یک تیم شده ایم برای خودمان। بروم اسپند دود کنم چشم نشویم ما।

خیلی نازنین هوای هم را داریم و خبر داریم حساسیت ها همدیگر را و خط قرمزها را।

آن یکی کولونی هم که جای خودش را دارد و ما هم پای ثابت برنامه هایشان و شیطنت ها।

حالا این دو تا گروه هستند که آدم دلش نگیرد و غروبهای بعد از کار و آخر هفته های دراز وبی قواره یک جوری بگذرد।

دیروز که پ گفت: چه دوستای باحالی دارید!!! فکر کردم راست می گوید: چه دوست های باحالی که زندگی در کابل را دوست داشتنی می کنند.