وقتی کابل بلاگ نویسی رو شروع کردم برای مکتوب کردن تحربه شخصی خودم از زندگی در افغانستان، فکرش رو هم نمی کردم که به چه غولی تبدیل بشه و من با خودش تا کجاها ببره (امریکا، سویدن، کره، هند، تایلند، ایران، مجارستان، قطر، ترکمنستان، امارات، اسپانیا، فرانسه ...) . خیلی ساده می دونستم که دارم - داریم- تاریخ مهم و تکرار نشدنی رو تجربه می کنیم - میم یه وقتی میگفت گلدن ایج- و هی نگاه می کردم به دوربین که چرا کسی ثبت نمی کنه.
کارخونه رویام راه افتاده و نمی دونم و اصلا مهم نیست منو به کجاها می بره. مثل همون روزها که تجربه بامیان رو می نوشتم و رفتیم روی بی بی سی. مثل همون روزا که درباره مدرسه نابینایان پشت دانشگاه امریکایی می نوشتم ، ح و ع و خیلی دوست هایی رو پیدا کردم که محال بود توی زندگی واقعی ببینم و همه اینا بونس بود، خود نوشتن، خود کلمات معجزه و شفا بود- هست!
پ ن۱: ورم چشمم یه کوچولو کمتر شده، حس می کنم کل روز عینک زدن به پروسه بهتر شدنش کمک می کنه. بس که فک کنم به چشمم فشار میاد وقتی عینک نمی زنم و بدون اغراق ۱۰-۱۸ ساعت دارم زل می زنم به اسکرین های مختلف! :((
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر