شاید وقتی دیگر

دنیا برایم وقت ندارد

آدم ها هم...

بسیار دویده ام برای نرسیدن.

تن زخمی ام را با پاهای تاول زده

ترانزیت به ترانزیت کشیده ام

تا اینجا...

تکیه دادم به نرده روبروی خانه در طبقه سوم و چشم دوختم به کوه های سرسبز و خانه هایی خوشبخت با شیروانی قرمز... انطرف تر دریا به وسعت تمام خود را در برابرم گشوده بود.

اخرین پک سیگارم را که کشیدم چیزی در سرم دوران می کرد و من هوشیار هوشیار بودم.

-برمی گردم!

در این خانه کسی نیست!

تا اطلاع ثانوی اینجا به روز نخواهد شد!

تشکر از همه کسانی که به اینجا سر می زدند.

با احترام

سوما

تعطیلات را چگونه گذراندید؟

مهمانی شب قبل از سال تحویل... مهمانی بعد از سال تحویل... سالنگ... دوباره سالنگ...مزار...کابل... خانه جدید...دوباره کار!

پ ن: یک دوست قدیمی دندانپزشکی کابل قبول شده و همین جا بهش تبریک می گویم و از آنجا که وقتی او داشت همه مهمانی ها و گشت و گذارها را بر خودش حرام می کرد تا کنکور بدهد و ما داشتیم الکی خوش بودن را تمرین می کردیم، کلی حسودیمان شد!

فاطمه دختر صحرا گل یا یادی از درگذشتگان سال قبل

مادر مادر بزرگم صحرا گل نام داشت که  عمر طولانی صد وده سال را تجربه کرد و من صنف هفتم بود که به رحمت خدا رفت. مکتب رفته بود و سواد قرانی داشت. در خانواده پدری من هیچ فرقی بین دخترها و پسرها نبوده است.

مادربزرگم تنها دختر صحرا گل بود و دو برادر داشت. فاطمه- مادر بزرگم- که در کودکی به مکتب فرستاده شده هیچ وقت از یاد گرفتن "الف" فراتر نرفت و دلیلش این بود: اگر الف را یاد می گرفتم آنوقت مجبور بودم ب را هم یاد بگیرم و خدا می داند این یاد گیری به کجا ختم می شد. بعدها برای اینکه ما را به درس خواندن تشویق کند میگفت : من نادانی کردم و خواندن یاد نگرفتم.

در صدایش هیچ پشیمانی نبود!

فاطمه عاشق پسر عمه اش شد و با او ازدواج کرد. بعد از شش ماه داماد در اثر یک بیماری ناگهانی جوانمرگ شد. فاطمه بلافاصله به خانه پدری اش برگشت.  اما عمه خانم درست از سر فاطمه برنداشت و برای پسر دومش به خواستگاری دوباره آمد. 

از انجا که در این خانواده چیزی به اسم ازدواج اجباری و این حرف ها وجود نداشت. دو سال تمام عمه خانم و پسرش- که حاجی ابراهیم پدر بزرگ من باشد- دست از طلب برنداشتند تا فاطمه خانم با شرط و شروط همسر پدربزرگ شد.

فاطمه چهار دختر زایید  و ریحانه، صبورا، مریم و خورشید عمه های من شدند و تنها پسرش پدر من بود که بعد از مدت ها راز و نیاز و درخواست به درگاه خداوند برای فرزندی پسر، پدرم نصیبشان شده بود.

پدر بزرگ با توجه به سنت های رایج در افغانستان می توانست به خاطر دختر زا بودن مادر بزرگ دوباره زن بگیرد. اما خوشبختانه در فامیل پدری و مادری ام این بزرگترین ننگ است. بنابراین پدرم تنها پسرخانواده ماند.

مادربزرگم، فاطمه سال گذشته از بین ما رفت. مدت ها بود که فراموشی گرفته بود وبه سختی راه می رفت. همه همچنان دوستش داشتیم، با وجودی که کمتر به خاطرمان می آورد.

وقتی خبر رفتنش را شنیدم به این فکر کردم که: خوب زندگی کرد و با عزت رفت. چه می خواهد آدمی غیر از این؟؟ 

دور ریختنی ها

کاملا اتفاقی من یک عالمه وقت آزاد داشتم و قرار شد خانه را عوض کنیم و فرش ها احتیاج به شستن داشت.

اول از لباس ها شروع کردم و نیمی از لباس هایم را دور ریختم و بعد هم سراغ کتاب ها رفتم و مقداری از کتابهای قدیمی ام را گذاشته ام کنار تا به جایی اهدا کنم- دوره کامل کتابهای تخصصی حسابداری.

بعد رفتم سراغ آشپزخانه و ظرف هایی را که دوست نداشتم کنار گذاشتم.

وسایلی که نمی خواستم و دوست نداشتم را دور ریخته ام.

گاهی وقت ها آدم ها احتیاج به دور ریختن آدم هایی داریم که بدرد نمی خورند،احساس منفی منتشر می کنند. مثل کنه به آدم می چسپند و سو استفاده می کنند. اعتراف می کنم هیچ وقت در دور ریخن این آدم ها لحظه ای درنگ نکرده ام!

وقتی من بریده ام ، تو بنویس!

این جا را بخوانید!

همیشه از نالیدن گریخته ام. اما گاهی از توانم خارج می شود و سکوت می کنم.

بتول عزیزم نوشته بود:

آنوقت که با تو می جنگم و دعوا می کنم خوشحال باش چون وجود داری، وای از روزی که سکوت کنم، تو تمام شده ای!

پ ن: این نوشته ها را از زبان یک زن نوعی بشنوید. پیوند نزنید به زندگی من و داستان بسازید!

... که چی؟ او وات ایز د پوینت!

ساعت های روزت را یکی یکی سر بریده باشی.

به خاطر خواب عصر که به آن عادت نداری زمان خواب و بیداری ات هم به هم ریخته باشد.

به خاطر خوردن هر دقیقه و ساعت میلی به شام خوردن نداشته باشی.

امکان بیرون زدن از خانه هم نباشد.

بعد "بخوان و بسوزان" برادران کوهن به تورت بخورد.

قشنگ وسط فیلم می خواهی خودت را درجا حلق آویز کنی از بیهودگی...