به ایمانی هر چند اندک...

به مناسبت شروع سومین سال وبلاگ نویسی خودم....
یادم هست اولین وآخرین باری که دچار این احساس نوشتن برای عمری که گذشته است شدم ،بیست سالگی ام بود که توی انچمن ادبی وارنا خواندم ودوست نازنینی بعد از آن چنان بلایی به سرم آورد که پایم را دیگر به آنجا نگذاشتم مگر برای خداحافظی – سخت می توانم باور کنم که از آن روزها هفت سال گذشته است .
بگذریم که تاریخ تولد دقیق من را تنها خدا (...) می داند وبس ،به هر حال من یا بیست وهفت ساله شده ام ویا به زودی می شوم.
بیست وهفت ساله شده ام ودلم می خواست مثل هفت سالگیم پدرم مرا به مدرسه می فرستاد (آنچنان با ایمان این کار را کرد که تا امروزه روز فکر می کنم این تنها راه رستگاری من بوده وهست که بخوانم وبخوانم وبخوانم وشاید روزی بدانم) کاش امروزه کسی (که خودم را هم شامل می شود)دست دلم را می گرفت وبا خود به مکتبی می برد در این هفت سالگی دیگرم (حتی با ایمانی اندک که باور می کردم –حتی به دروغ- که این تنها راه رستگاری من است).
آنها که مرا از نزدیک دیده اند وشاید بشناسند مرا انسان مرثیه سرایی نمی دانند وهیچ گاه نخواسته ام این زندگی که تنها معجزه ای هست که هر روز نمی دانم برای چه اتفاق می افتد را انکار کنم ویا از سر نادانی به سخره بگیرم وبیهوده بپندارم!
اما برای سر تسلیم فرود آوردن در برابر هر معجزه ای به ایمانی هر چند اندک نیازمندیم.
.ومن... در آستانه بیست وهفت سالگی ام به ایمانی هر چند ناچیز واندک سخت نیازمندم

پ ن: این نوشته را بین یادداشت هایم توی کامپیوترم در دانشگاه پیدا کردم-عکس از اینترنت