برای زندگی تو این دنیا زیادی تحمل م دارم.
دلم میخواد لپ تابم رو بردارم و برم توی اون کافه با سقف بلند و پنجره های سرتاسری که عمدتا پیرمردها و پیرزن ها و کارمندهای ساختمان می آیند. بساطم رو پهن کنم و یک لیوان چای یا قهوه (بستگی داره) کنار دستم باشه و بیرون آفتابی و ساکت باشه و من پشت میز سایه- آفتاب کنار پنجره بنشینم و فارغ از همه دنیا بنویسم ... این تصویر تنها یک تکه پازل گمشده داره ... شاید هم خودش به تنهایی کامله.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر