غلمان عرب یا سه بخش آخر سفرنامه دبی

تصویری که از عرب ها در ذهن من بود مردانی به شدت لاغر واستخوانی ویا بیش از حد چاق وسیه چرده با لباس هایی بلند وآن روسری هایی که بر سر دارند وزن هایی نازیبا ونقاب پوش با چادرهای بلند مشکی. در دبی گاهی که صدای عربی صحبت کردن را می شنیدم وبی اختیار سرم را برای تایییدد تصویر ذهنی ام می چرخاندم با زن یا مرد شیک پوشی رو برو می شدم ویا در رستوران ها در آن لباس های عربی مردانی زیبا وخوش لباس را می دیدم.پلیس ها را با آن چکمه های قرمزشان که دیدم – انگار که تازه از سالن مد بیرون آمده اند- نظرم تغییر کرد. عرب ها را مردمانی زیبا یافتم.

از اتوبان شیخ زاهد می گذریم. عکس شیخ زاهد فقید در چند جا روی بیلبوردهاست وعکس ولیعهد جدید. علی می گوید که شیخ زاهد آدم خوبی بوده است ودبی امروز را او پایه گذاری کرده است.هر شخص اماراتی ماهیانه پنج هزار درهم از دولت می گیرد. جوازهای کسب وشرکت ها فقط به اسم اعراب(اماراتی ها) صادر می شود. یعنی برای ایجاد هر کسب وکارتوسط هر خارجی باید یک شریک عرب وجود داشته باشد.این یعنی درامد بدون سرمایه گذاری وکار برای شهروندان عرب!
هر طرف که بروی هنوز چیزی هست که می سازند. عرب های واقعی را تنها می توانی در مراکز خرید ببینی و رستوران ها. دکان دارها و کارگرها وکارمندان عموما از ممالک دیگر هستند.
روز اول ورودم به این فکر می کردم که دبی با این هوای به شدت گرم که در طول روز به سختی می توانی نیم ساعت در خیابان دوام بیاوری چطور توانسته است این حجم سرمایه و توریست وآدم های متخصص را از سراسر دنیا دور هم جمع کندو این طور با نظم و ترتیب وامنیت در کنار هم نگه دارد.تصویر ذهنی چه کس یا کسانی بوده است که این مردم اکنون در این شهر با این سطح رفاه و امکانات زندگی می کنند؟؟؟
این پرسش ها هنوز هم در ذهن من وجود دارند.
چرا همیشه فکرکرده ایم یا به ما قبولانده اند که فقط با کار وسخت کوشی می توانی زندگی سالم و بخور ونمیری داشته باشی واگر ثروتی جایی انباشته می شود همیشه حقی است که جایی دیگر ضایع شده است؟؟؟
چرا فکر می کنیم دموکراسی بهترین انتخاب است ؟؟؟آیا کشور من با وجود داشتن مثلا دموکراسی وضعیت بهتری نسبت به امارات که عملا سلطنتی اداره می شود ،دارد؟؟؟

مردان ،بدون زنان

وقت آمدن علی برایم ایمیل کرده بود که آیا مایل هستم در دبی کار وزندگی کنم وقتی که وارد شدم فهمیدم که دبی جای ایده الیست برای زندگی کردن. نمی دانم چرازندگی در یک شهر درجه یک از نظر امنیت اجتماعی وحقوق شهروندی وسوسه ام هم نمی کند.البته طبق نظر نیما خان این فقط لج بازی من است!
متاسفانه دبی را شهری مرد سالار دیده ام.تمام چیزها برای مردها طراحی شده است.زن های عرب در آن گرما با آن لباسهای سرتاسری مشکی رنگ.دخترهایی که عکس هایشان را در لابی هتل ها ی ارزان قیمت چسپانده اند. دخترهایی که با لباس های انچنانی دلربایی می کنند. به نظرم همه این ها نقش هایی هست که مردها برای زن ها انتخاب کرده اند وزن ها هم به آن تن داده اند.
در دبی مردها هنوز گرسنه زن ها هستند وزن ها پی چیزی هستند که همیشه از خودشان دریغ کرده اند...!

بسیار سفر باید کرد تا پخته شود خامی!!

فکر می کنم هرسال دو بار چنین سفری واجب باشد که آدم های دیگر ،زندگی های دیگر را ببینم. با آزمون وخطا پیش برویم. یک روزی باید شروع کنیم.کوله های کوچکی ببندیم ، نقشه دست بگیریم و برویم دنیا را ببینیم.
حرف پول وامکانات و فرصت سفر کردن و این ها را نزنید که شاکی می شوم.در خیلی موارد راست می گویند این امریکایی ها که فقط غیر ممکن ،غیر ممکن است.
بعد از پنج روز اقامت در دبی بالاخره سفر به پایان می رسد وما رهسپار تهران می شویم تا برادرم با دسته گل زیبایی به استقبالمان بیاید ومادر ما را در آغوش بکشد.شاید اگر دوستان ما در دبی همراه ما نبودند وما را کمک نمی کردند این سفر چیز دیگری می شد واین سفرنامه هم .فقط بادویدن ودور زدن صف های متعدد به هواپیما می رسیم. بویینگ شرکت هوایی ماهان با مهماندارن خوبشان که لبخند به لب ما را همراهی کردند.( این که چرا دیر به پرواز می رسیم ویک روز دیگر به سفرمان در دبی افزوده میشود و... شاید وقتی دیگر)-تمام.

پ ن: این روزها که تهران هستم حرف های زیادی بر زبانم جاری می شود که شاید می بایست این جا بازگو شوند اما نمی شود. به قول محمود خان معمولاحرف هایی که برای گفتن داریم را نمی زنیم.

امروز رفتم دبیرستان ف برای تکمیل مدارکش. سر بسته بگویم در محیط های ... بزرگ و تربیت شدیم.

سه قسمت سفرنامه را گذاشتم که تمام شود وجا برای حرف های دیگر باز شود.