گفت: چرا باید آدم روی دوستی سرمایه گذاری کند که می داند یکی دو سال بعد طرف آن سر دنیاست. 

می دانستم یک جای جمله اش مشکل دارد. بعدتر که فکر کردم باید این جواب را می دادم: آن کسی که به تو قول میدهد تا آخر راه می ماند، ممکن ست نظرش عوض شود، خودت نظرت عوض شود. حتی همین آدمیزاد بی خبر می افتد و می میرد. همه مان بی خبر می افتیم و میمیریم. باید دست برداریم از زندگی کردن؟ برای من یک ساعت وقت گذراندن با آدم درست، یک سرمایه، یک تجربه خوب است. آن آدم ممکن ست فردا نباشد یا هزار بار دیگر هم ببینیم، در هر صورت خوشحال خواهم بود که می شناسمش.