صبح دیر بیدار شدم، کامپیوتر آفیس را روشن کردم، ایمیل جدیدی نداشتم. حوصله کار کردن نبود و کار ضروری هم نداشتم. اینطور وقت ها هر نیم ساعت ایمیل چک می کنم و جواب می دهم. تصورش سخت است که تا همین یکی دو ماه پیش فرصت نفس کشیدن نداشتم.
پ زنگ زد که بیا اینجا کار کن. توی دلم گفتم دوباره میایم الکل می بندی به ناف من و یکنفس حرف می زنی (جالب اینجاست که تقریبا به زور الکل می ریزد به حلق ت و خودش اول تر از همه مست میشود، فکر میکند بقیه هم مست ند و کلید می کند که رانندگی نکنید) . جوابش را ندادم. دکتر متخصص است که توی مهمانی س آشنا شدیم و به نظرم تخصص ش خنده دار رسید (بیچاره هی توضیح می داد که چقدر کارش جدی ست) اما بعد که چک کردم دیدم تخصص ش واقعی ست!!! فکر کردم دوستان خوبی می شویم و اشتباه می کردم. مکالمه دوم مان بود که رسید به تجارت سکس در امریکا و وبسایت های دارک وب، واقعا موضوع خوبی برای یک عصر تابستان قرنطینه ای نیست. این شد که فهمیدم آدم هم نیستیم، قبل ترها بیشتر تلاش می کردم برای نگه داشتن آدم ها اما حالا انطور نیست. اما او نظر دیگری دارد، این ست که مجبورم ایگنورش کنم. دوست پیدا کردن قدیم ها راحت تر بود یا ما ساده تر می گرفتیم؟ من در این دو سه سالی که اینجا هستم عملا دوست جدیدی نساخته ام. یک عالمه آدم می شناسم که گاهگاهی میبینیم و خوش هم می گذرد اما خیلی خودم را سانسور میکنم (مگر با دوستی های قدیمی سانسور نمی کنیم؟)
پ ن: فکر کنم قابلیت این را دارم که این موضوع دوست پیدا کردن را خیلی کش بدهم!
دوست پیدا کردن یکی از دغدغه های چند سال اخیر من هم هست در سویدن. باید وقت و انرژی گذاشت و متاسفانه نمیشود در زمان میانبر زد، کماکان طول میکشد تا ملت از آشنا به دوست تبدیل بشوند. اگر بشوند.
پاسخ دادنحذف