شومینه خانه جدید من را بغل می کند و می برد به خانه کوچه باغ، آخرین خانه پدری که همه مان توی ش زنده بودیم. آخرین جایی که همه مان بودیم و بعد هر کسی به جایی رفت. چقدر جوان و جاهل بودم و چقدر عجله داشتم به سمت مصیبت های واقعی زندگی بدوم.
روزی که داشتم از آن خانه می رفتم را مثل روز روشن یادم هست، مامان آمد تا دم در ورودي بدرقه، فکر می کردم هر آن دستم را می گیرد و نمی گذارد بروم... الان فکر میکنم، می خواست اما نمی توانست. آدم رفتنی می رود... هر چقدر زورت زیاد باشد و هر چقدر دوست ش داشته باشی، رفتنی باید برود...
شومینه من را بغل می کند و می برد به پذیرایی خانه کوچه باغ، با آن فرش قدیمی دستباف لاکی رنگ که همه مان ازش متنفر بودیم و الان چقدر دلم می خواست کسی همه وسایل آن خانه را نگه می داشت و برایم می فرستاد، تا آخر دنیا می توانم روی آن فرش لاکی رنگ بخوابم.
شومینه من را بغل می کند و می برد به کوچه باغ، خسته از بیرون می رسم و مثل گربه ای به شومینه پناه می برم و همانطور روی فرش لاکی رنگ خوابم می برد، بیدار می شوم و مامان بالش گذاشته زیر سرم، پتویی کشیده رویم...
کیوان می گفت مغزمان گول مان می زند و چیزهای خوب را یادمان می آورد یا خاطره هایمان را دفرمه تحویل مان می دهد، من اینطور فکر نمی کنم... شومینه ها همیشه با من مهربان بودند...
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر