رویا و واقعیت!

همزمان به چند خانم کمک می کنم برای راه انداختن تجارت. راه طولانی در پیش دارند.

لذت می برم از این کار و خودم هم چیزهای تازه یاد می گیرم!

پ ن: زندگی آدم رویاهایش نیست، اعمالی ست که انجام می دهد. مثلا این روزها مدیرشده ام و تیاتر رویایی در دوردست و یا حداکثر کتابهایی در کتابخانه کوچکم.

پ ن دو: من رویاهایم رویا هستند و نیما رویاهای من را جدی جدی دنبال می کند. مثالش همین خریدن کتاب" انسان و سمبلهایش" برای تولدم با دو سه هدیه دیگر!

سلام دهه چهل!

به دوستی که همسن من است و تنها تولدش بیست روز بعد از من است گفتم: وارد دهه چهل زندگیمان شدیم و هیچ غلطی نکردیم.
دستپاچه گفت: نخیر ما وارد دهه سی شده ایم.
چند دقیقه ای به حساب و کتاب گذشت و چشمشش که مثل من از تعجب گرد شد گفت: زندگی چه زود می گذرد. سی سال یک عمر است!
از فردا وارد دهه چهل زندگیم شده ام. به قول وبلاگ نویسی: این تجربه لعنتی نه به درد خود آدم می خورد ونه به درد دیگری!
ساده ساده اش همین ازدواج کردن است که تا یک نفر وارد زندگیت نشود نمی فهمی، بگذریم از آدم هایی که ازدواج و مجردی شان فرقی ندارد!
وارد شدن به دهه چهل به من یاد داده است. زندگی منتظر کسی نمی ماند، زمان (سلام زمان!) می گذرد و رد پایش را زیر چشم های من و بین موهای سپید تو به جای می گذارد. تنها چیزی که ارزش بها دادن دارد. من، خانواده و دوستانم هستیم. کار و زندگی حرفه ای در اولویت دوم دهه چهل زندگی من قرار دارد!