من حرف نمی زنم، تو بگو

ِEat eat eat

می دانم غذا خوردنم تبدیل به یک واکنش عصبی شده تا عکس العمل به گرسنگی. دیشب بعد مدت ها حامد را دیدم که قرار هم نبود شام بخورم. سوپ و نان خوردم و آمدم خانه و از پلوی سبزیجات توی یخچال هم کمی خوردم. می دانم حرص خوردن جوابش نیست، سعی می کنم مرتب بروم پیاده روی و جیم، ببینم ذهنم را دیگر می کند یا نه. 

If I tell you, I have to kill you

 از دیروز به این ح فکر میکنم، به حجم غم و خشم که در نوشته هایش هست. به سرنوشت ش که چقدر مرگ در تک تک کلمه هایش جاری ست. من اغلب به مرگ فکر میکنم و می دانم این ته خط حتمی ست اما برای کسی که می میرد و برای دیگری ، چگونه مردن! خیلی مهم تر است. 

نوشته: هوا سرد است و بین سیگار گشیدن در اتاقم که تمام پنجره هایش با پلاستیک پوشیده شده و بوی گندش می ماند توی اتاق و بیرون رفتن و سرما خوردن باید یکی را انتخاب کنم و انتخابی نیست ...

ببين، این زندگی کسی ست که تمام عمرش تلاش کرده که درست زندگی کند و این حال و روزش ست، حتی یک سیگار کشیدن ساده هم می شود، مصیبت، می شود انتخاب، می شود جبر! 

نوشته هایش من را یاد یادداشت های آن دختر یهودی می اندازد!

Little Death

 داشتم این سریال رو می دیدم که دختره داشت از تجربه تروماش حرف می زد. یاد خودم و روزهایی که در کابل بودم می افتم. هنوز هم نمی دانم آن همه خشم که هنوز هم در من هست ریشه اش از کجاست. می پرسیدم من که زندگی ام خوب است و مشکلی ندارم، چرا این قدر خشمگین م. 

بماند، همان وقت ها یک چیزی را تجربه می کردم که عجیب بود (روزهایی بود که در اوج موفقیت و شهرت و خوشی بود) تجربه ام این بود که انگار دارم خود را از بیرون می بینم. انگار من واقعی دور از من دارد من عاریه ای ام را تماشا می کند. من فیزیکی ام که عاریه ای بود، حرف می زد، می خندید، راه می رفت، می خورد، می خوابید... اما من نبود... بعدا فهمیدم این یک مکانیزم دفاعی در برابر تروماست، این که ناخودآگاه خودت را از جسمت بیرون می کشی و می گویی این آدمی که رنج می کشد من نیستم، قسمت ناحل این ماجرا این است که این تجربه در آرام ترین بخش روز اتفاق می افتاد... آیا آرامش برای من تروما بود؟!

امروز هم این پسره نوشته بود: کاش آدم ها یک جایی را داشتند که می رفتند و موقتا می مردند!

دیدم چقدر حال من است، نه این که خواهان مرگ باشم که برعکس اما آنقدر خسته ای که خواب دوایش نیست، دلت می خواهد موقتا بمیری و بعد برگردی به زندگی.... 

پ ن: این پسر که از طالب ها می نویسد اینقدر خوب و محشر می نویسد. دلم نمی خواهد پررنگ ش کنم. می ترسم برایش دردسر شود. چراغ خاموش می خوانمش. یک آدم تحصیلکرده که گیر افتاده بین یک خانواده سنتی پدرسالار و یک جامعه قرون وسطایی عقب افتاده. فکر کردم اگر این آدم این جا بود چقدر می توانست آدم شادی باشد، اما ما تروما هایمان را هم با خودمان می آوریم. 

Boring

گفت: چی دلت میخواهد؟ 

گفتم: نمی دانم!

این سوال ماه هاست و سال هاست که دارد تکرار میشود. 

جديدا فکر میکنم: وقتی چیزی که می خواهم را ببینمش، می فهمم. الان نمی دانم. 

تب دارم، تب دارم و همزمان سردم است. لباس پشمی پوشیده ام و دارو خورده ام و خودم را به چایی و عسل بسته ام تا حالم بهتر شود. فردا صبح معلوم می شود. یا می افتم و یا صحیح و سالم برمیگردم به ملال!

سرم فقط درگیر شده، چشم ها و فکم درد میکند، سرم کمی سنگین است. امروز مسكن نخورده ام. گلو و بینی ام هم گرفته. یکشنبه قشنگی نیست ...لیوان های چای قطار شده رو میز کنار تخت... 

چی دلم می خواهد؟!

Fridays

 جمعه ها قشنگ شروع و تمام می شود. مهم نیست چه وقت ماه است و چقدر کار داری و به چند ددلاین باید برسی، نورته تونل آخر هفته آنقدر نزدیک است که می توانی دست دراز کنی و لمس ش کنی.

جمعه ها قشنگ و ساکت است، یک کتاب جدید، یک فیلم جدید، یک رویای جدید و دو روز خالی زیبا و سه شب غرق در سکوت روبرویت است. امروز داشتم فکر میکردم ما که هیچ وقت زندگی عادی نداشتیم، چه در ایران و چه در کابل. همیشه می ترسیدیم از چیزی که دنبالمان می کرد، حتی خوشی های کوچک مان هم پر از ترس بود که آنوقت نمی دانستیم. سایه ای که همیشه دنبالمان بود، مثل مرگ خوارهای هری پاتری خوشی هایمان را می بلعید و سرانجام در کابل زنده شد و شهر را گرفت. 

اما ماها که از آن کابوس فرار کردیم همچنان سایه اش را با خودمان داریم. آن شب دیگر داشتم به الف میگفتم، که خیلی از ماها هنوز هم داریم با خشم و ترس به همه چیز و همه کس واکنش نشان می دهیم. خشمگین از سیاست مدارها، جامعه جهانی، خبرنگارها، فعال ها و هنرمند ها... خشم مان هم بجاست اما به جای نشانه گرفتن منبع اش به خودمان و دیگران پرخاش می کنیم و دشنام میدهیم، درست مثل کودکی که به جای منطق چشم هاش را می بندد و پا به زمین می کوبد و فریاد میکشد. 

بگذریم ... جمعه ها ....

Ritz

 آفتاب تا بالای ابروهایمان بالا امده، قشنگ، روشن و گرم.

الف مسیج داد که ببینیم، رفتیم ریتز، یکدفعه قبل هم با هم رفته بودیم. من دومين بارم بود چون واقعا جیبم نمیکشد، فکر می کردم او بارها رفته اما گفت که او هم دفعه دوم است و دفعه اول هم با من بوده. 

تا توی چشم هامان غذا خوردیم و نوشیدیم و حرف زدیم. گفت من جزو بهترین دوستانش هستم. 

من هم به شوخی گفتم من به خاطر پول ت هست که دوستت هستم!