گلدان ها و میز و صندلی بالکن را گذاشتم زیر باران تا تازه شوند.... خودم را هم
پ ن: آخر هفته باید کار کنم، می دانم اگر رییس م بفهمد می گوید لازم نیست اما ددلاین ها جابجا نشدنی ست.
پ ن۲: داشتم بی ربط در مورد چیزی حرف می زدم که حرف کتابم پیش آمد. بی مقدمه گفت: آره یادم میاد که کتاب ت منتشر شد. من خیلی حسودی کردم.
واقعا چند ثانيه نمیدانستم چه عکس العملی نشان بدهم. کتابی که نوشتن ش ده سال طول کشید و آخرش هم چیزی نشد که دلم میخواست. خواستم بپرسم: به چی اش حسودی ت شد؟ به کدام قسمت ش؟ کتابی که منتشر شد تا ترسم از خوانده شدن بریزد. که مقدمه ای شود برای نوشتن های بعدی، که نشد. کتابی که چاره ای غیر انتشار برایش نمانده بود.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر