داشتم چای زعفران دم میکردم یاد فابیان افتادم که از اسپانیا زعفران آورده بود و من کم کم همه اش را چای زعفران دم کردم و خوردم.
چرا من هیچ ارتباط ی باهاش ندارم، پیرمرد امریکایی- فرانسوی که اسپانیا زندگی می کرد و معمار ناظر مرکز فرهنگی بامیان بود. هست؟؟؟ آرام و متین و گاهی یک شوخ طبعی قشنگی هم داشت (همو که توجه م را به ساختمان های کیک مانند کابل به عنوان بخشی از میراث فرهنگی جلب کرد، چه بخواهیم و نخواهیم بخشی از فرهنگ ساختمان سازی ماست). یا چرا ارتباطی با همکار رومی- ایتالیایی م ندارم که گفت باید یک روز بیایی رم. دوست پسرم برایت آشپزی کند، چون خودش بلد نبود و باستان شناس قابلی بود. هست؟؟؟
بعد فکر میکنم من کم تر داوطلب ارتباط با آدم ها بودم. همیشه کسی این تلاش را کرده که شماره من را بگیرد. من را در سوشیال مدیا اضافه کند یا... دلیلش هم این که واقعا کم تر زمان بوده که در اکنون زندگی کرده باشم. همیشه یک ساعت بعد، یک روز بعد، یک هفته بعد و یک سال بعد را دیدم و حق داشتم... بس که اجتماع اطراف م بی ثبات بود... بس که آدم های اطراف م رفتنی بودند.
وقتی ایران بودم به امید آینده، وقتی کابل بودم نگاهم به این بود که سال دیگر بهتر میشود... سال دیگر... انتخابات دیگر...
امریکا که آرام گرفته ام و کمی به دور و برم نگاه میکنم می بینم زندگی می گذرد. چه به فردا نگاه کنی ، چه به دیروز... فقط مراقب باش وقتی به دیروز نگاه میکنی از خودت نپرسی: دیروزم کجا رفت؟ کجا خرج ش کردم؟ چقدر خندیدم؟ چقدر خودم را خوش نگاه کردم؟
هیچ چیز پایدار نیست.
پ ن۱: با همکارهای سابق کمی ارتباط دارم، با میم که ۳ ماه با هم کار کردیم در ارتباط م. دارم تلاش میکنم تغییر کنم.
پ ن: فکر میکردم ألمان نازی برای تاریخ ست. تاریخ دارد برای افغانستان تکرار میشود. تاریخ همیشه تکرار میشود... تو کجای آن ایستاده ای؟
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر