قرار نبود که من بعد از آن پست قبلی برای آخر هفته پست دیگری بگذارم- آن شعر هم برای باد آوری خودم بود که چه قدر سوادم،در مقایسه با آن چیزی که من انتظار دارم،در زمینه ادبیات کهن، ناچیز است!!!!!

همیشه در ایران حسرت این را داشتم که در کنار این همه کلاس های جور واجور که برای نوجوان ها می گذارند ،کلاس هایی بگذارند برای درک متون ادبی قدیمی!! مثل شاهنامه،بوستان وگلستان،تاریخ بیهقی،مثنوی ،دیوان شمس و...

این جا که وضعیت آموزش اسف بار تر از این هاست!!!!

بگذریم ،رفته بودم کتابخانه دانشگاه تا برای آخر هفته ام کتاب بگیرم،چشمم خورد به اعلامیه های تبلیغاتی که دانشجو ها برای انتخابات انجمن دانشجویی- Student Government- به در ودیوارزده بودند وبرای کاندیداها تبلیغات کرده بودند.

دلم گرفت که ما این تجربه ها را نداشتیم. من در دوران دانشجویی اگر چه عضوغیر رسمی انجمن دانشگاه بودم اما همیشه در جلساتشان احساس مهمان ها را داشتم وبیجاره رضا- رییس انجمن- که همیشه من را به زور می برد سر جلسات واز من کار می کشید وهمه دختر وپسرهای انجمن که ماه بودند.

رضا زنگ می زد: جلسه داریم،جلسه هیات تحریریه داریم،می خواهیم برویم اردو،می خواهیم برویم کوه و...

یادش بخیر!!!!

اعتراف می کنم در طول دوران تحصیلم هیچ وقت احساس نکردم بین من وهمکلاسی ایرانیم تفاوتی هست!!! حداقل محیط آکادمیک آن وقت ها برای ما افغان ها - با توجه به تجربه خودم- تبعیض آمیز نبود!!! جز در هنگام انتخاب رشته که جز چند شهر که دانشگاه های بین المللی داشت ،نمی توانستیم شهر های دیگر را انتخاب کنیم.