امروز پنجشنبه است وما تاظهر کار می کنيم،بعد از ظهر يک قرار کاری دارم.دارم يک قدم به تراکتور شدن نزديک می شوم .اما از نظر مريم خواهرزاده ام که شش ساله است من چيزی از يک تراکتور کم ندارم.
ديروز می خواستم ماجرای بامزه ای ار که برای يکی از دوستانم اتفاق افتاده بنويسم اما دو بار تايپ کردم وهر دو دفعه ان را از دست دادم.ماجرا از اين قرار است که يکی از همکارنم چند روز پيش برای مصاحبه ورودی به دانشگاه امريکايی ها رفته بود .دختر خانم امريکايی در حين مصاحبه می پرسد:شما دوست دختر داريد ؟
همکار ما که آدم شوخ طبعی هم هست می گويد :نه،شما دوست من می شويد؟
حالا چند روز است که تلفن های اين خانم نسبتا متمدن همکار ما را کلافه کرده است.همين سوژه ما شده است که کمی نفريح کنيم وتا اين بيچاره می ايد از ما چاره جويی کند ما می گوييم برو،خودتی ،تو هم که چندان از اين قضيه بدت نمی آيد.
به هر حال کابل هم ماجرا های خودش را دارد وگاهی همين اختلاف فرهنگی بين مليت های مختلفی که در کابل هستند ويا همين اختلاف لهجه دری وفارسی ماجرا های با مزه ای را می آفريند که در جايش به آن خواهم پرداخت.