علی، دوست نادیده من!!!
اینترنت مفهوم آشنایی ها را به شدت دیگرگون کرده است.
توضیح: علی انسان محترم و دوست داشتنی هست که دلم نمی خواهد برایش به مناسبت نوشتن من در این وبلاگ مشکلی پیش بیاید به همین خاطر با اسم مستعار او را خطاب می کنم وبابت این از او عذر خواهی می کنم.
دیروز دفتر علی بودیم که از طریق وبلاگ من با هم آشنا شده ایم. یک بیزنس من واقعی موفق افغان است!!! به نظر من باید همین روزها یک نویسنده تمام وقت استخدام کند وکتاب زندگیش را بنویسد حتما خواندنی خواهد بود. ناهار ما را به خانه اش که در یکی از برج های شارجه است برد.خانم مهربانش ودخترهایش میزبان ما بودند،شب هم با هم به یک کافی شاپ در فستیوال سیتی می رویم وقبل از آن هم من سر از سیتی سنتر در می آورم و خربد می کنم.
استانداردهای زندگی این جا خیلی بالاست. همین هتل صافی لندمارک ما که جزو هتل های خوب کابل است با یک هتل معمولی در دبی برابری می کند.
هزینه های زندگی به شدت بالاست.مسکن وخورد وخوراک ،هزینه حمل ونقل همین طور!!!!یک شب با نیما تصمیم می گیریم که مزاحم عبد ا... جان نشویم وعلیرغم توصیه اش زنگ می زنیم که ما راه افتاده ایم و دنبال ما نیاید. این می شود که بیشتر از 50 دلار کرایه تاکسی می دهیم و در ترافیک سرگردان!!!
در کابل خودمان دلم لک می زند برای قدم زدن. این جا هوا به شدت گرم است- حتی برای من که یک سرمایی به تمام معنا هستم .وچون به شدت عادت دارم که زود بخوابم، پس از قدم زدن های نبمه شب که هوا قابل تحمل تر می شود هم خبری نیست.
در این چند روز بازار ابن بطوطه را دیدیم و سیتی سنتر وبیچ پارک ورفته ایم ماشین سواری در صحرا وبعد هم نیما رفت موتور سواری در صحرا ومن تماشایش کردم وقتی برگشت خیس عرق شده بود.
من در این شهر همه اش گرسنه ام و وقتی هم که می رویم برای غذا خوردن بیشتر از نصف اش را نمی توانم بخورم.
فکر کنم فقط این نان های کوچک کنجدی که از یک سوپر مارکت خریده ام برای صبحانه سیرم می کند وبا اشتها می خورم- نیما همیشه دو سه ساعتی بعد از من بیدار می شود- فکر می کنم قابلیت بالایی برای ماندن در این شهر دارد با این وضع!!و اهل صبحانه هم نیست.مجله های تبلیغاتی را ورق می زنم، کانال پی ام سی تو را تماشا می کنم. از ایوان هتل که رو به یک چهار راه شلوغ هست آدم ها را تماشا می کنم. خانم های بی حجاب وسر تا پا پوشیده. مردهای کارگر و آدم های اروپایی وامریکایی.هندی ها،پاکستانی ها،ایرانی ها و...
تا حالا که این جا هستیم و واقعا خوب وخوش گذشته است. نیما خان رفته است تا بلاخره یک سلمانی پیدا کند وسرش را صفا بدهد. من که هیچ مشکلی در زبان ندارم به اندازه او جرات بیرون رفتن ندارم وشاید هم شوق ش در من نیست واگر نه صبح ها باید می رفتم دریا!!!
دریا را دیدم،آن هم در شب. فکر می کنم روزش بهتر باشد ویک دفعه هم از پنجره برج محل زندگی علی درشارجه گوشه ای از خودش را نشانم داد!...ادامه دارد.
دیروز دفتر علی بودیم که از طریق وبلاگ من با هم آشنا شده ایم. یک بیزنس من واقعی موفق افغان است!!! به نظر من باید همین روزها یک نویسنده تمام وقت استخدام کند وکتاب زندگیش را بنویسد حتما خواندنی خواهد بود. ناهار ما را به خانه اش که در یکی از برج های شارجه است برد.خانم مهربانش ودخترهایش میزبان ما بودند،شب هم با هم به یک کافی شاپ در فستیوال سیتی می رویم وقبل از آن هم من سر از سیتی سنتر در می آورم و خربد می کنم.
استانداردهای زندگی این جا خیلی بالاست. همین هتل صافی لندمارک ما که جزو هتل های خوب کابل است با یک هتل معمولی در دبی برابری می کند.
هزینه های زندگی به شدت بالاست.مسکن وخورد وخوراک ،هزینه حمل ونقل همین طور!!!!یک شب با نیما تصمیم می گیریم که مزاحم عبد ا... جان نشویم وعلیرغم توصیه اش زنگ می زنیم که ما راه افتاده ایم و دنبال ما نیاید. این می شود که بیشتر از 50 دلار کرایه تاکسی می دهیم و در ترافیک سرگردان!!!
در کابل خودمان دلم لک می زند برای قدم زدن. این جا هوا به شدت گرم است- حتی برای من که یک سرمایی به تمام معنا هستم .وچون به شدت عادت دارم که زود بخوابم، پس از قدم زدن های نبمه شب که هوا قابل تحمل تر می شود هم خبری نیست.
در این چند روز بازار ابن بطوطه را دیدیم و سیتی سنتر وبیچ پارک ورفته ایم ماشین سواری در صحرا وبعد هم نیما رفت موتور سواری در صحرا ومن تماشایش کردم وقتی برگشت خیس عرق شده بود.
من در این شهر همه اش گرسنه ام و وقتی هم که می رویم برای غذا خوردن بیشتر از نصف اش را نمی توانم بخورم.
فکر کنم فقط این نان های کوچک کنجدی که از یک سوپر مارکت خریده ام برای صبحانه سیرم می کند وبا اشتها می خورم- نیما همیشه دو سه ساعتی بعد از من بیدار می شود- فکر می کنم قابلیت بالایی برای ماندن در این شهر دارد با این وضع!!و اهل صبحانه هم نیست.مجله های تبلیغاتی را ورق می زنم، کانال پی ام سی تو را تماشا می کنم. از ایوان هتل که رو به یک چهار راه شلوغ هست آدم ها را تماشا می کنم. خانم های بی حجاب وسر تا پا پوشیده. مردهای کارگر و آدم های اروپایی وامریکایی.هندی ها،پاکستانی ها،ایرانی ها و...
تا حالا که این جا هستیم و واقعا خوب وخوش گذشته است. نیما خان رفته است تا بلاخره یک سلمانی پیدا کند وسرش را صفا بدهد. من که هیچ مشکلی در زبان ندارم به اندازه او جرات بیرون رفتن ندارم وشاید هم شوق ش در من نیست واگر نه صبح ها باید می رفتم دریا!!!
دریا را دیدم،آن هم در شب. فکر می کنم روزش بهتر باشد ویک دفعه هم از پنجره برج محل زندگی علی درشارجه گوشه ای از خودش را نشانم داد!...ادامه دارد.
خب خواندن نوشته‌هات لطف ديگري دارد. نمي‌دانم چرا.
پاسخ دادنحذفيك حس غريبي كه گاهي به اينجا مي‌كشاندم.