گاهی فکر میکنم شاید هیچ وقت دیگه قلبم برای آدم جدیدی نلرزه و این وحشت زده ام می کنه. از طرف دیگه فکر میکنم خیلی خودخواهیه که بیشتر بخوام. من خیلی زندگی کردم -میکنم- و زیاده خواهیه که بیشتر بخوام...
آدم های معتاد به کاری مثل ما باعث رشک بقیه می شن، این که ساعت ها، ماه ها و سال ها می تونیم سخت و توانفرسا کار کنیم و در سکوت ازش لذت ببریم. چیزهایی که آدم هایی دیگه خوابش رو می بینند. عددها فقط نتیجه رو نگه میدارند، مهم لحظه هاییه که سپری میشن ... میفهمی؟!
پ ن: دلم هر لحظه برای نوشتن تنگ می شود، چرا نمی نویسم؟ از قضاوت شدن می ترسم؟ شاید... شاید هم نه...
لابد چیزی برای نوشتن نیست، لابد به اندازه کافی تجربه نمی کنم... شاید...
بودن بهتر از نبودن، خاصه در بهار!
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر