رویش هندسی سیمان ،سنگسه وسال ونیم پیش که به افغانستان برگشتم- بدون هیچ خاطره ای وبدون هیچ زمینه ای-وقتی از مرز دوغارون رد شدم واولین چیزی که مواجه شدم گردوخاک و تعداد زیادی گدایگر-اکثرا خرد سال- بود.بعد هم آن به اصطلاح هوتل در هرات،میدان هوایی هرات که من را یاد فیلم های جنگ جهانی دوم می انداخت وبعد میدان هوایی کابل و...
الان که به آن روزها فکر می کنم هنوز نمی توانم درک کنم چه چیزی باعث شد با دیدن ان حجم خرابی وفقر- که هنوز هم ادامه دارد- برایم کابل بشود اول وآخر دنیا !!!به پدرم گفتم با وجود مخالفتش، در کابل می مانم واولین کاری که فردای آن روز به من پیشنهاد شد را پذیرفتم، تا بگویم که چه قدر در این تصمیم مصمم هستم.
حالا مدت هاست کابل شهرم شده است .
دیگر آن مخروبه- با آن شدت سه ونیم سال قبلش- نیست.نیما می گوید باید دوسال قبلش که من آمده بودم را می دیدی !!!به هر حال هر روز که می گذرد یک ساختمان نو،یک جاده ،یک مکتب و... که ساخته می شود چیزی در من جوانه می زند!!!
اولینش این سیتی سنتر بود که با نیما حتی موقع ساخت هم دیدش می زدیم وحالا آن کافی شاپش یکی از پاتوق های اصلی مان شده وبعد هم چایلا- که چند وقت پیش با طراحش یک گپ اساسی زدیم وحسابی سورپرایز شدیم که افغان است وهمولایتی نیما خان وجوان- که چه روزها ساعت ها نشستیم وگپ زدیم ودوست پیدا کردیم!
می دانم این حرف ها را فقط کسانی می فهمند که یک روز غروب که حسابی دلشان گرفته است نمی دانند چه خاکی به سرشان بریزند وچه طوری این اوقات به اصطلاح فراغتشان رادر کابل بگذرانند ،وقتی که خانم هم باشی این پرسش دو برابر بزرگتر است.
به هر حال غرضم این بود که یک ساختمان تجاری دیگر دارد در چهار راهی ذنبق-نیما خان زنبق بود دیگه؟؟؟- ساخته می شود که امیدوارم حد اقل طول میدان پیاده روی های ما راکه از چهار راهی انصاری تا چهار راهی ترابازخان است تا چهار راهی زنبق امتداد بدهد!!!!
همین!!!