دست هایم مثل سنگ سرد شده اند. در حسرت چیزی مانده ام که گرمشان کنم. چشم هایم می خواهند از کاسه بزنند بیرون.گیج می زنم. مریضی است دیگر...
یکی از افتخارات من در کابل این بود که طی این چند سالی که اینجا بودم هیچ وقت بیمار نشده بودم تا چند هفته پیش از خارش چشم وبعدش هم آبریزش بینی شروع شد- آنقدر وضعم وخیم نبوده که حتی یک روز هم مرخصی بگیرم- اما جای همه خالی هر روز یکی دو ساعتی حالم را اساسی می گیرد.
این روزها دارم خوب می شوم!!!
بعد نوشت: حالا چه کنم با این خروار کاغذ که انبار شده است جلویم. بعضی منتظر آرشیو،بعضی منتظر وارد شدن به دیتا بیس و...
خدا هم بدجوری این ماه رمضانی با من لج کرده است ومی خواهد تلافی تمام این نافرمانی های گذشته را یک جا دربیاورد. بابا بی خیال شو!!!!
بی‌خیال، ما هم همین طوری ایم!
پاسخ دادنحذفتنت به ناز طبیبان نیازمند مباد!
پاسخ دادنحذفسلام.
پاسخ دادنحذفاز خواندن مطالب وبلاگت خشنود شدم .اميدوارم تو كارت موفق باشي و بازم بهت سر مي زنم .
سلام همشهری، خوبی؟
پاسخ دادنحذفببینم، تو از نوشتم چه هدفی داری، نه واقعا چه هدفی را دنبال می کنی؟ به چی می خواهی برسی، از بین تمام مطالبی که تاحال در وبلاگت نوشتی، نهایتا دو درصد آن قابل خواندن است و می شود گفت که مفیدند، اما بقیه بیشتر به دفترچه خاطرات رومره می مانند، دفترچه خاطراتی که بعد از مدتی اگر مرور کنی، از هر ده تا ورق، هشت تای آنرا می کنی و برای آتش کردن چون در چری می اندازی.
چرا وقتی که اینهمه استعداد برای نوشتن، وقت وانرژی داری، از آن برای نوشتن مطلب مفید استفاده نمی کنی؟ قبلا هم یکی دوبار گفته بودم. ولی خوب بماند، وبلاگ خودت است و اختیارش هم باخودت، اما چون جای نظر دادن است میگم که: بهتر است وبلاگت را از این مضخرفات پر نکنی.
آن هم تویی که ادعا می کنی یکی از معدود بلاگرهای زن افغان هستی.
واقعا دخترهای دیگر باید از وبلاگ تو چیز یاد بگیرند؟
دیروزی