استانبول ۰ - پیش از سفر

 چمدان کوچک قرمز کنار در اتاقم استاده است. اولین نشانه فیزیکی که سفری در راه است. استانبول همیشه در صدر لیست جهان گردی من بود، نه این که شهری بود که همیشه می خواستم ببینم نه، جذابیتی بیشتر نداشت. استانبول مقصد آسانی ست. همه آدم هایی که می شناسم یکبار از این شهر سردراورده اند و شاید من آخری شان باشم. استانبول به ما نزدیک ست. به ماهایی که از آن قسمت دنیا می آییم و هنوز تکلیف مان با سنت و مذهب و مدرنیته روشن نیست. ماهایی که نماز و روزه و الکل را با هم داریم. 

برای اولین بار دلم یک جای قدیمی می خواست، دیدن یک شهر هزار ساله، شهری که بر خلاف امریکا حتی تصورش را نداشته باشی که چند صد نسل در آن زندگی کرده باشند و هنوز هم رد پای شان توی کوچه ها و شهرها به جا مانده باشد. دلم جایی را می خواست که آدم ها برای قدم زدن در خیابان هایش از شدت شلوغی به هم تنه بزنند. 

دلم شهری را می خواست که خاطره ای ازش نداشته باشم، یک بوم تازه برای تصویری تازه ...

تنهایی پر هیاهو

 دیشب در سکوت مطلق خانه همینطور که داشتم کتابم را می خواندم یکدفعه دلم گرفت. حس تنهایی مطلقی که سال هاست با خودم می برم. فکر کردم لابد غمگینم و فکر کردم ماه هاست گریه به سراغم نیامده. 

ماه هاست که همه زندگی را یکجا پذیرفته ام و تلاش ی برای تغییرش نمی کنم، بیشتر از آن مطلقا هیچ تلاش برای تغییر آدم های دور و برم نمی کنم. هنوز نظرم را می گویم اما انتظار قبول ی و شنیده شدن ندارم. 

دیشب در سکوت مطلق خانه دلم گرفت و فکر کردم نیاز به گریه کردن دارم اما اشکم نیامد. آنقدر غمگین نبودم که اشکی بریزم. عجیب اینجاست که دلم نمی خواهد جای کسی باشم یا از لحاظ فیزیکی جای دیگری باشم. آدم وقتی دست از جنگیدن های جوانی برمیدارد به موجود دیگری تبدیل می شود. آرام مثل رودی سربزیر راه خودش را پیدا میکند بدون آن که با کسی بجنگد. راهش را از بین سنگ ها و شیارها و سدها باز میکند بدون این که با آنها بجنگد. 

در ستایش گربه

 رزا گفت، پت (حیوان خانگی) خوب است. زندگی ات را عوض می کند.

مدت ها بود جسته و گریخته درباره پت داشتن حرف می زدیم و همیشه حرف من این بود که من شاید سگ بخواهم و می ترسم از نگه داشتن حیوان توی خانه که مبادا زبان بسته اذیت بشود. 

وقتی پری تصمیم ش را نهایی کرد که بلا را بیاورد، من پشیمان شدم و سعی کردم منصرف ش کنم اما دیر شده بود و نمی توانستم زیر حرف خودم بزنم. 

وقتی از تورنتو برگشتم، شب بود و دخترها سر کار بودند، در را که باز کردم بلا را دیدم که روی مبل چنبره زده و بعدش برای یکی دوساعت توی پر وپای من بود. انگار که می دانست من هم ساکن این خانه هستم. 

چیزی که برای من عجیب است میزان زبان فهمی ش است ،اینکه گاهی که دارم فیلم می بینم و غذا می خورم، می آید و کنارم می نشیند. یک دستی یا پایی یا قسمتی از بدنش را به من می چسپاند، بدون اینکه کاری به من داشته باشد. گاهی فکر میکنم این بچه گربه یک کیلویی، بیشتر از همه آدم های زندگی م ، من را فهمیده است. بودن در کنارم و در دسترس م بودن، بدون این که خلالی در زندگی م ایجاد کند. 

رویای سفر

 بریم توی شهری که هیچ خاطره ای ازش نداریم. خیابان های نو، آدم های نو، صداهای نو... غرق بشیم در موسیقی غریبه ای که چیزی ازش نمی فهمیم... پناه بردن به شب و خوابیدن در اتاقی که تا صدها کیلومتر همه چیز بیگانه ست...بوی آدم نو... بوسیدن آدم نو ...گاز زدن سیب در سرزمینی دیگر ... 

 یه موقعی که از نیمه شب گذشته بیدار می شم، دخترا برگشتند و توی اتاق هاشون خوابیدند، گاهی چراغ راهرو رو روشن گذاشتند، خاموشش می کنم و درجه سیستم گرمایی رو کمتر می کنم که راحت تر بخوابیم و بر می گردم توی تختم. 

احساس خوشبختی می کنم ... نمی دونی که اخرین وقتی که احساس خوشبختی کردم خیلی دور بوده و الان ... 

بافتن یک رویا ...

 من آدم خیالبافی هستم، یکی از تفریحات بچگی من خیالبافی بود. می توانستم ساعت ها یک گوشه دنج و ساکت ، سایه و خنک پیدا کنم (مخصوصا تابستان ها)، مثلا زیر تختی که رختخواب ها را رویش می چیدیم و برای مدت ها برای خودم قصه بگویم و خیالبافی کنم. زندگی های دیگر و آدم های دیگر را تصور کنم و اغلب مرکز این داستان ها خودم بودم. 

هر چقدر بزرگ تر شدم، حجم و تعداد خیالبافی هایم کم و کم تر شد تا زمانی که آمدم امریکا و دیدم دیگر خیابافی نمی کنم، خیلی غمگین شدم. من آن دختر خیالباف را می خواستم با رویاهای دست نیافتنی شیرین ش... مدتی هم سعی کردم آگاهانه برگردم به خیال ها... اما نمی شد. 

چراغ خیالم دوباره روشن شده ...

تو را دوست می دارم ...

 یک جایی توی مغز خودم کردم که دوست داشتنی نیستم! هزار سال هم کسی می گفت فلانی من دوستت دارم و آسمان را به زمین می اورد که دوستم دارد. آن زن همیشه نشسته ته ذهنم به من می قبولاند که دروغ می گوید. گاهی با بدجنسی و صداقت تمام جواب می دادم: از کجا معلوم؟! یا ثابت کن!!!

آدم های غريبه قسم نخورده اند که خلا های ذهني ما را تا آخر دنیا تاب بیاورند، یک جایی خسته می شوند و می روند و آن وقت زن پس ذهنم می گفت: دیدی؟! دوستت نداشت!!!

یک جایی خیلی دیر شاید فهمیدم اشکال از دوست داشتن آدم ها نیست، اشکال از من و مغزم هست و چیزی که شاید ریشه در کودکی م داشته و من هیچ نقشی در آن نداشتم. اما به عنوان آدم بزرگ سالی که الان همه چیز زندگی ش دست خودش هست، مسوول آن هستم.

سال ها گذشته است و من آدم های دوست داشتنی زیادی در زندگی ام دارم که عاشقانه دوستشان دارم، اما این پذیرفتن دوست داشتنی بودن خودم، هنوز متعجب م می کند... هنوز هم وقتی کسی- نزدیک ترین آدم ها به من که نمی توانم در صداقت شان شک کنم- به من می گویند که دوستم دارند، چند ثانیه طول می کشد که زن نشسته پس ذهنم را عقب بنشانم و بپذیرم ...