بهاره جان
...رفتی و
ما برای خوردن یک سیب چقدر تنها ماندیم.
این را سهراب برای رفتن ابدی فروغ گفته وحالا بعدازمدتی که از رفتن اجباری تو به ایران می گذره می فهمم که می تونم برای تو هم این شعررا زمزمه کنم.
یاد گرفتم که می شه برای همیشه عاشق موند
بدون زندون
بدون هیچ بهانه ای دوستت داشته باشم
می تونم عاشقت باشم بدون اینکه نگران از دست دادنت باشم
می دونم که هر لحظه که بخوام تو رو داشته باشم می تونم حتی اگه اون سر دنیاباشی
خانمی:
دیر یاد گرفتم ...اما یاد گرفتم...یادم دادی!!!
بدون تو کابل برای من چیزی کم داره چیزی مثل یک دوست خوب که می تونستم باهاش از ته دل بخندم به همه چیز حتی به ترک دیوار، حتی به رییس بزرگ! ویادت هست دوستی ما چقدر برای همه عجیب وقابل احترام بودویادت هست چقدر زندگی!!! کردیم.
دلم برایت تنگ شده وامیدوارم آن لبخند های مشهورت را گم نکرده باشی.
اگر چه بعد از تو لبخند هایم گم شد وشاید هم با تو رفت...
به امید دیدار دوست دوست داشتنی من!
طلا بانوی ناب خاوری! دوست دارم.
اینو به کوری چشم اونایی نوشتم که فکر می کنند انجمن ما!بعد از رفتن توازرونق افتاده وما تورو فراموش کردیم.