برنامه امروز دیدن ایاصوفیاست. قرارم این بود که نه صبح آنجا باشم اما الان ده است و تلفن به چارج است و مغزم هنوز به ساعت دی سی کار می کند. خانه ام در سکوت و صدای گنجشک ها از بیرون می آید. بساط خوراکی هایی که خواهرم آورده از دیشب روی میز پهن است، چای های نیمه خورده و لیوان های خالی و باقی غذایی که توی یخچال است و برای شام م نگه داشته ام. همه و همه نشان زندگی تو خانه ای ست که سیم کشی های روکارش نشان از قدمت ش دارد.
منتظرم تلفن م خارج بشود و بروم کلیسا- مسجد- موزه ایاصوفیا را ببینم. بهترین تصمیمی که در این سفر گرفتم این بود که طولانی اینجا باشم، توریست گذری نباشم و همه چیز را تا جایی که می توانم سر صبر ببینم.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر