عوامل خشونت طلبی در افغانستان

خشونت طلبی در افغانستان به شدت رشد کرده است. در مناطقی از افغانستان که هیچ گاه در طی این ده سال سابقه ناامنی نداشته امکان سفر کردن از بین رفته است.دولت مرکزی کنترل خود را در بیشتر مناطق افغانستان از دست داده است.

آیا تعداد مردم ناراضی از دولت افزایش پیدا کرده است و این نارضایتی به حدی است که دست به عمل خشونت امیز بزنند؟

آیا این افراد، دزدان و قاچاقچیان مواد مخدر نیستند که نگران از دست دان افغانستان -بهشت امنشان- هستند؟

آیا عوامل دولت که قرار است امنیت را در افغانستان برقرار کنند به این تعهد پایبند هستند و خدای نکرده سرشان به آخور دیگری بند نیست؟

با قوی تر شدن دولت و نهادهای امنیتی در افغانستان غیر از طالبان و عوامل فاسد دولتی و قومی آیا شرکت های امنیتی خصوصی - که در انحصار افراد خاصی است-  متضرر نخواهند شد؟

هر ترور، انتحار ویا بمب گذاری و حمله مسلحانه که اتقاق می افتد.اولین چیزی که به ذهن می رسد گروه طالبان است. آنها هم از خدا خواسته سریعا آن را تایید می کنند.

 طالبان گروهی که مدعی ست تنها با اعتقادات مذهبی و آرزوی رسیدن به بهشت تمام این جنایات و ناامنی ها را انجام دهند. این آدم های جنگجو منابع مالی شان را از کجا تامین می کنند ؟ چرا با وجود چراغ سبزهای متعدد دولت و جوامع بین المللی حتی یکبار حاضر به مذاکره نشده اند؟

دولت های همسایه که داریم که در واقع در خاک افغانستان با امریکا می جنگند. اینطور نیست که اگر امریکا و نیروهای بین المللی  افغانستان را ترک کند انها دست از دشمنی با مردم افغانستان برمی دارند.

در واقع این گروه های دخیل در فساد و قاچاق مواد مخدر و همسایگان دوست و برادر ماهستند که ناامنی ایجاد می کنند و بازاراین نامنی بسیار هم داغ است. منابع مالی آن از فساد، تجارت مواد مخدر ، در امد شرکت های خصوصی امنیتی و کشورهای همسایه تامین می شود و هیچ ربطی به اعتقادات افراطی شان ندارد.

تولید مواد مخدر تجارت پرسودیست وشواهد متعددی از دخالت عوامل  دولت و شورشیان در این تجارت در دست است.

بهتر است دولت و جامعه جهانی دست از گوری- طالبان- که مرده ای در آن نیست بردارند و به عوامل اصلی بی ثباتی وبی امنیتی در افغانستان بپردازند.

برای معلومات بیشتر اینجا و اینجا و اینجا  را بخوانید.

پ ن: تمام نوشته بالا نظرات شخصی اینجانب به عنوان یک شهروند- نه تحلیل گر سیاسی- بود و ممکن است تحلیل غلطی باشد.

حمله به هتل اینتر کانتیننتال

مهمانهایم تازه رفته اند و من دراز کشیده ام و به ظرف های کوت شده در آشپزخانه فکر می کنم.

برای نیما مسیج می اید. می گوید: زمان است و می پرسد که طرف های ما درگیری هست.

همه جا آرام به نظر می رسد.

چند دقیقه بعد،از خواب می پرم. صدای بی وقفه شلیک گلوله به گوش می رسد. ترسیده ام و خسته ام.

هر از چند گاهی با صدای شلیک و کابوس از خواب می پرم. چند بار از اتاق خواب به پذیرایی جا بجا می شوم.نیما تا صبح نمی خوابد.

صبح اولین کاری که می کنم این است که رادیوی بی بی سی را می گیرم و تیتر خبر این است: طالبان به هتل اینتر کانتیننتال حمله کرده اند و سه بمب منفجر شده است!

سوال ها در ذهنم شکل می گیرند.پس گاردهای مسلح چه می کرده اند؟ چرا درگیری پنج ساعت طول کشیده؟ چطور انها با مسلسل وبمب و خمپاره در شهری که هر صد مترش ایست بازرسی ست جابه جا شده اند؟ خانه معاون رییس جمهمر در همان نزدیکی ست و همه کشته شدگان افغان بوده اند و خارجی کشته نشده پس همه چیز خوب است(لحن خبرهای بی بی سی این را می گوید وسخن گوهای دولت)

خیابان ها خلوت است و پل سرخ مثل روزهای تعطیل بدون ترافیک است!

دختری توی کارته سه پنجابی بنفش پوشیده و چتری به همان رنگ بدست گرفته، پسری پشت بار سبزی جات نشسته و با خیال راحت زردک می جود.

لطیف خان پیچک ها را در حویلی ما مرتب می کند وهاشم شاخه های بوته رز را کوتاه می کند.

اول صبح توی حویلی چای می نوشیم و گپ می زنیم.

دورتر از ما ده ها خانواده به سوگ عزیزانشان نشسته اند!!!