روزهای بی هیاهو

کلید را که می اندازم هنوز آن سگ سپید پشت درحیاط خوابیده است. نگاهی هم نمی اندازد.
در پذیرایی را که باز می کنم خانه با تمام سکوتش من را در بر می گیرد.
فکر می کنم بعد از چند ماه است که این وقت روز به خانه برمی گردم .بیشتر از سه ماه بود که زودتر از هشت ونیم شب خانه نبوده ام.
حالا پنج روز را به استثنای شنبه دارم که با خودم باشم.بدون هیاهو...
آخرین باری که خواستم مرخصی بگیرم وخانه باشم نوروز بود که سر از بلخ در آوردم.
این دفعه هم نزدیک بود سر از بند امیر-بامیان- در بیاورم!!! خوب شد که نشد.