حافظه چیز عجیبی ست، ذهن با تقرب خوبی همه بدی ها را مثل آشغالی زیر فرش فراموشی پنهان می کند و خوبی ها را پر رنگ تر و درخشان تر توی ویترین ذهن نگه می دارد.
حافظه چیز عجیبی ست واقعیت ها را دفرمه ذخیره می کند و یک رویداد در ذهن آدم های مختلف حاضر، به اشکال مختلفی ذخیره و به یاد آورده می شوند. مصیبت برای یکی سکوی پرتاب ست و خاطره جشنی برای دیگری پر از درد...
حافظه چیز عجیبی ست...
پ ن: ۲ صبح بیخواب شده بودم و فکرم داشت می رفت جاهایی که نباید، بابا زنگ زد با اینکه می دانست اینجا نصفه شب ست و من ممکن ست خواب باشم. حرف زدیم و از خوب بودن حال هم مطمئن شدیم. او از کارهایم می پرسد و من از سلامتی اش. مثل شب های کودکی که می ترسیدم، می رفتم پیش بابا، می گفت سه بار قل حو ا... بخوان! هنوز جواب می دهد بابا جان!
پ ن: هیچ وقت اینقدر با بابا در صلح نبوده ام، هیچ وقت! چیزی که مامان اسم ش را گذاشته بود لج عمر! می گفت تقصیر خودتان نیست، لجبازی تان از رگ پدری ست. :)))
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر