تاریخ شخصی

آن وقت ها که اینترنت نبود و مجازی نبود. هر سال یک کتابچه داشتم که تویش می نوشتم. کسی از من نخواسته بود و کسی هم یادم نداده بود و جایی هم نخوانده بودم. 

فکر می کنم صنف ۶ یا ۷ مکتب (دوم سوم راهنمایی) و یا حتی زودتر از آن شروع شده. بدون استثنا هر سال یک یا چند کتابچه داشتم که می نوشتم. آنوقت ها فکر می کردم این ها خیال پردازی ها یک ذهن دخترانه است. خیال پردازی هایی که واقعی نیست. 

بعدها که رفتم افغانستان و چند سال بعد برگشتم و مامان گفت ببین اینها را می خواهی یا بریزیم دور. باز هم همه شان به نظرم خیال پردازی ها کودکی بود. دور ریختمشان. 

بعدترها وبلاگ آمد و من دیدم نوشتن اینجا راحت تر است. نوشتم. 

چند سالی جسته و گریخته می آمدم اینجا و چیزی می نوشتم و می رفتم. 

اخیرا از خودم می پرسیدم چرا زندگی من اینطوری شد؟‌ کجا چه انتخابی کردم؟ بس که زندگیم هیچ شبیه تصوراتم نیست. (جایی که زندگی میکنم، لباسی که می پوشم، کاری که انجام میدم، آدم هایی که باهاشون رفت و آمد می کنم سوای از خوب یا بد بودن ربطی به آدمی که می شناختم نداشت، شاید همه این ها بخشی از پروسه مهاجر بودن است)

تا اینکه اتفاقی بیشتر از ۳۰۰ یادداشت منتشر نشده در این وبلاگ را پیدا کردم. پنجره ای به مسیری که آمدم و راهی که انتخاب کردم. 

خیلی چیزها را فراموش کرده بودم. خیلی حرف ها و اتفاق ها را که به صورت عادی حافظه آدم بایگانی شان می کند. خاطره های خوب، خاطره های بد. (نمی دانم معیار بایگانی چیست)

این ها را نوشتم که بگویم: تاریخ نگاری شخصی چقدر خوب و مهم است. چه برای دیگران و چه برای خودت. اینکه ده سال بعد از خودت بپرسی: من چطور اینجا رسیدم؟ 

چیزی باشد که به آن رجوع کنی (شاید منبع کاملی نباشد اما از هیچ چیز و حافظه ای که فریبمان می دهد بهتر است) و مسیری که آمده ای را دوباره ببینی. 

حال فکر کن یک آدم عادی (بگو یک زن خانه دار) صد سال پیش در روستایی در افغانستان، روزمرگی هایش را می نوشت.از نانی که می پخت، از گاوی که می دوشید، از لباسی که می دوخت ... چقدر الان ارزشمند بود. 

یک فایل باز کنید و هر روز یا هر چند روز، چند جمله ای درباره روزگارتان بنویسید. روزمره ها، آرزوها، حسرت ها، خوشی ها... الان به نظر بی استفاده می آیند اما پنج سال بعد، ده سال بعد، راهی که آمده ای را نشان ت خواهند داد.