killing your darlings یا اهمیت نظم

 گاهی پادکست های نویسنده های جدی رو گوش می کنم و یکی از مباحث همیشگی جمع آوری اطلاعات، تحقیق و الهام های اتفاقیه. همه شون هم یک سیستمی برای این داده ها دارن. مثلا یکی شون می گفت کد نگاری رنگی می کنه، یکی می گفت پوشه های مختلف برای موضوعات مختلف داره و ... 

من اینطوری بودم که خب همه اینا رو بذار توی همون فایل اصلی و اگر بعدا نخواستی حذف یا جابجا کن. چرا سختش می کنی. الان که خودم رسیدم به بازنویسی و ویرایش و صد تا پاراگراف که ایده، تحقیق ، اطلاعات و الهام پشت سرشون هست و توی پروسه ویرایش جا نمی افتن و نمی دونم بعدا بدردم می خورن یا نه. همینطور سرگردون بین فصل ها جا موندن و با کم و اضافه شدنشون روی مخ من راه می رن. این دارلینگ ها مثل هوو هستند که نه جای مشخصی دارن و نه می شه فعلا حذف شون کرد. اجالتا کد نگاری رنگی و پوشه های مختلف ایده های بدی به نظر نمی رسن اما از اون جایی که هزار راه برای پوست  کندن گربه وجود داره و من هنوز روش خودم رو پیدا نکردم، این پاراگراف ها را ویلان و سرگردان وسط فایل اصلی  باید تحمل کنم تا جایی براشان پیدا کنم یا برای همیشه بکشم شان. 

قمست دوم هم یک یک فایل اختصاصی اصلی داره، از همین الان مثل لحاف چهل تکه ست و حتی بدتر، چون فایل اول تماما فارسیه، اما فایل دوم مخلوطی از انگلیسی و فارسیه. ایموجی کله ای که منفجر شده!!! پیش بینی م اینه که با همین سیستم کجدار و مریض تا آخر سینه خیز میرم. هارهارهار!

آیا واقعا ما حق انتخاب داریم؟

 صبح با بدبینی همیشگی خاورمیانه ای ت - که مثل کوله پشتی سنگینی همه جا با خودت حمل می کنی، حتی توی خواب- بیدار می شی و میبینی دموکرات ها انتخابات میان دوره ای کنگره رو بردن و همون وجه سینیکال زن خاورمیانه ای ت دست به دعا برمی داره که کاش اوضاع برای آدم های غریب این دنیا یه کوچولو بهتر بشه و آدم های قدرتمند چکمه هاشون رو سبک تر روی خرخره آدمهای معمولی بگذارن.

پ ن: من خودم رو آدم حساسی می دونم، حساس و مغرور و زود رنج! نمی دونم چقدر از بیرون اینطوری به نظر می رسه اما من خودمو اینطوری می بینم و در عین حال یه پوست به شدت کلفتی در مقابل نه شنیدن دارم برای چیزهایی که واقعا می خوام. مثلا برای کاری که می خوام و لزوما ممکنه ظرفیت ش رو نداشته باشم و فقط رویاش رو داشته باشم، برای پروژه های شخصی که حتی جرات ندارم درباره ش بلند حرف بزنم تا وقتی که به ته ش نرسیده و واقعا تموم نشده. من خیلی جاها نباید می بودم و خیلی موقعیت ها رو نباید بدست میاوردم اما در مقابل هر نه! مصمم تر شدم و بیشتر تلاش کردم. در مقابل هر در بسته ای، پنجره ای رو امتحان کردم که دیدم آدم های دیگه حتی زحمت در زدن به خودشون ندادن چون از نه! شنیدنه ترسیدن و واقعا ترسناک هم هست. چه روزها و شب هایی که توی تنهایی خودم از اون جواب منفی گریه کردم و فرو پاشیدم و همون موقع که اشکام سرازیر بوده و مغزم داشته می ترکیده از درد، رفتم و در بعدی رو امتحان کردم.

 تنها کاری که کردم همه این نه شنیدن ها رو پرایوت نگه داشتم و حتی نزدیک ترین آدم های زندگی م از یک صدم شون خبر ندارن و شاید همین کمک م کرده که بتونم جلو برم بدون این که نگران قضاوت آدم ها از شکست هام باشم. اخیرا هم جایی از زندگی قرار گرفتم که این بخشی از زندگی عادی م شده- دردش هنوز همونه و گاهی داغونم می کنه- اما می دونم که تنها راه رسیدن، گذشتن از همه نه! هاست تا به یک فاک! یس! برسی. آدم ها اونوقت فکر میکنن اوه، فلانی چه راحت رسید. تو لبخند می زنی و فقط کله ت رو تکون می دی. توضیحی به هیچ کسی بدهکار نیستی. 

به زن توی آینه افتخار میکنم، چون کسی غیر از اون نمی دونه چه راهی رو اومدم و چرا اومدم!

شیرین ترین خواب عالم

 با یک خواب بد از خواب پریدم. چند دقیقه همانطور توی تخت توی تاریکی موندم و بعد چراغ کنار تخت را روشن کردم و بعد مقاومت زیاد رفتم دستشویی. دلتنگم! دلتنگ آدمی که نمی دونم کیه و کجاست؟ مگه میشه؟ شده! همین!

سه صبحه، می تونم به غصه خوردن ادامه بدم. می تونم فیلم آبکی تماشا کنم، می تونم به تاریکی زل بزنم. اما خیال می کنم توی یه ساحل نشستم که ته نداره و هوا آفتابیه و نسیم خنکی میاد. تا چشم کار می کنه شن سفید و موجهای کوچیک گرمه، هیشکی توی ساحل نیست غیر ما. توی ساحل نشستیم با پاهای برهنه، نه صبحه و نه عصر اما هوا روشنه. دستم رو حلقه کردم دوربازوت و اون یکی روی پات و سرم رو گذاشتم توی گودی گردنت ... دستات حلقه شده دور شونه منه... بعدتر داریم راه می ریم، کفشامون رو گرفتیم دستمون. من یک دامن خیلی سبک چین دار پوشیدم و دست هم رو گرفتیم و داریم برمیگردیم... خیلی زود خوابم می بره... عمیق ... شیرین ترین خواب عالم!

پ ن: هنوز اودیسه روی تخته پاره روی اقیانوسم و خودم رو گیر می اندازم که دارم دست و پا می زنم و به خودم یاآوری می کنم تسلیم شو... تسلیم شو ... رها کن!

 به جای نرم کننده چند ساعت و یا حتی نیم ساعت قبل حموم، موهات رو با روغن چرب و چیلی کن. بسته به حجم و جنس موهات از چند قطره یا مثل من یکی دو قاشق چایخوری استفاده کن. من رزماری ، بادووم و یه روغن میکس مو که نمی دونم توی چیه رو با هم می زنم (میگن نارگیل هم خوبه). اگر حالش رو داشته باشم روش الووررا هم می زنم و بعد یک شامپو حسابی و نرم ترین و خوش فرم ترین موی عالم رو بعد حموم دارم، بدون نرم کننده. از حس نرم کننده خوشم نمیاد. حس می کنم حجم موها رو کم و خشک می کنه. 

پ ن: داستان خلاقیت اینه که لزوما کاری که بیشترین توان روانی رو ازت گرفته و بیشترین وقت رو صرف ش کردی لزوما بهترین کارت نیست و لزوما بازخوردهای بهتری نمی گیره. گاهی یک نوشته که توی نصف روز نوشتی یا یه یادداشتی که روی صندلی انتظار روی نوت گوشی ت نوشتی می تونه شاهکار باشه و چیزی که سالها صرف ش کردی صرفا زباله ساخته ذهن ت. عادلانه نیست؟ می دونم!

پ ن۲: باید برم خرید خوراکی اما از خرید یکشنبه ها خوشم نمیاد. همه شلوغ! هیچی هم تازه نیست. دووم بیاریم تا فردا؟!

پ ن۳: چه پدر کشتگی با کتابخانه های عمومی دارم که نمی خوام ازشون کتاب قرض بگیرم و اصرار دارم بخرم؟! 

می خوام برم کتابفروشی اما کتابهای اخیری که خریدم حسابی ناامید کننده بودن. نه این که کتابهای بدی باشند. موود من جای تخمی گیر کرده. میخوام برم پاییز نیویورک، میخوام برم تاتر یا کنسرت، می خوام برم لب دریا، گالری، می خوام ... نمی رم... زل می زنم به صفحه موبایل، به زندگی های خوشبخت رنگارنگ توی او صفحه قد کف دست و می دونم اما همچنان حسرت .... 

روزهایی که نمی شماری

 هفته هاست که روزها رو نمی شمارم. دوشمبه ها غمگین نیست و چهارشنبه ها وزنی ندارند و مثل یک پر سفید سبک و زیبا هستند. جمعه روز پیش از آزادی نیست و شنبه و یکشنبه به سرعت برق و باد نمی گذره. چشمم خوب شد، امروز دوباره کمی سردرد داشتم اما عینکم رو سعی کردم روی چشمم نگه دارم و تند تند آب خوردم و گس وات. چشمم به حالت عادی برگشته و سردرد هم ندارم، هورا!!

پ ن: مدل موهام مثل من بی تکلیفند و منتظر الهام. بهترین حالت شون هم الان دم اسبی!

پ ن۲: فصل ترسناکی نمونده که هی بخوام نادیده ش بگیرم، از این پس فقط بازنویسی... بازنویسی... بازنویسی! :)))

پ ن ۳: پری پیام میده که داریم می ریم جرج تاون قبل کلاب، بیا!  کلاب امشب رو هم می خوام برم که برقصم و نه این که حتی آدم ببینم یا معاشرت کنم و حتی الکل بخورم. دفعه قبل ۴ ساعت بی وقفه رقصیدم بدون الکل! مخالفتی باهاش ندارم اما الکل مال خلوت دوستانه ست و معمولا ترکیب ش با پارتی شلوغ برای من چیز خوبی درنمیاد. طبعا کاستیوم هم ندارم و با جین و تاپ کار امشب رو درمیارم و حتی ممکنه اسنیکر بپوشم به جای پاشنه دار. 

پ ن۴: لوییس اومده و خونه رو سابیده. احساس میکنم یکی منو برده حموم و حسابی کیسه کشیده و تمیز و سبک شسته و تحویل داده. خونه بوی تمیزی میده :))) لوویس یه زن میان ساله که زبون همو نمی فهمیم اما لبخند و انرژی ش رو دوست دارم. حس می کنم اجازه داره به همه جای خونه من دست بزنه. همون حسی که کابل خاله راضیه، بودنش و خونه م رو خونه می کرد. 

پ ن۵: منظره های پاییزی مسیر دور دریاچه دیوانه کننده ست از زیبایی. امروز فکر کردم چطوری توصیف کنم این طیف رنگ های پاییزی رو. فکر کردم می تونم به یک گالری زیبا تشبیه ش کنم، تابلوهایی بزرگ و یکسره و پیوسته به هم که از کف تا سقف رو پوشونده و تو هر طرف که سرت رو می چرخونی می تونی یک شات فوق العاده زیبا داشته باشی که حقیقتا نفس ت رو بند میاره. چند جا ایستادم تا بتونم منظره پیش چشمم رو هضم کنم. 

جمعه

 از شما چه پنهون ۶ ماهه کتاب هایی که می خرم رو دوست ندارم. نمی خواستم بهش اعتراف کنم اما طلسم شده. کتاب خوب که درگیرم کنه می خوام. (پاهایش را به زمین می کوبد)

از روزم راضی م چون پیاده روی رفتم. هر روزی که پیاده روی برم روز خوبیه. طرفای عصر که دارم سریال ژاپنی می بینم و به شام فکر می کنم الف روی لینکدین پیام میده. یادم میاد باهاش برای شنبه قرار قهوه دارم. فردا عصر خانم تمیزکارمیاد و شب ش هم برنامه هالووین دارم. فکر می کنم فقط صبح می تونم برم ببینمش. مسیج ش رو چک می کنم که گفته فردا نمی تونه و امروز بعد کار ببینیم. می نویسم بذاریم برای بعد.

از خودم راضی م، از روزم راضی م. قرار نبود امروز بنویسم اما یه کمی ادیت کردم و اوکیه. همین!

کارخانه رویا

 وقتی کابل بلاگ نویسی رو شروع کردم برای مکتوب کردن تحربه شخصی خودم از زندگی در افغانستان، فکرش رو هم نمی کردم که به چه غولی تبدیل بشه و من با خودش تا کجاها ببره (امریکا، سویدن، کره، هند، تایلند، ایران، مجارستان، قطر، ترکمنستان، امارات، اسپانیا، فرانسه ...) . خیلی ساده می دونستم که دارم - داریم- تاریخ مهم و تکرار نشدنی رو تجربه می کنیم - میم یه وقتی میگفت گلدن ایج- و هی نگاه می کردم به دوربین که چرا کسی ثبت نمی کنه. 

کارخونه رویام راه افتاده و نمی دونم و اصلا مهم نیست منو به کجاها می بره. مثل همون روزها که تجربه بامیان رو می نوشتم و رفتیم روی بی بی سی. مثل همون روزا که درباره مدرسه نابینایان پشت دانشگاه امریکایی می نوشتم ، ح و ع و خیلی دوست هایی رو پیدا کردم که محال بود توی زندگی واقعی ببینم و همه اینا بونس بود، خود نوشتن، خود کلمات معجزه و شفا بود- هست!

پ ن۱: ورم چشمم یه کوچولو کمتر شده، حس می کنم کل روز عینک زدن به پروسه بهتر شدنش کمک می کنه. بس که فک کنم به چشمم فشار میاد وقتی عینک نمی زنم و بدون اغراق ۱۰-۱۸ ساعت دارم زل می زنم به اسکرین های مختلف! :((