من به سلامت کابل رسیدم یا "از کابل با عشق"

انگار تمام وقایع یکی دو هفته اخیر دست بدست هم داده اند تا به من یاد آوری کنند که هیچ چیز پایدار نیست. تنها چیزی که می توانی امیدوار باشی که بشود رویش حساب کرد ادم هایی هستند که" دوستت دارند".
آدم هایی که اصلا اهمیتی به شکست ها و موفقیت هایت در زندگی نمی دهند. آدم هایی که شایعات هیچ تاثیری رویشان ندارد و تو را همانطور که هستی دوست دارند، بدون عنوان، بدون لقب، بدون پول.
آدم هایی که ممکن است مدت ها یادشان نکنی و یک روز که می افتی توی دردسر بی هوا از یک جایی پیدایشان می شود و حتی اگر کاری از دستشان ساخته نباشد، چند ضربه ای به پشتت می زنند و می گویند: هی تو می توانی این یکی را هم پشت سر بگذاری!
و فکر می کنم باید آدم خوشبختی باشم که یکی دو جین از این آدمها را در سراسر دنیا دارم!

برای غروب های جمعه تنهایی

غریبانه

از روستاهای دور آمده ام
از گذرگاه های سخت
رودها و دریاها را پیموده ام-
بلندترین قله ها را،
"کتل زرد " را
نبردهای سختی را تاب آورده ام
چنان نبود که بخوانیم
چنین است که از عشق ناشیانه سخن می گویم.
در فاصله ی مهر و خشم
لبخندت تجربه تازه بود
آغوشت
پناهگاهی تا در خود نظری کنم.
شب ها را می شناختم
و خوفناکی جنگل را
حالا ترا می شناسم- چشم های ترا،
و صافی سخنت را.
دگر
اندک
اندک
عشق را می سرایم
ترا می سرایم.


*از کتاب یکسره بدخشان با تو
لطیف پدرام
انتشارات عرفان