۱۴ ساعت شیفت کاری

 مدرسه که می رفتم امتحان ورزش از ما دراز و نشست می گرفتند و من همیشه آخرهای جدول بودم. مامان هم وقتی با خواهر و برادرها دعوایم می شد و کتک می خوردم، می گفت زورت کم ست و قارت زياد (عصبانیت)

بعد هزار سال و با تصمیمی خود خواسته دو سال پیش شیفت های کاری آخر هفته ۱۴ ساعته و مداوم ایستاده گرفتم. یک طورهایی دلم می خواست قبل از افتادن در چرخه دوباره مشت میز نشینی در سرزمین موعود، یک چیزهایی را تجربه کنم. هیچ وقت حسی را که بعد از ۱۴ ساعت سر پا ایستادن داشتم را فراموش نمی کنم، آن کوچه خلوت سر پایینی که تا به ماشینم برسم. آن سكوت نیمه شب و خنکای نسيم شبانگاهی پایتخت که در گوشم و با صدای خودم می گفت: 

Hey you bastards I'm still here

برگردیم به صداهای دیگران و مهم تر از همه صدام خودمان و دوباره گوش کنیم، همه آن نمی توانی ها را که باور کردیم، درست بودند؟

پ ن: Final Scene of papillon