اون طوری که من از ۲۰ سالگی هروله کنان زبان یاد گرفتم هیچ کسی یاد نگرفت. بین دو ساعت اتوبوس تا اولین کلاس زبانم که مطلقا هیچ چیزی از کلاس و همکلاسی ها واستادها یادم نمی آید و بعد کابل و کلاس های خصوصی که گرفتم و دانشگاه امریکایی و بعد بی وقفه تقریبا هر شش ماه و به مدت دو سال امتحان تافل دادم. فکر کنم حداقل ۵-۶ سالی درگیرش بودم.
امروز داشتم یک تاک درباره حرف زدن به زبان دوم می دیدم و هروله هایم یادم آمد. طرف گفته: هر مهارت تازه ای را می توانی به دو صورت نگاهش کنی، نواختن پیانو که از هر اشتباه احتمالی نت وحشت کنی یا بازی کردن یک بازی ویدیویی. آنقدر بازی کنی و ببازی تا ماهر شوی و از پروسه آن لذت ببری.
تاکی که درباره ش نوشتم!
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر