من آدم خیالبافی هستم، یکی از تفریحات بچگی من خیالبافی بود. می توانستم ساعت ها یک گوشه دنج و ساکت ، سایه و خنک پیدا کنم (مخصوصا تابستان ها)، مثلا زیر تختی که رختخواب ها را رویش می چیدیم و برای مدت ها برای خودم قصه بگویم و خیالبافی کنم. زندگی های دیگر و آدم های دیگر را تصور کنم و اغلب مرکز این داستان ها خودم بودم.
هر چقدر بزرگ تر شدم، حجم و تعداد خیالبافی هایم کم و کم تر شد تا زمانی که آمدم امریکا و دیدم دیگر خیابافی نمی کنم، خیلی غمگین شدم. من آن دختر خیالباف را می خواستم با رویاهای دست نیافتنی شیرین ش... مدتی هم سعی کردم آگاهانه برگردم به خیال ها... اما نمی شد.
چراغ خیالم دوباره روشن شده ...
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر