توی هری پاتر یک موجوداتی هستند که کالسکه های هاگوارتز را می کشند و کسی آنها را نمی بیند مگر انکه مرگ عزیزی را تجربه کرده باشد. از دیروز که خبر را شنیدم چشم هایم خشک نشدند، نه این که می شناختم ش و نه این که آدم نزدیکی به من بود. اینکه می دانستم تجربه مرگ از نزدیک و به این شکل برای همیشه روح آدم را تغییر می دهد و غم اش تا ابد با تو می ماند. اینکه یکی از آن آدم ها یکی از عزیزترین آدم های زندگی من است که دارد مرگ عزیزی را تجربه می کند و من هزار کیلومتر انطرف تر ۲۴ ساعت تمام عزادار شدم برای غم اش و این که این مرگ تو را رها نمی کند و زندگی ات برای همیشه تغییر میکند و دعا کردم و آرزو کردم که صبر بدهد که توان تحمل این غم را بدهد بهشان که مثل من، غم از دست دادن عزیزشان، زندگی شان را طوری زیر و رو نکند که نه خودشان را بشناسند و نه دیگری... آروز کردم خدا بهشان آرامش بدهد که این حقیقت عریان را بپذیرند و به آن آدمی که رفته آرامش و شادی ...
آدم هایی هستند که آن حیوانات کالسکه های هاگوارتز را هرگز ندیده اند، آدم هایی که فکر میکنند مرگ طبیعی ست و نمی دانند ندیدن برای ابد، عزیزترین آدمهای زندگی ت چه شکلی ست. آدم هایی که تسلیت می گویند و به زندگی شان ادامه می دهند ...آدم های دیگری هستند که مرگ همنشین شان می شود، سر سفره با انها می نشیند و تا آخر عمر رهایشان نمی کند...
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر