردم توی زندگی به جایی رسیدم که می تونم بعضی سوال ها رو از بعضی آدم ها بپرسم، اما آخرش به این نتیجه می رسم که چی بشه؟ دونستن ش گذشته رو عوص نمی کنه و به آینده هم ربطی نداره، پس بهتره فراموش کنم و به جلو نگاه کنم. به وقت کمی که هر کسی برای زنده بودن و زندگی کردن داره. 

به این فکر کردم که چقدر عاقل شدم. که خودم رو گذاشتم در مرکز جهانم و نمی گذارم کسی اذیت م بکنه، خودم اذیتم بکنه. اینکه حتی اگر نتونم رفتار آدم ها رو درست کنم، بهشون بفهمونم که کارشون درست نیست و دارن به من آسیب می زنن. همیشه هم به نام دوست داشتن!

عکس های گوشی م رو مرتب میکنم و اضافی ها رو پاک می کنم... درست مثل زندگیم!

استانبول ۰ - پیش از سفر

 چمدان کوچک قرمز کنار در اتاقم استاده است. اولین نشانه فیزیکی که سفری در راه است. استانبول همیشه در صدر لیست جهان گردی من بود، نه این که شهری بود که همیشه می خواستم ببینم نه، جذابیتی بیشتر نداشت. استانبول مقصد آسانی ست. همه آدم هایی که می شناسم یکبار از این شهر سردراورده اند و شاید من آخری شان باشم. استانبول به ما نزدیک ست. به ماهایی که از آن قسمت دنیا می آییم و هنوز تکلیف مان با سنت و مذهب و مدرنیته روشن نیست. ماهایی که نماز و روزه و الکل را با هم داریم. 

برای اولین بار دلم یک جای قدیمی می خواست، دیدن یک شهر هزار ساله، شهری که بر خلاف امریکا حتی تصورش را نداشته باشی که چند صد نسل در آن زندگی کرده باشند و هنوز هم رد پای شان توی کوچه ها و شهرها به جا مانده باشد. دلم جایی را می خواست که آدم ها برای قدم زدن در خیابان هایش از شدت شلوغی به هم تنه بزنند. 

دلم شهری را می خواست که خاطره ای ازش نداشته باشم، یک بوم تازه برای تصویری تازه ...