عکس

داشتم کتابم را میخواندم که مسیج امد. باز که کردم عکسی از من بود. یادم نمی آمد که چه کسی عکس را گرفته. به میز آشپزخانه شان تکیه داده ام. بلوز بلو نیوی یقه هفت تنم است ،موهایم را پشت سرم بسته ام، گردنبند کفشدوزک و گل آفتابگردانم. گوشواره حلقه ای کوچکم که برای سال نو خریده بودم. حالم بیش از حد خوب است، آنقدر خندیده ام که دندانهایم بیرون افتاده و از شدت خنده چشم هایم را بسته ام. همانطور که به میز آشپزخانه تکیه داده ام یک دستم هم به کمر کیو است. او هم انگار من را گرفته تا از آنطرف نیافتم. عاشق آن زن توی عکس ام که چقدر سرخوش و بی خیال است. بر عکس چیزی که در ذهنم بود، خیلی خوش قیافه افتاده ام، پوستم روشن و موهایم زیباست. بدنم هم همینطور!

برایش می نویسم: اصلا این عکس را یادم نمی آید. (تنها چیزی که از آن شب یادم است هق هق تمام نشدنی ام بود که گوشه ای برای خودم داشتم که طبعا کسی جز میزبان چیزی از آن نمیداند) توی عکس خیلی خوشحال به نظر می آیم!

نوشته : حال خیلی خوبی داری توی این عکس، قرار بود عکس دسته جمعی بگیریم و آخر سر هیچ وقت همه مان توی کادر نبودیم. بین دست و پا زدن های میم با دوربین من، این عکس تو هم بود.

ساعت هاست عکس روی دستکتاپ است. خواستم بگذارمش روی فیس بوغ، بعد دیدم از دید شخص سوم جز یک چشمهای بسته و بدن دفرمه چیزی نیست.


پ ن: کی میگوید نمیشود زمان را به عقب برگرداند؟؟!!

همچنان قدم می زنم!

من گفتم کل این جریان قانون احوال شخصی زنان شیعه یک جوک به تمام معناست که باور نکردید.
بعد از فتوای اقایان علما، وارد مرحله جدیدی از این جوک چند مرحله ای شده ایم.
یک نفر متخصص لازم است که از منظر جامعه شناسی این پدیده را یک جوری به ما حالی کند!
پلیززز

آقایان عزیز، خانم های محترم
برای تغییر باید بسترش را ایجاد کرد. وقتی آدم های جامعه ما حرف ملای محلشان وحی منزل است ومغزها به طور کامل تعطیل است وسطح سواد واشتغال ومشارکت اجتماعی اساسا انسان ها در افغانستان این قدر پایین است. نمی شود دیگر!
وقتی داعیه تغییر را داری یا کتک می خوری یا فحش می شنوی یا مثل اکثر خانم هایی که من می شناسم سکوت می کنی و وضع موجود را تحمل می کنی.
چرا قبل از هر کاری نگاهی به تاریخ مبارزات اجتماعی کشورهای دیگر نمی اندازیم تا بلکه یک کمی راه رفته دیگران را تکرار نکنیم وهی نخوریم به دیوار؟
یک نمونه اش هم همین مساله کنترل جمعیت بود در ایرا ن در دهه شصت!
آقایان علمای ایران فتوا دادند که حرام است.
بعد که یک عده ای پیدا شدند( این عده متخصص وجامعه شناس وپزشک و از همه مهمتر اطلاعات مذهبی هم داشتند) که این آقایان محترم را شیر فهم کردند که این به نفع اسلام ومسلمین است!
برای مطالعه بیشتر به پیوست ها ولینک ها مراجعه کنید!
بعد هم،
چرا فکر می کنیم که می توانیم بدون داشتن پایگاه وقدرت مذهبی تغییر ایجاد کنیم؟( این جای بحث دارد)

پ ن: تخریب نکنید این خانمی را که شیعه نیست و دارد مثل انسان دلش برای احقاق حقی می تپد. غنیمتی است در این بازار مکاره آدم فروشی!
لینک ها:
کنترل جمعیت ،ضرورت ها وشرایط
http://www.hawzah.net/Hawzah/Magazines/MagArt.aspx?LanguageID=1&id=22321
آیت ا.. صافی گلپایگانی : کنترل جمعیت برای آینده تشیع یک تهدید است.
http://62.220.100.204/blocked2.html
آیت ا.. خمینی مصرف قرص های ضد بارداری را حلال اعلام کرد.
https://www.aftab.ir/articles/social/psychopathology/c4c1200387698p1.php

جستجو کنید: حق حضانت فرزند را و حق طلاق،تحصیل وکار
کسانی هم که زبان دیگری حالیشان می شود تاریخ مبارزات زنان در کشورهای دیگر را بخوانند و تاریخ فمینیسم را!

the reader

" می خواهم خوانده شوم"
داشتیم در مورد فیلم هایی که اخیرا دیده بودیم حرف می زدیم. صحبت جایزه اسکار شد وفیلم هایی که امسال جایزه اسکار را برده بودند.
گفتم فیلم خواننده (ریدر) را دوست دارم ببینم.
گفت فیلم را دارم. چیزی ازش نفهمیدم چون زیر نویس نداشت. من نمی دانم چرا به این زنه به خاطر این فیلم اسکار داده اند. به اینکه همه اش با یک پسر نوجوان س ک س داشته است؟
دارم فیلم را نگاه می کنم که در اتاقم را می زنند. درست زمانی هست که توی دادگاه هستند وپسرک ، زن را می بیند.
دختر اتاق همسایه است.
- داری این فیلم صحنه داره رو می بینی؟ خوب تنهات می گذارم! بعدا ازت می گیرم و می بینم.
از خودم می پرسم چند درصد از ماها همین رفتار را با آدم های دور وبرمان می کنیم؟ بدون اینکه آنها را بشناسیم برچسب می زنیم و محکومشان می کنیم؟
چند نفر از آدمها همین رفتار را با خودم کرده اند ومی کنند؟ اوایل ناراحت و خشمگین می شدم و سعی می کردم دفاع کنم. حالا این رفتارها به فکر و بیشتر اوقات مرا به خنده می اندازد.
بعد که برای دخترهای همسایه تعریف می کنم که اصلا داستان فیلم چه هست و زیر نویس فیلم را می اورم و با هم فیلم را می بینیم. یک چیزی توی صورتشان است که کمی خوشحالم می کند!
همین الان فهمیدم که دسته ای از آدم ها هستند که من هم همین کار را با انها می کنم!

قانون احوال شخصیه زن شیعه ٣
سه سال پیش بود که دوست نازنینی که خانم هم بود، برای تحصیل به خارج از کشور رفت.
همان وقت ها یکی از کسانی که پستی در دولت داشت و روحانی( تحصیل کرده در حوزه) بود به این دوستم گفتته بود داریم کاری می کنیم که این آزادی بی حد!!! را از شما بگیرد. همان وقت ها به بعضی از دوستانم گفتم حتما چیزی در جریان است. بعد همه مان به این دلخوش کردیم که جامعه جهانی اجازه نخواهد داد!
جامعه جهانی هم سکوت خواهد کرد. همانطور که در مورد خیلی از بیعدالتی هایی بزرگ تر از این سکوت کرده است!
در آن وقت پدر یا همسر دوست من نمی توانستند از خروج او از کشور جلوگیری کنند،اما امروز به لطف آقای کرزی و روحانیون همیشه در صحنه هم پدرها -که از نظر فکری فاصله ای به اندازه سیاه چاله های فضایی با فرزندانشان پیدا کرده اند- و هم همسران دارای قدرتی می شوند که می توانند از تحصیل، کار و فعالیت اجتماعی زن ها - در سایه قانون- جلوگیری کنند.
تازه شما مالک بدنتان هم نیستید یعنی اگر همسرتان شما را مورد بی حرمتی - جسمی و روانی - قرار داد، می تواند هر وقت که میلش بود ،علیرغم میل شما، با شما را بطه جنسی داشته باشد. من اسمش را می گذارم تجاوز!
خوب چون مفاد این قانون به همت خانم های شیعه حاضر در پارلمان و دیگر زن ها- که ننگ بر آنها که سکوت کرده اند وفکر می کنند در امان خواهند بود از این ظلم آشکار- هنوز منتشر نشده است ،باید ببینیم دیگر چه برای ما پخته اند !
جالب ترین قسمت این قضیه هم این است که بیشترین اعتراض به این قوانین را هم مردها انجام داده اند. کجایید ای زن های بلاگر، نویسنده، حقوق دان، فعال سیاسی واجتماعی؟؟؟

خانم شکریه بارکزی:
فکر نکن که زنان هم مذهب تو از این قوانین رسته اند، به سراغ تو هم خواهند آمد!

این جاها را بخوانید:
بگذارید عدالت پیروز شود!
پیکر زن همچون میدان نبرد!
گزارش گاردین

صحبت هایش مثل پتک خورد توی سرم، مثل مشت هایی که آن روزها خوردم، به خاطر زن بودنم!
این بار حرف های این نازنین مثل سیلی هایی ست که به صورت من" انسان" می خورد. نه شرمنده ام از زن بودم و نه نالان!
گفت: متجاوز و مورد تجاوز قرار گرفته به یک اندازه مقصرند. گفت کسی که مورد تجاوز قرار می گیرد به اندازه متجاوز ، خواهان آن است!
فکر می کنم یک ساعتی موضوع بحثمان شد وآخر سر هم گفت: هر اتفاقی -چه خوب ،چه بد- که در هر جایی رخ می دهد.ما هم در آن نقش داریم!
مدت ها به آن حرف فکر کردم. راست می گوید. در هر رویدادی بگردیم و جای پای خودمان را در آن پیدا کنیم.
تک تک ما برای تصویب این قانون رای مثبت دادیم!
تویی که از مفاد آن خبر داشتی و دم بر نیاوردی!
تویی که به خواهرت ظلم کردی!
تویی که همسرت را کتک زدی!
تویی که جلوی تحصیل دخترت را گرفتی!
تویی که زن را یک انسان نمی بینی!
تویی که فکر می کنی زن را باید انداخت توی گونی به نام چادر!
تویی که فکر می کنی چون زنی حق داری همیشه درمانده و ذلیل باشی!
تویی که فکر می کنی زن یعنی :رخت شور،نظافت چی و آشپز!
تویی که فکر می کنی کار کردن زن مساوی ست با فساد!

من برای تصویب این قانون چه قدمی برداشته ام؟؟؟

آنوقتی که داشتند آن قانون را می بردند پارلمان و همه تان خبر داشتید خفقان گرفته بودید. تا بی بی سی و ... اعتراض کردند که این قانون به ضرر زن های شیعه افغانستان هست همه تان غیرتی شدید و فریادتان در آمد.
می شود لطفا همه تان خفه شوید و از این ایمیلها نفرستید که ای وای همه مان بدبخت شدیم وبیایید اعتراض کنیم آن هم از طریق یک سازمان خارجی!!!؟
حتما سازمان ملل وحقوق بشر و هزار موسسه بین المللی باید اعتراض کنند تا شما از خواب بیدار شوید، بعد صورت آدم هایی را به خودتان بگیرید که یعنی واقعا برایتان مهم است !
هزار سال است که صد بار بدتر از این قانون دارد در تمام خانه های افغانستان بر سر زن ها اجرا می شود، بر سر مادرها، خواهرها وزن های خودتان! چقدر اعتراض کردید؟ چقدر تغییر دادید؟ چقدر به آن فکر کردید؟ چقدر در مورد آن گفتگو کردید و چقدر عملا در برابرش ایستاده اید!
حالا می خواهید جریانی را که صدها سال است ادامه دارد متوقف کنید؟
مشکل ما زن های افغانستان( همه،چه شیعه و چه سنی) شیخ ... و امسال آنها نیستند،مشکل خود ما زن ها هستیم. هزار قانون هم اگر به نفع یا ضرر ما وضع شود اگر خود ما نخواهیم هیچ کس نه می تواند آن را تغییر دهد و نه آن را بر سرمان اجرا کند!

برای آخر هفته

قبل نوشت: دوست نازنینی در جواب سوال من راجع به فمینیست(جنبش برابری خواهانه زنان) دو یادداشت کامل ومفصل (بدون ذکرمنبع ) گذاشته است که دیدم حیف است آنجا باشد!

برخي از محققان اين‌گونه گفته‌اند زنان فمينيست با صدايي بم و آهنگي رو به بالا صحبت مي‌كنند. اين‌گونه زنان از لحاظ روان‌شناختي مهارت و صلاحيت چنداني ندارند. اما آناني كه با قاطعيت بيشتري حرف مي‌زنند با صدايي و با آهنگي رو به پائين، قاطعيت بيشتري دارند
در مورد شكل‌گيري فمينيسم اين‌گونه بايد گفت كه تحولات اقتصادي اجتماعي قرن نوزدهم در اروپا و آمريكا باعث شكل‌گيري جنبش بين‌المللي در بين زنان شد. سازماندهي زنان مجرد يا مطلقه با طرز تفكر و رفتاري واحد و اين در حالي بود كه نزاع و درگيري‌هاي بسياري به خاطر حمايت برخي از مردان از آنان صورت گرفت. زنان در واقع به دنبال حقوقي مساوي با مردان و نيز شغل‌هاي مشابه با آنان بودند و اين همان «اولين موج فمينسم» بود كه در اواخر قرن نوزده با اهداف ديگري نظير پايان دادن به رسوايي و خفت‌هاي ناشي از سوءاستفاده‌هاي جنسي و جسمي از زنان و همچنين رهايي از قيد و بندهايي بود كه مردها براي زنان به وجود مي‌آوردند شكل گرفت. و هنوز با گذشت دو قرن باز هم ايده جداسازي زن و مرد باعث ايجاد بحران در اذهان عموم مي‌شود.

برای علاقمندی و معومات بیشتر تو از جنبش فیمنسم

خوب است در قدم اول از اقدام دانشجویان حقوق و علوم سیاسی دانشگاه مشهور فرانسه" سوربون" نام لاتین شاید اینقسمی باشد SORBONNE" نقل قول شود... ولی اصل مطلب یعنی طرز دیدگاه اشخاص و ادیان را در مورد این جنبش در صورت امکان متعاقبا ارسال خواهم داشت :ماه مه ۱۹۶۸ در پاریس – تولد جنبش نوین زنان در فرانسه در جنبش دانشجویی ماه مه ۱۹۶۸ دانشجویان دختر نیز شرکتی فعالانه داشتند. آنها اما از خواست دگرگونی در جامعه به خواست برابرحقوقی میان زن و مرد رسیدند. از این روی، ماه مه ۱۹۶۸ تاریخ تولد دومین جنبش حقوق زنان در فرانسه بود.در ماه مه ۱۹۶۸، دانشجویان در شهر پاریس، پایتخت فرانسه، به پا خاستند. آنها دانشگاه قدیم ومعروف سوربون را اشغال کردند و در محله دانشجویی کارتیه لاتن در برابر پلیس سنگر چیدند.
بسیاری از دانشجویان، دختر بودند. جنبش جوانان دانشجو تبدیل به جنبش اعتراضی‌ای وسیع شد که کارگران هم به آن پیوستند. هدف این جنبش، اعتراض به جامعه قدیم بود و خواست ایجاد جامعه‌ای دیگر. زنانی که در این جنبش شرکت داشتند به زودی این اندیشه را بیان داشتند که هدف اصلی جنبش، یعنی ایجاد جامعه‌ای دیگر، به معنای بنای جامعه‌ای است که در آن زنان و مردان از حقوق برابر برخوردار باشند.
از این رو ماه مه ۱۹۶۸ تاریخ تولد دومین جنبش حقوق زنان در فرانسه نیز هست. نخستین جنبش حقوق زنان در این کشور، همچون در بسیاری از دیگر کشورهای جهان، در آغاز قرن بیستم میلادی پدید آمد. در آن زمان فعالان حقوق زن در درجه نخست خواستار حق رای برای زنان بودند. نمایندگان جنبش نوین حقوق زنان از سال ۱۹۶۸ تا کنون توانسته‌اند با مبارزات پیروزمندانه‌شان تاثیر فراوان بر جامعه بگذارند.
دستاوردهای چهل سال اخیر از نظر دو تن از رهبران جنبش حقوق زنان فرانسهآن زلنسکی خاطراتی زنده از وقایع ماه مه ۱۹۶۸ دارد: همه چیز به ناگهان ممکن به نظر می‌رسد. می‌توان به جامعه‌ای عادل‌تر دست یافت که در آن زنان هم بتوانند سرانجام حاکم بر زندگی و سرنوشت خود باشند؛ درست همخوان با آنچه سیمون دوبوار، نویسنده فرانسوی، در سال ۱۹۴۹ در کتاب فمینیستی کلاسیک‌اش “جنس دوم“ مطرح کرده است. آن زلنسکی هم این کتاب را خوانده و در سال ۱۹۶۶ به همراه هم مسلکانش از هر دو جنس زن و مرد، انجمنی فمینیستی را تاسیس کرده بود.
آن زلنسکی، کمی پس از آنکه هم‌دانشگاهی‌هایش در ماه مه ۱۹۶۸ دانشگاه سوربون را اشغال کردند، به آنها پیوست. وی در این باره می‌گوید: “ما عطر انقلاب را با اشتیاق تمام استنشاق کردیم. اما به زودی طعم تلخ ناامیدی را چشیدیم. چیزی نمی‌دیدیم که نشان‌دهنده برخورد انتقادی به وضعیت زنان باشد. برای همین تصمیم گرفتیم که در همه جا ضرب المثلها و گفته‌های معروف در باره زنها را آویزان کنیم. کمی بعد به این فکر افتادیم که جلسه بحث عمومی بگذاریم. انقلابیون در طبقه اول دانشگاه سوربون یک دفتر باز کرده بودند. در آن دفتر آدم می‌توانست سالنی را برای برگزاری جلسه رزرو کند. در آنجا با دانشجویی آشنا شدیم که به ما گفت: چی؟ شماها می‌خواهید در باره انقلاب زنها بحث کنید؟ مسئله‌ای نیست. هر وقت بخواهید، می‌توانید. و سالنی را برای دو روز بعد در اختیار ما گذاشت.“
جلسه با موفقیت فراوان برگزار شد. سالن پر از جمعیت شده و بحثی بس زنده در آن جریان یافته بود. تعجبی هم نداشت، چون موضوع برای بحث کم نبود. زیرا هنگامی که در ماه مه ۱۹۶۸ دانشجویان برای تحقق رؤیای خود، یعنی بنای جامعه‌ای عادل‌تر، به خیابانها آمدند، بسیاری از زنان فرانسوی از نقش سنتی خود فاصله گرفته و مشغول کار در خارج از خانه‌هایشان شده بودند.
زنان فرانسوی تا سال ۱۹۶۵ برای آنکه بتوانند قرارداد کاری را امضا کنند و شماره حسابی در بانک برای خود داشته باشند، باید نخست اجازه همسر خود را به طور کتبی در دست می‌داشتند. سه سال بود که این قانون برچیده شده بود.در آن هنگام هنوز موضوع تنظیم خانواده موضوعی داغ بود. اگر چه در سال ۱۹۶۷ قانونی تصویب شده بود که اجازه تبلیغ برای داروی پیشگیری از بارداری را می‌داد. اما باید ماهها می‌گذشت تا چنین قانونی قدرت اجرایی پیدا کند. سقط جنین ممنوع بود و در این باره هم سکوت می‌شد که روزانه به طور متوسط یک زن در فرانسه بخاطر استفاده از راههای غیرقانونی برای سقط جنین جانش را از دست می‌داد.سیمون ایف آن سالها را به یاد می‌آورد. او که از سال ۱۹۶۰، در ۳۵ سالگی در انجمن مشاوره خانواده فعال بود، در سال ۱۹۶۸ با شوق بسیار به جنبش دانشجویی پیوست. سیمون ایف می‌گوید: “در آن موقع وضعیت زنان در فرانسه متاثر از اخلاقی دوگانه بود. مردان اجازه خیلی کارها را داشتند که برای زنان ممنوع بودند، حتی اگر آن کارها قانونی نبودند. اما ممنوعیتهای اجتماعی در زندگی روزمره برای زنان حکم کرست را داشتند. هر زنی برای خودش تنها بود و در موضع ضعف قرار داشت. زنان زیر فشار بار خانواده سنتی بودند و در بند تقدیر زندگی روزمره. مردان در همه چیز حرف اول را می‌زدند، از جمله حق سرپرستی فرزندان به آنها داده می‌شد. زنان مجبور بودند یا تسلیم سرنوشت شوند یا عصیانی درونی را تحمل کنند.“مردان و آرزوی قهوهحوادث سال ۱۹۶۸ این امکان را به زنان دادند تا سر فرود نیاورند، به عصیان درونی پایان دهند و آن را در بیرون نمایان سازند.
اگر چه رفقای چپ آنان مدام به همرزمان زنشان اطمینان می‌دادند که اگر انقلاب پیروز شود، زنان هم خواه ناخواه به حقوق برابر با مردان خواهند رسید، اما زنان در طول جلسات طولانی بحث به زودی دریافتند که مردان به ندرت علاقه‌ای به شنیدن چیزی نشان می‌دهند که زنان برای گفتن دارند. سیمون ایف با لبخندی بر لب حکایتی را تعریف می‌کند که هر روز اتفاق می‌افتاد: “در میتینگ‌های سیاسی اغلب پیش می‌آمد که یکی از مردها با صدای بلند بگوید: من دلم قهوه می‌خواهد. اما ما فمینیستها با هم قرار گذاشته بودیم که به هیچ وجه یکی از ما زنها بلند نشود تا آن طور که مردها انتظار داشتند، قهوه درست کند. اگر کسی می‌خواست بلند بشود، چنان نگاه زهرآگینی به او می‌کردیم تا مجبور بشود دوباره سرجایش بنشیند.
طولی نکشید که مردها متوجه شدند که ما دیگر برایشان قهوه درست نخواهیم کرد.“زنان فرانسوی که می‌دیدند مردان به طور فعال از آنان حمایت نمی‌کنند، تصمیم می‌گیرند که انقلاب خود را پیش برند، آن هم از طریق گروههای زنانی که در سراسر فرانسه ایجاد می‌شوند. در ماه اوت ۱۹۷۰ ده زن فمینیست فرانسوی، که در میانشان آن زلنسکی نیز بود، تاج گلی را بر مزار سرباز گمنام در پاریس می‌گذارند، به یاد زن گمنام‌تر سرباز گمنام. از این عمل نمادین به عنوان تاریخ تولد جنبش آزادی زنان (MLF) در فرانسه یاد می‌شود.
اگر بخواهم و موقعی که بخواهمدر این جنبش، زنان - چه پیر، چه جوان، چه فقیر، چه ثروتمند - یک شعار را تکرار می‌کنند: “بچه، اگر بخواهم و موقعی که بخواهم.“
این جنبش همچنین علیه خشونت بر زنان مبارزه می‌کند. تظاهرات و فعالیتهای زنان سرانجام به بار می‌نشینند: در سال ۱۹۷۴ دولت فرانسه قانون مجاز بودن سقط جنین را تصویب می‌کند.زنان فرانسوی گام به گام پیروزیهایی دیگر را نیز از آن خود می‌کنند: در فرانسه سالهاست که داروی پیشگیری از بارداری رایگان است و حتی پزشک عمومی و خانگی هم مجاز است با تجویز قرص سقط جنین به بارداری ناخواسته پایان دهد. سیاستمداران فرانسوی در سخنرانی‌های خود به موضوع خشونت علیه زنان می‌پردازند و آن را محکوم می‌کنند. امروزه در فرانسه امری بدیهی است که مادران هم بتوانند کار کنند. زنانی که کودکانشان را به تنهایی بزرگ می‌کنند، برخلاف گذشته از احترام برخوردارند. قوانین بسیاری تصویب شده‌اند برای آنکه از حقوق زنان چه در دنیای کار، چه در دنیای سیاست حمایت شود.
با این همه هنوز کاری هست که انجام نگرفته است، کاری کارستان، همان گونه که آن زلنسکی می‌گوید: “آینده فمینیسم، آینده جنبشی که خواستار آن است که زنان و مردان از حقوق انسانی برابر برخوردار باشند، عبارت از این است که مردها رفتار مردانه‌شان را زیر سوال ببرند. همان طوری که گروهی از مردان فمینیست در اوایل دهه ۱۹۷۰ این کار را شروع کرده بودند و انجام می‌دادند. متاسفانه جنبش مردان فمینیست رکود پیدا کرده است. اما به هر حال، برای من مهم است که در آینده زنها آزاد باشند. وقتی که زنها آزاد باشند، مردها هم می‌توانند در زندگی روزمره‌شان رفتاری انسانی‌تر داشته باشند.“

اخیرا کتابی خواندم به نام "زن های خوب پولدار نمی شوند."

کتاب به این سوال جواب می داد که چرا اکثر آدم های پولدار دنیا مرد ها هستند وزن ها چطور می توانند روز به روز توان اقتصادی خود را بهبود ببخشند.

در این کتاب ریشه این مشکل را در فرهنگی که تمام جهان(البته کتاب را یک زن امریکایی که استاد دانشگاه است نوشته است) را فرا گرفته است . در فرهنگ جهانی دخترها این طور تربیت می شوند که "دختر خوبی " باشند وبخشی از این خوب بودن شامل این است که زیاد به "پول " فکر نکنند ودر پی پول بیشتر نباشند.
عموما خانم ها از این که در مورد پول بحث کنند وبا در سرمایه گذاری های اقتصادی سهم بگیرند باز داشته می شوند، زیرا این کارها نیازمند رک گویی وصراحت است که این برای زن های خوب رفتاری شایسته شمرده نمی شود.

در این کتاب اولین قدم برای به دست گیری موقعیت اقتصادی و بهبود آن ،غلبه بر پیش فرض های ذهنی و فرهنگی شمرده می شود ودر پی آن نویسنده راهکارهای سود مندی را برای برنامه ریزی ،پس انداز وسرمایه گذاری، با ذکر مثالهای واقعی وعملی ارایه می کند.

خواندن این کتاب رابه تمام خانم ها توصیه می کنم چون، اولین قدم برای دستیابی به استقلال فردی،رسیدن به استقلال مالی است.استقلال مالی هم صرف، کارکردن وپول در آوردن نیست!!!
البته اگر در پی یافتن وتداوم استقلالتان هستید!!



پ ن: زمان زیادی است که برچسب فمینیست بودن به من می خورد-چه از جانب دوستان وچه از جانب دیگران.چه به عنوان نفرین وچه به عنوان آفرین!!!من خودم هیچ اطلاعاتی راجع به فمینیسم ندارم وهیچ تعریفی از آن. اگر کسی منبع موثقی راجع به تاریخچه فمینسم وبعد عقاید آن سراغ دارد -ترجیحا انگلیسی زبان که با یک تیر دو نشان بزنم- به من معرفی کند. بعد ها شاید بتوانم وقتی این برچسب به من زده می شود، با مشت بزنم توی چانه طرف یا از او تشکر کنم!!!

یادت هست اون روزها که تو هنوز نرفته بودی ، آن وقت ها که، بهار من ! دچار غم غربت نشده بودی و دو تایی حتی به ترک های دیوار هم می خندیدیم.

یادت هست آن روزها را که حالا دورند... دور ودست نیافتنی!!!!

این روزها خوب نیستم،

راست می گفتی که : خودت را می توانی بازی بدهی،من را نه!!!

راست می گفتی بهار،آدم هر چه دور تر فرار می کند باز یک چیزی پیدا می شود که محکم بخورد توی صورتش!!!!هیچ کس هم نیست که تمام تقصیر ها را بیاندازی گردنش وخلاص!!!

بهار! این روزها خوب نیستم ومی دانم تو هم -نگران خودت نباش ،این روزها خیلی ها خوب نیستند- این را خودم تنهایی کشف کردم ...!!!!

هر دوی ما توی آن روزهای غبار گرفته کابل گم شدیم وهنوزپیدا نشدیم!!!





پ ن: تا اطلاع ثانوی نیستم!!!!!

خاطره

این پست رو تقدیم می کنم به رییس بزرگ،

بابا لنگ دراز خودم،

اون یکی دختر ورسی که توی شیکاگوست،

اون دختر ورسی که داره مامان می شه ،

عباس که الان ایران هست ،

رزا ،

نیما وهمه اون بیست وچند دختر وپسر احمقی!!! که وسط تابستون 2004 رفتند سالنگ وشب رو توی این هتل ( که سیل سال گذشته بردش) گذروندند.
بعدها همه مون به این حماقتمون خندیدیم وحسرت بردیم که چرا دیگه عاقل شدیم!!!!

پ ن: فقط کسانی که توی افغانستان زندگی کردند ویا از اوضاع افغانستان خبر دارند می دونند که این کار می تونست به یک خودکشی دسته جمعی شباهت داشته باشه نه چیز دیگه!!!

پ ن 2: این روزها اینجا نوشتن برام سخت وسخت تر می شه ،سایه این وبلاگ افتاده توی زندگیم وهمه اش باید نگران این باشم که آدم هایی که از اون ها می نویسم واکثر شون هم اینجا رو می خونند ، دلگیر نشن!!!!

پ ن3: بد جوری دلم واسه یک خودکشی جمعی دیگه لک زده !!! دی دوتا نقطه

به ایمانی هر چند اندک...

به مناسبت شروع سومین سال وبلاگ نویسی خودم....
یادم هست اولین وآخرین باری که دچار این احساس نوشتن برای عمری که گذشته است شدم ،بیست سالگی ام بود که توی انچمن ادبی وارنا خواندم ودوست نازنینی بعد از آن چنان بلایی به سرم آورد که پایم را دیگر به آنجا نگذاشتم مگر برای خداحافظی – سخت می توانم باور کنم که از آن روزها هفت سال گذشته است .
بگذریم که تاریخ تولد دقیق من را تنها خدا (...) می داند وبس ،به هر حال من یا بیست وهفت ساله شده ام ویا به زودی می شوم.
بیست وهفت ساله شده ام ودلم می خواست مثل هفت سالگیم پدرم مرا به مدرسه می فرستاد (آنچنان با ایمان این کار را کرد که تا امروزه روز فکر می کنم این تنها راه رستگاری من بوده وهست که بخوانم وبخوانم وبخوانم وشاید روزی بدانم) کاش امروزه کسی (که خودم را هم شامل می شود)دست دلم را می گرفت وبا خود به مکتبی می برد در این هفت سالگی دیگرم (حتی با ایمانی اندک که باور می کردم –حتی به دروغ- که این تنها راه رستگاری من است).
آنها که مرا از نزدیک دیده اند وشاید بشناسند مرا انسان مرثیه سرایی نمی دانند وهیچ گاه نخواسته ام این زندگی که تنها معجزه ای هست که هر روز نمی دانم برای چه اتفاق می افتد را انکار کنم ویا از سر نادانی به سخره بگیرم وبیهوده بپندارم!
اما برای سر تسلیم فرود آوردن در برابر هر معجزه ای به ایمانی هر چند اندک نیازمندیم.
.ومن... در آستانه بیست وهفت سالگی ام به ایمانی هر چند ناچیز واندک سخت نیازمندم

پ ن: این نوشته را بین یادداشت هایم توی کامپیوترم در دانشگاه پیدا کردم-عکس از اینترنت