۱۱.۱۱.۹۰

بیانیه

برای آدمی که امروز هستم و برای چیزهایی که در زندگی بدست آوردم. برای دوستانی که دور و برم هستند. برای خانواده کوچکی که دارم و خانواده ای که در آن متولد شدم. برای آدم هایی که می شناسمشان و دوستشان دارم و برای آدم هایی که نمی شناسم اما دوستشان دارم. سخت جنگیده ام! گاهی به تنهایی و گاهی به کمک عزیزترین های زندگیم!همین!


پ ن: در من چه چیزی هست که تو را فرسنگ ها دورتر اینقدر خشمگین می کند؟

۲.۱۱.۹۰

این مرد!

حسودیم می شود به مرد. این روزها همه اش در حال دویدن است. امروز ناهارش را در یک میتینگ خورد و صبحش را جایی بود وعصرش جای دیگری و شبش هم حتما با دوستان جانی که کار دارند برایش!
هیچ وقت نمی گوید : خسته ام! یا وقت ندارم!
می گوید: دوست ندارم این کار را انجام بدهم...حوصله ندارم.
بعد می خوابد وتلفنها را جواب نمی دهد. هر وقت هم عشقش بکشد همه را  از اتاقش می اندازد بیرون - حتی شده بهترین دوستانش را با لگد!
بعد تلفن های جواب داده نشده و ایمیل های روی هوا. بلد است چطوری دل همه را بدست بیاود- حتی دل مادر زن سخت گیرش را!

حسودیم می شود ولجم می گیرد. اما دوست نازنینی ست. نمی شود دوستش نداشت!


۱.۱۱.۹۰

برای او که زندگی اش را در خشم و گلوله و جنگ و دشنام گذرانده این فضای "گفتگو" سخت است و روانش را به چالش کشیده. او با مشت و لگد حرفش را به کرسی نشانده و یا با مشت و لگد چیزی را پذیرفته. برای او این فضا سخت است... حرف... قناعت دادن... به حرف زن ها گوش کردن...

برای من که همیشه فردیتم پررنگ بوده و همه زندگیم : به دیگران چه مربوط! به درک که اینطوری فکر می کنند... اینطور دلم می خواهد...
برای من هم سخت است توضیح دادن... دفاع کردن... استدلال آوردن...

همینجوری!

دختر فیروزه خانم هست توی سریال عشق ممنوع در شبکه جم، یقه ام را گرفته و روح روانم را گوشه رینگ بوکس سرویس کرده این روزها!

جمعه شب ها هم که ام ای فایو بی بی سی روی اعصابم هست و روان مازوخیستی ام را خراش می دهد.
این است که فیلم سینمایی هایی که می بینم در حد رمنس و این هاست...

۲۹.۱۰.۹۰

مثلا پنج سال بعد!

دور نمی بینم روزی رو که اصغر فرهادی مجبور شود خارج از ایران و برای تماشاگر غربی فیلم بسازد.
بعد طبیعتا توی یکی از فیلم هایش یک صحنه روابط انسانی(...) می گذارد. بعنی اگر آن صحنه را از فیلم دربیاورید یک جورایی فیلم ناقص می شود.
بعد همین مردم واویلا گویان سر به بیابان می گذارند که وای فرهنگ ما... وای ارزش های انسانی ما... وای ... وای...این آدم چرا این کار را کرد... آبروی ما رفت... ما شهید دادیم ...
بعد همین بساط گلشیفته می شود و عکس و ویدیو.


پ ن: داشتم فکر می کردم اگر همین فردا روز فیلم شخصی گلشیفته بیاید بیرون (بدون اراده شخصی اش) هم دلش نمیسوزد (چون قبلا خودش این مساله را با خودش و خانواده اش حل کرده) وهم ملت خیلی تماشایش نمی کنند یا به بیان دیگر(اگر قرار است بدنش وسیله شود، خودش از این وسیله استفاده کرده نه دیگران) شما فهمیدید؟ من فهمیدم چی گفتم!

من و او

رابطه من و خدا همیشه همینطوری بوده. یک چیزی را که خیلی می خواستم آنقدر دور از دسترس و بعید می کرد که بیخیال شوم. بعد یک جیز بی ربط را دم دستی می کرد و من زور می زدم تا این پیش کشی جدید را با سر سختی به چیزی دوست داشتنی تبدیل کنم.
سه سال پیش یک چیزی را گذاشت توی دامنم که آرزویش را داشتم و دو سال تمام لذتش را بردم. درست آخرش زد همه چیز را به هم ریخت و دوباره پروسه تحمیل چیز دیگر و زدن و کندن من برای دوست داشتنی کردنش.
بعد از سی سال عمر رو در رویش ایستاده ام و پیش کشی اش را قبول نمی کنم. هیچ زدن و کندنی هم نیست.
جالب ترش این است که تمنای چیز دیگری را هم ندارم.
قیافه اش آن بالا دیدنی ست، اگر چه می دانم شوخی سرش نمی شود وهر آن می تواند کاسه و کوزه ام را به هم بریزد!