گزارش چهارشنبه صبح

 آفیس خلوت تر از همیشه است. هوای ابری تا روی چشم هایمان آمده... دلگیر... از تیم پنج نفره ما فقط من آمده ام وبقیه مرخصی تعطیلات، بیماری و اسباب کشی ... 

بهترین وقت برای تمام کردن کارهای ناتمام است اما "هوای حوصله ابری ست ..."

صبح

 هوا خنک تر از پیش بینی ه، حداقل دو سه درجه. اما همچنان گرمه!

من با همه تلاش هام زندگی رو باختم. همه مون با همه تلاش هامون و انتخاب های هزارتوی درست مون زندگی رو باختیم.

اینطوری نیست که فک کنم اگر الان جای زن جف بزوز بودم زندگی رو برده بودم. بزرگسالی اینطوریه که تو رو از اون خوش خیالی بیرون میاره و می فهمی که اون زن هم بدبختی های خودش رو داره. شاید توی یک سطح دیگه!

انسان بالغ یاد می گیره که گریه، گریه ست، چه توی لامبورگینی چه گوشه خیابون!

این روزا دلم می خواد جلوی همه زن های 40 سال به بالا، مجرد، خانه دار، موفق، بچه دار و بی بچه و فقیر و پولدار را بگیرم و بپرسم: خانوم! صادقانه می پرسم، شما خوشحالید؟ واگر جواب مثبته رمزش رو به من بگو!

شاید هم از گرماست و همه چیز خوب است و من ناشکری می کنم و خوشی ...

شب ها خیلی بد می خوابم. مقطع و بی قرار. چند بار بیدار می شوم و دوباره می خوابم. باورم نمی شود تریک قدیمی ام هنوز به کار می آید و من دلم نمیخواهد ازش استفاده کنم. مثل شمردن گوسفند است ...تا به خودم بیایم خوابم برده و این غمگین م می کند... 

یک شنبه

پاهایم را توی خنکی ملافه های سفید فرو می برم و سعی می کنم خواب م را ادامه بدهم. ساعت موبایلم زنگ نخورده پس هنوز ۶:۴۵ دقیقه نشده. تلاش برای دوباره خوابیدن بیهوده است. موبایلم را که زیر یکی از بالش ها قایم کرده ام پیدا می کنم ۶:۴۶. دقیقه. ساعت را برای روزهای هفته کوک کرده ام و فراموش کرده ام. دمای هوا را چک می کنم- توی جهان اول این مهمترین خبر روز است- ۷۶ درجه فارنهایت برای این ساعت روز خیلی گرم است، یکی از گرمترین ها لابد.

خودم را از تخت می کشم بیرون، هوا کمی ابری ست. صورتم را می شویم و مسواک می زنم. شلوارک قرمز با تی شرت زرشکی و کتانی های آل استار سفید و با موبایل از خانه می زنم بیرون قبل از این که به خورشید و تابستان و گرما بازی را ببازم. محله را پیاده دور می زنم. تک و توک همسایه ها مثل من نمی خواهند به تابستان ببازند و از خنکای صبح برای پیاده روی استفاده می کنند ... 

برگشتنی حالم بهتر است و پریدن زیر دوش خنک حالم را چند درجه بهتر می کند. یکشنبه با موهای تمیز شروع می شود ... 

شنبه صبح خیلی گرم!

 ایر کاندیشنر دوباره از کار افتاد و هوا رو سرد نمی کنه.تعمیرکاری که دفعه قبل اومد گفت باید به صورت کلی عوض بشه اما بیمه قبول نکرد و تعمیرش کردم اما فقط یک هفته کار کرد. منتظرم ببینم این دفعه چی می شه. بیمه تمام سعی ش رو می کنه که هزینه تعویض نده. یک ایرکاندیشنر زمینی گرفته بودم که این روزها داره جواب پس می ده. 

بگذریم، 

یه نتیجه ای توی زندگی م گرفتم، ۹۹ درصد مواقع رفتار آدم ها با تو (خوبی و بدی شون) هیچ ربطی به تو نداره و از حس خودشون به خودشون میاد و بالعکس. اگر کسی بدون دلیل ازت ناراحت می شه یا خوشش نمیاد، یه چیزی در تو (که لزوما بد نیست) اونها رو یاد خودشون می اندازه. 

مثلا فلانی از لباس پوشیدن تو خوشش نمیاد چون لباس پوشیدن تو اونو یاد اکس اکس ش می اندازه، که لزوما ربطی به تو نداره. اما ما عموما در این مواقع هی می خوایم کند و کاو کنیم که چرا فلانی از من خوشش نمیاد، مگه من چیکار کردم. 

همین درباره خودمون هم صادقه. یه وقتی یه رفتاری در یک نفر تو رو آزار میده. از خودت بپرس چه چیزی در اون رفتار، چه چیزی درباره خودت رو یادآوری می کنه. مثلا یه موفقیت ی برای یکی دیگه به تو یادآوری می کنه که تو خودت در اون موضوع چقدر اشتباه عمل کردی. این طور وقتا به جای مقاومت و دلیل ساختن برای بد بودن دیگری، به این فکر کن که چه چیزی می توی از این آدم یاد بگیری یا از انجام چه رفتاری دوری کنی.

دیشب با شین بیرون رفتیم. بعد ۱۵-۲۰ سال دوستی دور و نزدیک اولین گفتگوی صادقانه تمام این سال ها رو داشتیم. من همه نقاب هام رو برداشتم و اون هم. از ازدواج ها، طلاق ها، دوستی ها، خانواده هامون، خواهر و برادر و پدر و مادرهامون حرف زدیم. خیلی حس خوبی داشت. من خیلی بهش احتیاج داشتم و فکر می کنم اون هم. رفتیم رستوران اگورا تایسن که غذاهای بد ترکی به قیمت بالا دارن و بدترین مرغ و شراب رز زندگیم رو خوردم اما راضی ام. :)))

برگشتنی رسوندمشون اون طرف شهر که ۴۰ دقیقه رانندگی فاصله داشت. برگشتنی به جای بزرگراه گوگل مپ منو از یه جاده فرعی برگردوند که تا سه دقیقه ای خونه ام نمی دونستم کجا دارم می رم. جاده خیلی شبیه جاده ای بود که منو از دانشکاه به خونه اوین می برد. جاده ای باریک و همیشه خلوت از وسط درخت هایی که تک و توک چراغ خونه ها از بین شون پیداست و هر آن ممکنه یک گوزن از بین درختا بپره توی جاده. ۴۰ دقیقه رو بدون موسیقی و توی سکوت با سرعت کم توی اون جاده باریک برگشتم. مغزم خیلی خالی و پر بود. 

دلم می خواد برگردم ۱۸ سالگی و امیدوارتر باشم. دلم می خواد برگردم بیست سالگی و دیوانه الف نباشم. دلم می خواد برگردم ۲۴ سالگی و دیوانه ب نباشم. دلم می خواد برگردم ۲۷ سالگی و زن نون نشوم. دلم می خواهد برگردم ۲۶ سالگی دوست داشتن ج را ببینم. دلم می خواهد کمتر از زندگی، از فردا، از آینده ... از آدم ها بترسم...دلم می خواهد خودم را بیشتر دوست داشته باشم!

چرا باید بنویسیم؟

 گاهی فکر می کنم کودکی مامان چطور بوده. کودکی بابا؟ از هر کدام کمی می دانم اما جزییاتی وجود ندارد. چه می خوردند و چه می پوشیدند و تفریحات و بازی ها یشان چطور بوده. چطور عاشقی می کرده اند؟ 

همین اطلاعات درباره زندگی و کودکی حاجی پدربزرگم از این هم کمتر است و برای طرف مادری تقریبا صفر است. 

فکر میکنم دانستن تاریخ شخصی برای ساختن و تعریف هویت آدم ها از ضروریات است. تفاوت ش را در بین مهاجرینی که هیچ وقت سرزمین مادری شان را ندیده اند با کسانی که آن ارتباط را تا حدودی داشته اند می بینم. عموما عزت نفس بالاتری دارند و در مقابل حمله بولی ها و نزادپرست ها تاب آوری بالاتری دارند. (نسل اول ونسل دوم مهاجران اطراف تان را مقایسه کنید. نسل دومی که درباره تاریخ خانوادگی وجایی که از آن می آید معلومات دارد، زبان ش را می فهمد با نسل دومی که هیچ اطلاعاتی ندارد را مقایسه کنید در میزان اعتماد بنفس و عزت نفس.)

روزمره نویسی و خاطره نویسی - حتی فقط برای خود و نه مخاطب خاصی - برای من همان مرور تاریخ شخصی شخصی ست که ممکن است همین امروز را در بر بگیرد. نوشتن وحتی حرف زدن از گذشته وحال، ما را از خودمان بیرون می کشد و همانطور که خودمان را برای دیگری روایت می کنیم همزمان به تماشای خودمان می نشینیم وهمانطور که خود را در معرض قضاوت دیگری قرار می دهیم از آن مهمتر، در معرض قضاوت خود قرار می گیریم. 

چند درصد اگر روزهایمان را مثل فیلم و بدون سانسور، برای خودمان نمایش بدهیم از دیدنش سرباز می زنیم. چقدر قشنگ و درست و قابل ارایه روزهایمان را می گذرانیم؟ چه لحظات و روزهایی را حتی در خلوت خودمان هم نمی خواهیم مرور کنیم چه برسد به نمایش عمومی!؟

گزارش آخر هفته

 دیشب طرف های یک صبح برگشتم. جمعه خیلی خسته بودم و مغزم عملا کار نمی کرد اما تا ساعت ۴ کار کردم و بعدش زدم بیرون برای پیاده روی. برخلاف انتظارم هوا خیلی گرم و شرجی نبود. دو تا مسیر پیاده روی دارم. یکی دور دریاچه کوچکی که دورتر از خانه است و کمی طولانی تر است و یکی دور محله که کوتاه تر و مسکونی ست. مسیر کوتاه را انتخاب کردم و فکر کردم اگر هوا شرجی بود، برگردم. 

روز قبل ش ناهار را با دخترها بودم. هوا خیلی گرم بود اما خوش گذشت.

از پیاده روی که برگشتم، دوش گرفتم و به ف زنگ زدم. گفت ساعت ۷.۵ قرار است جمع شویم. ساعتم را روی هفت تنظیم کردم. این آخر هفته کتاب موراکامی را تمام می کنم و می روم برای کتاب جدید. یک ساعتی کتاب م را خواندم و حاضر شدم. بعد از هزار صفحه چت بالاخره گروه به این نتیجه رسید که بروند رستوران چینی! من نمی توانم غذای آسیایی غیر از سوشی بخورم. چک کردم سوشی داشتند که در واقع رفع تکلیف بود. بعد از رستوران، الف رفت اما باقی ما رفتیم جایی نشستیم برای دسر و چای ... از دوازده گذشته بود که تصمیم گرفتیم پراکنده شویم. 

امروز باید تمیز کاری کنم و عصر هم بروم کتاب فروشی جدیدی که باز شده و سری بزنم. همین!

تمیزکاری تموم شده بود و داشتم موراکامی می خواندم که ف زنگ زد که برویم پیاده روی. گفتم خیلی گرمه و دارم می رم کتابفرشی تایسن که تازه بازگشایی شده. گفت من و سارا هم می آییم. نپرسیدم کدامشان. 

عصر به کتابفروشی و مال گردی گذشت. مال شلوغ ترین  بود و کتابفروشی شلوغ تر از همیشه، فکر کردم بعدا. برگردم و تنهایی سر صبر کتاب انتخاب کنم. حرف زدن با سارا بعد مدت ها درباره کار و سیاست و زندگی خیلی خوب بود.

برگشتم خانه توی تخت و کتاب و فیلم و شام و خواب!

یکشنبه شاید بروم دوباره بیرون. بقیه روز توی تخت خواهم بود و به کارهای زشتم فکر خواهم کرد مثلا! 

 صبح که بیدار می شوم هوا خنک تر از چند روز گذشته است. شال و کلاه می کنم و می روم پیاده روی اطراف برکه. صبح یکشنبه محله ما آرام تر و خلوت تر از همیشه است. برمی گردم و دوباره می افتم به موراکامی خوانی. سر صبر املت پیاز درست می کنم با نان تست و چای دمی توی قوری، نه به چای کیسه ای. تمام روز خانه می مانم. کتابم را می خوانم. به حساب و کتاب هایم رسیدگی می کنم. کی کردیت کارتهایم صفر می شوند؟ 

ناهار پنیر و هندوانه می خورم، می خوانم. 

عصر کمی می خوابم و سریال می بینم و شام زود وقت می خورم. پستویی که دیروز درست کردم و یادم رفت پارمزان بگیرم. حوصله بیرون رفتن ندارم. با ماست و خیار می خورم. هفته شلوغ کاری در پیش است. 

شب قبل ش با میم حرف زدم درباره سیاست. آخرین باری که با یک دختر درباره سیاست حرف زدم کی بوده؟ سین ما را به هم معرفی کرد. ازش خوشم آمد. شماره تلفن رد و بدل کردیم و امروز توی سوشیال مدیا پیدایش کردم. 

دلم آدم های جدی برای دوستی می خواهد. آدم هایی که خوب زندگی می کنند. آدم هایی که ذهنشان باز است، کتاب می خوانند، خبر و تحلیل می خوانند، اگر  از هنر سر دربیاورند چه بهتر. کاش برگردم به تهران ۲۰۰۸...